Μήπως τελικά οι δανειολήπτες δεν είναι σήμερα τόσο αδύναμοι;

Δανειολήπτες κάθε κατηγορίας, οι περισσότεροι των οποίων από θέση αδυναμίας παρακολουθούν ένα «θέατρο του παραλόγου» να εκτυλίσσεται γύρω από το βιός τους, περιμένουν την οριοθέτηση κανόνων δίκαιης και ίσης αντιμετώπισης από ένα σύστημα που –όπως φαίνεται – δεν έχει τα αντανακλαστικά να λειτουργήσει σε αυτό το πνεύμα.

Ένα σύστημα που έδωσε περισσότερα δικαιώματα στα ξένα funds αφαιρώντας τα από τους ίδιους τους δανειολήπτες. Ίσως σε πνεύμα απεμπόλησης ευθυνών που θεωρητικά θα πάψουν να υφίστανται μετά την πώληση των δανείων. Ποιο το νόημα των πρόσφατων σχολίων του κου Στουρνάρα στην Βουλή περί του τρόπου χειρισμού της τραπεζικής κρίσης από τον προκάτοχό του;

Γιατί ενώ θα ήταν δυνατόν –κάτω από προϋποθέσεις- η αποφυγή της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης, οι καθυστερήσεις ως προς την εφαρμογή πολιτικής έχουν θέσει τις τράπεζες σε κρίσιμο λειτουργικό μεταίχμιο;  Μήπως όμως αυτή η σημερινή προβληματική κατάσταση των τραπεζών αποτελεί ευκαιρία διαπραγμάτευσης για κάποιους δανειολήπτες;

Ανεξάρτητα από την κατηγορία του δανειολήπτη, αποτελεί αξιοπερίεργο γεγονός η απαίτηση ύπαρξης «κώδικα δεοντολογίας» για τον χειρισμό των κόκκινων δανείων από τις τράπεζες. Σίγουρα δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει αρνητικούς συνειρμούς στους δανειολήπτες επιχειρηματίες, ελεύθερους επαγγελματίες και πολίτες με κάθε μορφής δάνεια που επιζητούσαν ρύθμιση, ή επί της ουσίας άρνηση των τραπεζών να «λειτουργήσουν» με το πρόσχημα- ίσως- ότι δεν υφίστατο ο περιβόητος πλέον «κώδικας». Όχι τιμής αλλά δεοντολογίας. Και ο χρόνος πέρναγε και περνάει και η εικόνα των τραπεζών επιβαρύνεται μαζί με αυτή των δανειοληπτών.

Με αυτές τι σκέψεις και τον νέο «κώδικα» σε ισχύ, ίσως είναι η πρώτη φορά που ο δανειολήπτης έχει την δυνατότητα από διαφορετική θέση –όχι απαραίτητα ισχύος- να οδηγήσει την τράπεζα σε συμφωνία που θα αποκαθιστούσε την βιωσιμότητα του δανείου του.

Οι εκτιμήσεις βέβαια πως άνω του 60% των επιχειρηματικών δανείων είναι μη βιώσιμα δεν προσδίδουν ιδιαίτερη ευελιξία στο σύστημα. Ειδικά όταν προ πολλού έχει απορριφθεί –για ποιους λόγους άραγε- το μοντέλο δημιουργίας «Bad Bank» για όλα τα κόκκινα δάνεια, προκειμένου οι τράπεζες απεγκλωβισμένες να μπορέσουν να ανασυνταχθούν ταχύτερα.

Πρέπει να επισημανθεί το γεγονός πως από την έναρξη της κρίσης το 2010, οι τράπεζες είτε μη αντιλαμβανόμενες το μέγεθος του προβλήματος, είτε μη επιθυμώντας να αναδείξουν τα «λάθη» τους, αδράνησαν στην διαχείριση των κόκκινων δανείων. Ειδικά των επιχειρηματικών. Αποτέλεσμα αυτής της αδράνειας ήταν η ανούσια στήριξη προβληματικών εταιριών εις βάρος υγιών με αναπόφευκτη την διεύρυνση του αριθμού των εταιριών που από υγιείς «μεταλλάχθηκαν» σε προβληματικές. Επακόλουθο η μη ύπαρξη επιλογής αγοράς του καταναλωτικού ή στεγαστικού δανείου από τους ίδιους τους ιδιώτες δανειολήπτες,  καθώς η σχετική ανυπαρξία αποτελεσματικού διαχειριστικού πλαισίου δεν απελευθέρωνε κονδύλια προς την κατεύθυνση αυτή.

Έστω και με καθυστέρηση, η ορθή εφαρμογή του νέου «κώδικα» πρέπει να οδηγήσει τις τράπεζες στο τραπέζι των ουσιαστικών διαπραγματεύσεων όσων έχουν προοπτική επιβίωσης και διατήρησης των θέσεων εργασίας και εξυπηρέτησης για τους ιδιώτες. Χωρίς όμως ανεξέλεγκτη παράδοση των εταιριών –με βάση ένα πρόγραμμα μετοχοποιήσεων που κυοφορείται – και την διαμόρφωση της …τελικής φάσης της στρεβλότητας.

Δυστυχώς, όμως, η συνεκτίμηση της υποχρέωσης προς το SSM και της μνημονιακής υποχρέωσης ορθολογικότερης λειτουργίας των τραπεζών –εν δυνάμει μέσω πώλησης κόκκινων δανείων- δημιουργεί συνθήκες «κανιβαλισμού» και έντασης του φαύλου κύκλου που δεν φαίνεται πως σε τελική ανάλυση θα συμβάλει άμεσα στην διαμόρφωση του επιθυμητού αποτελέσματος για την αναδιάταξη της Ελληνικής οικονομίας, την ενίσχυση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος και την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος.

Διαβάστε επίσης:

Ο Παύλος Πολάκης και η ..."αήθης γραφικότητα"