Κανόνες συμπεριφοράς

Πρωί – πρωί σήμερα η πρώτη μου ασχολία πριν τη δουλειά ήταν να επισκεφθώ το σύνηθες υποκατάστημα μιας συστημικής τράπεζας για να πληρώσω τη δόση του στεγαστικού δανείου μου, πλην εμού οι υπόλοιποι ήταν συνταξιούχοι. Η συγκεκριμένη τράπεζα δεν εφαρμόζει το σύστημα του αριθμού προτεραιότητας, αλλά το σύστημα της όρθιας υπομονής και καρτερικότητας. Το σύστημα αυτό έχει δύο πλεονεκτήματα και ένα μειονέκτημα.

Το πρώτο πλεονέκτημα είναι ότι  σε βάζει σε διαδικασία λιτότητας, δηλαδή, θα πιείς καφέ εφόσον δεις ότι η σύνταξη επαρκεί, υπολογίζοντας και την πληρωμή στα βερεσέδια. Το δεύτερο πλεονέκτημα είναι ότι γίνονται ζυμώσεις, παίρνονται πολιτικές αποφάσεις, οπότε τη μείωση της σύνταξης για έναν ακόμη μήνα, όταν φθάνεις στο ταμείο την θεωρείς απαραίτητη, δεδομένη και αισθάνεσαι υπερήφανος.

Το μειονέκτημα είναι ότι δεν σουλατσάρεις μέχρι να έρθει η σειρά σου, καφέδες, τσίπουρα κλπ.. Και το πλεονέκτημα και το μειονέκτημα ορίζονται ως τέτοια από τη τράπεζα και όχι από αυτούς που τη στηρίζουν, δηλαδή τους πολίτες.

Στο υποκατάστημα υπήρχαν δύο κενές καρέκλες σε ένα από τα γραφεία της, αλλά μια πινακίδα στα αγγλικά που έγραφε με χρυσαφί γράμματα “Private Gold” με μαγικό τρόπο, παρότι που κανένας και καμία δεν ήξερε αγγλικά, τους απέτρεπε στο να απιθώσουν.

Μία κυρία περίπου 80 χρόνων που αποπειράθηκε να ενημερώσει το βιβλιάριο της, η υπάλληλος του γραφείου με μαλλί από διανυκτερεύον κομμωτήριο, με φόρεμα αξίας περίπου μιας κανονικής μηνιαίας δόσης για το φόρο εισοδήματος, με ψηλοτάκουνο παπούτσι που δημιουργεί θόρυβο και ο θόρυβος της έδινε αυτοπεποίθηση όταν περπατούσε, αυστηρά και  κοφτά της λέει: «Δεν κάνουμε εδώ ενημέρωση».

Η κυρία δεν διαμαρτυρήθηκε, είπε ευχαριστώ χωρίς  παρακαλώ από την υπάλληλο, τοποθετήθηκε στη σειρά της και κοιτώντας με, μου λέει: «Καλημέρα σας. Καλημέρα σας, της ανταποδίδω. Δεν έχω παιδιά, ζω μόνη μου, περίμενα πώς και πώς να πω καλημέρα. Σ’ ευχαριστώ παιδί μου». Σημασιολογικά,  η κυρία έφερε τουρμπάνι και υποστηρίζονταν με βακτηρία, όχι ευτελούς αξίας.

Στο υποκατάστημα επικρατεί ησυχία, ο επερχόμενος καύσωνας έξω, σε συνδυασμό με τον ιδανικό κλιματισμό μέσα, καλύπτουν την οποιαδήποτε διάθεση για συζήτηση.

Ξαφνικά εμφανίζεται μια άλλη κυρία. Την συναντώ κάθε φορά την ίδια ημερομηνία στο ίδιο υποκατάστημα, περίπου 70 ετών 4 μηνών και κάτι ημερών.

Να τους απολύσει όλους. Τι βρώμα είναι αυτή. Μωρέ ένας Παπαδόπουλος χρειάζεται. Γιατί; (κοιτάζοντας τον μπροστινό της). Και λεφτά είχαμε και δουλειές είχαμε και τάξη υπήρχε. Εγώ και ο άντρας μου μια χαρά περάσαμε και τον ψηφίσαμε και πάλι θα τον ξαναψήφιζα.

(Συμπεραίνω ότι είναι χήρα και όχι ζωντοχήρα, όπως επίσης ότι η αιτία θανάτου του συζύγου της δεν ήταν το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της επταετίας δεν ψηφίζαμε, αλλά το ότι ο ίδιος δεν είχε άντεξε τόση ανοησία). Συνεχίζει:

Τώρα μπλέξαμε με τους κομμουνιστές. Να χαθεί, να χαθεί, δήμαρχος είναι αυτός. Αμ, δεν φταίει αυτός, αυτοί που τον ψηφίσανε φταίνε.

Αργά, αλλά με σιγουριά η κυρία με το τουρμπάνι και τη βακτηρία γυρνάει το κεφάλι της και της λέει: «Όταν γίνει η αποκομιδή των απορριμμάτων από τους δρόμους να επιμεληθείτε παρακαλώ, και την αποκομιδή των σκουπιδιών που έχετε στον εγκέφαλό σας».

Η κυρία με τις εξαιρετικές γνώσεις ιστορίας, δεν ξαναμίλησε.

Έφτασε η σειρά της κυρίας με το τουρμπάνι και τη βακτηρία στο ταμείο.

Καλημέρα κοπέλα μου.

Καλημέρα σας, λέει η υπάλληλος.

Είναι 954,24 ευρώ. Δικαιούστε 820,00 ευρώ.

Θα μου δώσεις 554,00 ευρώ. Τα υπόλοιπα στο Ίδρυμα.

Ναι ξέρω, λέει η υπάλληλος.

Αυτό για ‘σένα (της αφήνει ένα χαρτονόμισμα). Ευχαριστώ, αλλά δεν επιτρέπεται, λέει η υπάλληλος. Και τούτο (της αφήνει επίσης ένα άλλο χαρτονόμισμα), για την συνάδελφο σας σε εκείνο το γραφείο (της δείχνει το γραφείο και προφέρει με άπταιστη αγγλική προφορά την πινακίδα «Private Gold και προσθέτει και το Office), ήταν ευγενέστατη.

Η ΚΥΡΙΑ έφυγε, μου έκανε ένα νεύμα σαν να μου έλεγε μην ανησυχείς, έχω περάσει εγώ, πόλεμο, κι άλλο πόλεμο, πείνα, φυλακές, βασανιστήρια, χούντα, και πάλι βασανιστήρια και τώρα,  ΤΩΡΑ ΜΟΝΑΞΙΑ.

Την επόμενη φορά θα ήθελα να συναντήσω τη κυρία με το τουρμπάνι και τη βακτηρία και θα  την ρωτήσω αν θέλει να της λέω εγώ, ενίοτε καλημέρα.