Πορευόμενοι με το περήφανο "όχι", στη λογική του μετριοπαθούς και διαπομπευμένου "ναι"

Στην αρχή χρονοτριβήσαμε ροκανίζοντας τον χρόνο  τόσο όσο αρκούσε για να γίνει ο Βαρουφάκης διεθνής σταρ και να φτάσει η  χώρα στο χείλος του γκρεμού. Ακολούθως φτάσαμε στα… αβαθή του εσωτερικού του ΣΥΡΙΖΑ, και μετά από αυτά και ενόψει του πολιτικού πνιγμού της κυβέρνησης στη μπανιέρα των Λαφαζάνηδων, χωριστήκαμε στα δυό, σφαχτήκαμε όπου μας έπαιρνε και όσο, με φόντο τις κλειστές τράπεζες και τις ανοικτές κάλπες.

Κατόπιν το ρίξαμε στους χορούς στο Σύνταγμα οι μισοί και οι άλλοι μισοί στα σπίτια τους με σκουντουφλιά.

Μας πήραν και οι κάμερες, μας πήγαν σε όλο τον πλανήτη και με τα τσιφτετέλια και με τα καλαματιανά....

Και μετά;

Μετά έγινε ό,τι ήταν να γίνει.

Ο πανίσχυρος από το δημοψήφισμα πρωθυπουργός, πορεύεται σαν να είχε επιλεγεί το «ναι» προχωρώντας σε κινήσεις που αν είχαν προηγηθεί, θα είχαμε χάσει πολλά. Τις κλειστές τράπεζες, τους γέρους στην λιακάδα μιας ουράς και τους χορούς. Το μόνο που δεν θα είχαμε χάσει, θα ήταν ο Σαμαράς. Αυτό ήταν και το σημαντικότερο πράγμα που έδωσε αυτό το δημοψήφισμα στον τόπο. Και βεβαίως στην ίδια τη Ν.Δ.

Το να χορεύει ο λαός στις ψευδαισθήσεις για να ξεχνιέται,  ήταν πάντα μέσα στο πολιτικό παιχνίδι.

Η επόμενη μέρα ωστόσο είχε όλα τα χαρακτηριστικά που θα όφειλε να έχει η προηγούμενη  αν η κυβέρνηση συναισθανόμενη την κρισιμότητα της κατάστασης είχε προβεί έγκαιρα  στις κινήσεις που προβαίνει σήμερα μετά από ένα «όχι» των χορών και την  ποινικοποίηση ως …γερμανόφωνης της  έκφρασης όσων ζητούσαν αυτό που σήμερα  ο πρωθυπουργός ευαγγελίζεται: την ενότητα των πολιτικών δυνάμεων που δεν εκλήθησαν ποτέ να τείνουν χείρα βοηθείας, την απομάκρυνση του Βαρουφάκη ο οποίος ήταν ο άνθρωπος που δυναμίτιζε κάθε προσπάθεια εξεύρεσης ευρωπαϊκής λύσης και την δέσμευση ότι θα κάνουμε συμφωνία προτείνοντας λύσεις και όχι εκθέτοντας ιδέες.

Τι έχει αλλάξει; Μια πιο αγριεμένη μαζί μας Ευρώπη που γράφει νέα σκληρά τελεσίγραφα, έναν πιο έξαλλο Σόιμπλε που ψάχνει τρόπο να μας ξεφορτωθεί και του δώσαμε περισσότερα επιχειρήματα και κάποιους γνωστούς όλων των κομμάτων που σφάχτηκαν με τους άλλους μισούς, επειδή οι μεν ψήφισαν «όχι» για να γίνει ό,τι ζητούσαν  αυτοί που επέλεγαν το «ναι».

Γιατί όλα αυτά; Προφανώς επειδή ο ΑλέξηςΤσίπρας ζήτησε την βοήθεια του κοινού για να γλιτώσει από τις ακραίες συνιστώσες του.

Μαζί του όλοι σε αυτή την προσπάθεια, που είναι προσπάθεια κατά της δραχμής και υπέρ της όντως υπερήφανης Ελλάδας στην Ευρώπη, με την έννοια του σοβαρού λόγου και των επιχειρημάτων.

Το πείραμα του δημοψηφίσματος πέρασε στα μέσα της χώρας. Ο λαός χόρεψε. Όμως στην πολιτική τα πειράματα δεν βγαίνουν πάντα και αν είναι κάτι που μας δίδαξε, δεν είναι οι χοροί στο Σύνταγμα, αλλά η εικόνα η σημερινή γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Ένα τραπέζι που άργησε πολύ καθώς οι μαγείρισσες, διαφωνούσαν για το μενού και παρατρίχα να κάψουν την κουζίνα.

Θα μου πεις ήταν και ο αρχιμάγειρας Αντώνης που απειλούσε να κάνει το φαγητό λύσσα… Αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να δεχθούμε ως αναγκαία τα συσσίτια «πατριωτών» και «γερμανοτσολιάδων» και βεβαίως αυτά των τραπεζών.