"Η αποχή δεν είναι πολιτική δράση"

Είχε  πεί ο πρωθυπουργός πως αν δεν πετύχουν οι χ(α)ρισματικοί  υποψήφιοι του κόμματος στις επερχόμενες εκλογές, θα εξετάσει το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες.

Φαίνεται  ότι «πέτυχαν» και για τούτο απεφεύχθη το μοιραίο.

Διάγει  την 9^η δεκαετία της ζωής του ο Μίκης μα είχε το κουράγιο να δηλώσει πως θα ιδρύσει κίνηση πολιτών αν πραγματοποιήσει ο πρωθυπουργός τις απειλές του.

Και τούτο απεφεύχθη.

Είχε  δηλώσει ο κ. Αλαβάνος πως τα κόμματα της αριστεράς δεν ελκύουν το λαό και για τούτο εξετάζει το ενδεχόμενο να ιδρύσει νέο κόμμα.

Φαίνεται  όμως πως τα κόμματα της αριστεράς  έλκυσαν αρκετούς ψηφοφόρους, κι έτσι απεφεύχθη και αυτό το ενδεχόμενο.

Τώρα  πιά  η χώρα βαδίζει απερίσπαστη προς το δεύτερο γύρο των εκλογών για την δημοκρατική ανάδειξη των μικρών και μεγάλων κατά τόπους διοικήσεων, αυτές που μάλλον αδόκιμα αποκαλούμε αυτοδιοικήσεις.

Τα  κόμματα δηλώνουν πως πήραν το μήνυμα του πρώτου γύρου των εκλογών  μα οι πολίτες διαπιστώνουν πως καθ’ ένας ερμηνεύει το μήνυμα κατά το δοκούν και για τούτο διερωτώνται «το πήραν πράγματι;»

Το  πήραν-δεν το πήραν θα δείξει σύντομα.

Για ‘κείνο που πρέπει να είμαστε βέβαιοι  είναι τούτο:

Κάτι άρχισε να κινείται επί τέλους.

Οι  χ(α)ρισματικοί υποψήφιοι φάνηκε από τον πρώτο γύρο δεν συνεπαίρνουν πιά τα πλήθη. (κάποιοι το αντελήφθησαν έγκαιρα και είτε αρνήθηκαν σθεναρά το χρίσμα είτε την έκαναν με μικρά πηδηματάκια).

Κατά  κάποιο τρόπο αυτό έγινε αντιληπτό  και στην περιοχή μας, γι’ αυτό και από τους πέντε νέους δήμους, μόνο στο δήμο Πατρέων έχουμε καθαρά χ(α)ρισματικούς υποψήφιους. Και τούτο γιατί ξεκομμένες οι πολιτικές ηγεσίες από τον προβληματισμό και την δυναμική που αναπτύσσεται στις τοπικές κοινωνίες, δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν και ενίοτε χλεύασαν ακόμα και αυτή την ύπαρξη των ανεξάρτητων από κομματικές δεσμεύσεις δημοτικών παρατάξεων.

Ακόμα και το Νέστορα των πολιτικών και εκλογικών αναμετρήσεων Παρασκευά Αυγερινό λοιδόρησαν όταν μερικά χρόνια πριν προειδοποιούσε πως οι κοινωνία μας δεν αντέχει άλλο τα χρίσματα. Στο φθινοπωρινό νιρβάνα τους ξεχασμένοι θεωρούσαν σίγουρη την εκλογή του όποιου χ(α)ρισματικού εκλεκτού τους.

Ετσι, η πλειοψηφική δυναμική που ανέπτυξαν  οι υποψηφιότητες απογαλακτισμένων από κομματικές δεσμεύσεις συνδυασμών, τους ξάφνιασε μα και πάλι δεν κατάφεραν ν’ ακούσουν τις ελάχιστες λογικές φωνές που ψιθύριζαν -είναι αλήθεια- τον «δεκάλογο» της αυτοδιοίκησης.

Κατάφεραν όμως ν’ ακούσουν τις περίεργες  και φάλτσες φωνές που προσκολλημένες στη λογική της επετηρίδας της κομματικής τριακονταπενταετίας, διερίγνυαν τα ιμάτιά τους στην προοπτική υποστήριξης μη ιδεολογικά και κομματικά καθαρών υποψηφίων. (όπως εκείνοι οι δύο δημοτικοί σύμβουλοι που απείλησαν την ηγεσία τους με επανάσταση αν υποστηριζόταν ο Δημαράς)

Γι’ αυτό και η διαφαινόμενη επικράτηση του Γιάννη Δημαρά στην Πάτρα φαντάζει για κάποιους –και ευτυχώς είναι λίγοι αυτοί- ως έγκλημα κομματικής καθοσιώσεως, ενώ για τους πολλούς προδιαγράφει τη νέα εποχή που ανατέλλει για την πόλη.

Μια εποχή βέβαια που φαίνεται να κυοφορεί νέες ανακατατάξεις στο πολιτικό προσωπικό της χώρας μα και στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Ένα πολιτικό σύστημα που είναι ήδη  απαξιωμένο στη συνείδηση του  μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων  πολιτών.

Ενα πολιτικό προσωπικό που στην πλειονότητά του ακόμα δεν έχει καταλάβει πως έτσι ξαφνικά φτώχυνε η χώρα. Ενα πολιτικό προσωπικό που στην πλειονότητά του κάνει πως δεν ακούει τα αδύναμα παράπονα των μικροσυνταξιούχων και όχι μόνο, για το πετσόκομμα των πενιχρών εισοδημάτων τους, μα ταυτόχρονα δεν ξεχνά να μετρά τα ακίνητά του μη και τυχόν και ξεχάσει κανένα.

Μια εποχή που μπορεί να αποτελέσει την αρχή του τέλους μιάς πολιτικής, οικονομικής, και πολιτισμικής περιόδου που δεν αφήνει περιθώρια θετικών αποτιμήσεων στους πολιτικούς, και οικονομικούς ταγούς της χώρας, και βέβαια –και τούτο είναι το πιο δυστυχές- δεν αφήνει περιθώρια θετικών αποτιμήσεων στην εξαφανισμένη από χρόνια –στη λούφα και τον λουφέ- πνευματική ηγεσία του τόπου. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις απλώς για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Αρκεί η αγανάκτηση που διακατέχει μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού να μετατραπεί σε πολιτική δράση.

Και η αποχή δεν  είναι πολιτική δράση.

Γιώργος  Οδ.  Βιδάλης