Ο πρώτος που αδικείται από τη μεθόδευση, είναι ο ίδιος ο Βόγλης

Δεν υπάρχει πιο αστείο πράγμα από το να προσπαθείς να στηρίξεις μια προειλημμένη απόφαση με διαδικασίες που ακολουθούν αυτής για να έχει η τούρτα ένα ωραίο κερασάκι να την κοσμεί.

Και εν τέλει, δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό  πράγμα από το να κινείς διαδικασίες, να βάζεις καλλιτέχνες να χαλάνε τις ώρες τους στην κατάθεση αιτήσεων και θέσεων, ενώ εσύ έχεις ήδη …τραβήξει από τους   φακέλους το βιογραφικό που σου πάει, για λόγους που δεν είναι και τόσο καλλιτεχνικοί, όσο προσωπικοί ή δημοσιοσχετίστικοι- πάρτε το όπως θέλετε.

Από τον περασμένο Μάιο βοούσαν οι πληροφορίες που ήθελαν τον καθόλα συμπαθέστατο Γιάννη Βόγλη να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για να καθίσει στη θέση  του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου, μετά την από καιρό προγραμματισμένη αποπομπή της Λυδίας Κονιόρδου και την όχι και τόσο θερμή της σχέση με τον Ανδρέα Φούρα.

Και θα έπρεπε να μην είναι κανείς από την Πάτρα για να μην γνωρίζει ότι είχαν δοθεί τα χέρια μεταξύ του γνωστού ηθοποιού και του εκπροσώπου του Δήμου, από τον Σεπτέμβριο, για να ακολουθήσουν και ορισμένα προκλητικά …παρατράγουδα, όπως οι δηλώσεις του καλλιτέχνη περί ανάληψης της θέσης –εγώ προσωπικά το είχα δει στο S.B.- πριν καν συνεδριάσει το Δ.Σ. για να επικυρώσει το…επικυρωμένο.

Δεν ήταν τόσο η αξιολόγηση στην οποία προχώρησε το Υπουργείο Πολιτισμού, -το οποίο στην τελική έχει και τους δικούς του λόγους να προκρίνει τον έναν ή τον άλλο υποψήφιο  για τη θέση- αυτό που πυροδότησε τις αντιδράσεις, όσο το γεγονός ότι ο όλος χειρισμός έγινε απροκάλυπτα, σαν να επρόκειτο για απευθείας ανάθεση.

Άπαντες γνωρίζουμε ότι και κατά το παρελθόν ανάλογα ήταν   τα αλισβερίσια και η θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή, πάντα κλείδωνε σε τραπέζια που δεν είχαν σχέση με αυτό όπου κάθονταν τα μέλη του  Δ.Σ.  τα οποία καλούνταν  να κάνουν την…αξιολόγηση. Ποτέ όμως μέχρι σήμερα δεν  είχε προταχθεί του προφανούς, το…κραυγαλέο.

Η αλήθεια είναι ότι ο χειρισμός της υπόθεσης και οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν εξαιτίας του, αδικούν πρώτα απ΄ όλους τον ίδιο τον καλλιτέχνη ο οποίος δεν είχε κανένα λόγο να ξεκινήσει την πορεία του στα… καταταλαιπωρημένα θεατρικά πράγματα της Πάτρας με το προηγούμενο της καχυποψίας και της αρνητικής δημοσιότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την περαιτέρω σχέση του με την πόλη και ιδίως με τους δημοτικούς της παράγοντες.

Όπως είναι αλήθεια και το ότι για άλλη μια φορά δεν προστατεύτηκε το ίδιο το Θέατρο, το οποίο ουκ ολίγες φορές έχει πρωταγωνιστήσει στην επικαιρότητα για θέματα που δεν αφορούν αυτή καθεαυτή την πολιτιστική του παρουσία και παραγωγή.

Πρέπει κάποια στιγμή σε αυτή την πόλη να αποφασίσουμε να αφήσουμε τον πολιτισμό να αναπνεύσει ελεύθερα και σαφώς απαλλαγμένος από την πολιτική και την παραπολιτική μιζέρια, διότι είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο πολιτισμός ασφυκτιά και παραμορφώνεται κάτω από αυτές τις συνθήκες του θερμοκηπίου των παραγόντων και των παραγοντίσκων.

Το έχουμε ζήσει άπειρες φορές, έχουμε νωπές τις μνήμες από την μη- Πολιτιστική που το μόνο που μας άφησε είναι η αίσθηση του «στημένου κόλπου».

Ας βάλουμε κάποια στιγμή τελεία.