Η φράση του αφιερώματος στους ωραίους τρελούς της παλιάς Πάτρας που συγκίνησε- Το μυθιστορηματικό τέλος του Γιάννη του Θεού

Συγκίνησε προκάλεσε η ιστορία του Γιάννη του Θεού στους αναγνώστες του thebest.gr, κυρίως όμως το τραγικό σχεδόν μυθιστορημαιτκό του τέλος, ικανό να εμπνεύσει ακόμη και μια κινηματογραφική απόπειρα.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Γιάννης ο Θεός, ο οποίος μέσα στη σύγχυση του μυαλού πίστευε σε όλη τη διάρκεια του βλίου του ότι ήταν ένας δεύτερος Θεός και είχε έρθει στη γη για να επθιτελέσει το έργο του,  τα πέρασε στην Πάτρα πουλώντας καπνό με το βαλιτσάκι του ντυμένος όπως πάντα σαν λόρδος.

Οι Πατρινοί είχαν συνηθίσει την παρουσία του και δεν τον ενοχλούσαν. Ο βομβαρδισμός τον βρήκε κοντά στο σπίτι του. Τραυματίστηκε στο χέρι και το πόδι. Πέρασε σχεδόν μια ώρα μέχρι να τον μεταφέρουν στο Δημοτικό Νοσοκομείο. Η σειρά του να χειρουργηθεί ήρθε όταν ήταν πια αργά. Τις τελευταίες στιγμές του τις πέρασε στον περίβολο του νοσοκομείου εκλιπαρώντας: «Πάρτε με και μένα, άνθρωπος είμαι, δεν είμαι θεός. Έτσι το΄ λεγα».