Ε λοιπόν, πολύ τη χάρηκα την απόδραση της Βίκυς Σταμάτη

Από την ώρα που ανακοινώθηκε η απόδραση της Βίκυς Σταμάτη από το Δρομοκαϊτειο, έντρομη βλέπω στο διαδίκτυο την παραγωγή τόνων χολής και μίσους, πλήθους σχολίων έμπλεων κακής ποιότητας σαρκασμού, υπονοούμενων και υπαινιγμών, ακόμη και σεξιστικών, και σεναρίων σχετικά με μια απόδραση του σώματος, γιατί του πνεύματος η απόδραση και της ψυχής για την Σταμάτη, έχει προ πολλού συντελεστεί και έχει κάνει τον κύκλο της τιμωρίας για τα όσα λαμπερά έζησε την εποχή που η χώρα ετοιμαζόταν για την μεγάλη κατρακύλα, όχι μόνο από τις κλοπές του Άκη αλλά τις κλοπές των πολλών ατιμώρητων Άκηδων, οι γυναίκες των οποίων εξακολουθούν να κόβουν βόλτες στα πολυτελή σαλέ χωρίς να χαλάει τίποτε την σχεδόν φοβηχτική αταραξία  του τελευταίου τους λίγτινγκ.

Τόσο...μελάνι, τόση πληκτρολόγηση και τόση χολή για ένα ανθρώπινο ράκος, δεν νομίζω ότι έχει μεγάλη διαφορά από τον χορό κάτι κανίβαλων πάνω απο το πτώμα του νεκρού Σαντάμ. Ο πυροβολισμός έχει νόημα για τους ζωντανούς και τους όρθιους. Όταν πυροβολείς  τα πτώματα, τότε κάτι δεν πάει καλά μαζί σου.

Και αυτή η χώρα έχει αποκτήσει παράδοση τελευταία στο να πυροβολεί εκ του ασφαλούς, αφήνοντας στο απυρόβλητο, κάτι άλλους ευτυχισμένους τύπους όπως π.χ. ο Καραμανλής ο οποίος εξαιρείται και των εξεταστικών, περνώντας στο πάνθεον των μεγάλων ηρώων του έθνους, με έναν διπλασιαμό χρέους που κανείς δεν είδε, κανείς δεν άκουσε.

Η χώρα αυτή αρέσκεται σε Ιφιγένειες. Ιφιγένεια δεν βρήκε, βρήκε όμως Βίκυ.

Μια Βίκυ που δεν  έχει σκοτώσει, δεν έχει βιάσει, δεν έχει κάνει εμπόριο  ναρκωτικών,  μια Βίκυ που έζησε τη χλίδα στο πλευρό του κλέφτη συζύγου της, απολαμβάνοντας τα δικά του κλοπιμαία.  Και είπε να την διαλύσει, για να καθαρθεί, να πάρει πίσω το  αίμα της.

Να μου επιτραπεί να πώ ότι η διάθεση επανάκτησης του αίματος δεν συνιστά πολιτισμό. Ούτε ο κανιβαλισμός ενός προσώπου σε μια χώρα στην οποία οι κανίβαλοι είχαν γίνει πλειοψηφικό ρεύμα.

Ελικρινά την χάρηκα πολύ την απόδραση της Σταμάτη.

Τη χάρηκα επειδή ήταν απόρροια της δικαστικής "ευαισθησίας". Της ίδιας που φωνάζει "ελεύθεροι" για τους φραουλάδες με τα όπλα,   την ίδια ώρα που κάτι άλλοι που διαχειρίστηκαν εκατομμύρια ευρώ είναι έξω  με εγγυήσεις πολύ λιγότερες από τις μίζες που πήραν και κάτι σαν τον Παπακωνσταντίνου χαϊδεύουν την μαλακή καρέκλα στην οποία τους έριξαν.

Τη χάρηκα επειδή κάποιοι που έφαγαν πολύ περισσότερα από την Σταμάτη, μαζί με όλα τους τα σόγια δεν πέρασαν ούτε έξω από τον Κορυδαλλό, αυτό το... μπανάλ μέρος.

Την χάρηκα επειδή στο πρόσωπο της Σταμάτη, βρήκαν πολλοί το δέντρο για να μην δουν το δάσος. Γιατί στο δάσος, υπήρχαν και τα δικά τους τα ίχνη.

Τη χάρηκα επειδή δεν  πιστεύω ότι η Σταμάτη, η οποία πλήρωσε με την τρέλα τα τρελά του βίου της, είναι τόσο επικίνδυνη όσο κάποιοι εξ αυτών που την καταγγέλλουν με την πολιτική σκοπιμότητα του στιγματισμού ενός και μόνο πολιτικού χώρου.

Γιατί πιστεύω ότι η Σταμάτη έχει το δικαίωμα να ζει με το ανήλικο παιδί της έστω σε κατ΄ οίκον περιορισμό.

Το χάρηκα γιατί μετά την απόδραση όλοι αυτοί που την καταδίκασαν επ΄αόριστον στην απόγνωση,  ανησυχούν μην κάνει κακό στον εαυτό της ή το παιδί της, και τότε η τρέλα τους κοιτάξει κατάματα και τους κλείσει το μάτι υπονοώντας την ηθική αυτουργία ενός θανάτου.

Τη χάρηκα επειδή, τελικά, ποτέ δεν πίστεψα ότι η καταδίκη μιας γυναίκας για το life style της ζωής της, (διότι περί αυτού τελικά πρόκειται), αξίζει το "ισόβια" ενός κράτους πολλών εν δυνάμει ισοβιτών που κάνουν ηλιοθεραπεία στην Μύκονο.

Η απόγνωση βρίσκει πάντα τρόπο να αποδράσει. Τον βρήκε και εδώ.

Τη χάρηκα όμως πάνω απ΄όλα για ένα πράγμα: Γιατί απέδειξε ότι αυτό το κράτος που σφραγίζει με τόση άνεση ζωές, δεν είναι σε θέση να σφραγίσει ένα κελί ψυχιατρείου.