Τσίπρας- Μεϊμαράκης: Με τον γιο ή με τον πατέρα; Όπως ...Αναστασία

Οι Έλληνες είμαστε ένας λαός που με τρόπο θαυμαστό καταφέρνουμε να μετατρέπουμε τα εκλογές σε πεδίο αντιπαράθεσης που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα του τρέχοντος βίου ακόμη και αν αυτός κολυμπάει ανέμελος σε περιοχές επίφοβες για τσουνάμι την ώρα που έχει συμβεί σεισμός 7 ρίχτερ στην απέναντι ακτή.

Από την στιγμή που ακούμε την κλειδαριά της κάλπης να ανοίγει για να ξεσκονιστεί προς χρήση, καταλαμβανόμαστε από διαφόρων ειδών libido που διέφευγαν ακόμη και της προσοχής του Φρόυντ και αναλωνόμαστε σε υπαρξιακές αναζητήσεις σε γηπεδικές εξάρσεις και σε διαμάχες συχνά πυκνά βεβαρημένες με αποθημένα και προβολές, που μόνο με την πολιτική δεν έχουν να κάνουν, τουλάχιστον όχι με την πολιτική όπως την εκλαμβάνουν τα άλλα κράτη ή όπως θα έπρεπε να εκλαμβάνει τα συγκεκριμένο στην παρούσα τραγική συγκυρία.

Κάπως έτσι και ενώ ο  τόπος όλο το προηγούμενο διάστημα εφλέγετο από την αγωνία της επόμενης ημέρας, αυτή πήρε τα μπογαλάκια της και πήγε να συναντήσει μόνη της την ιστορία, καθώς εμείς εδώ στη χώρα των θαυμάτων και του... Κολοκοτρώνη (μην ξεχνάμε και τα ευτράπελα του  δημοψηφίσματος) παρατήσαμε την κουβέντα για το τι θα γίνει, γυαλίσαμε τα παπούτσια των συνδρόμων και τρέχουμε ανέμελοι στην 20^η του Σεπτέμβρη, άλλος περιμένοντας να βγει ο δικός του για να κάνει το κομμάτι του στο καφενείο, άλλος να έχει πέσει μέσα στην μαντεψιά για να  πάρει το αίμα του πίσω, άλλος  να δει τι θα πάθει ο απέναντι που του είχε διαλύσει το νευρικό σύστημα με το "όχι" και άλλος  για να πανηγυρίσει το βράδυ των εκλογών χωρίς και πάλι να γνωρίζει για ποιο λόγο το ρίχνει στο κέφι το τρελό.

Ομοίως και η πολιτική αντιπαράθεση, περνάει την ώρα της στο μπαλκόνι της αερολογίας και μπροστά στην γκαρνταρόμπα να διαλέγει γραβάτες και κοστούμια να προβάρει γκριμάτσες και ατάκες. Επί της ουσίας συζήτηση καμία ωσάν να βρισκόμαστε στη μεγαλύτερη ακμή από συστάσεως ελληνικού κράτους, ωσάν να ροκανίζουμε ακόμη ανέμελοι χρήματα που δεν μας ανήκουν και να μην βρισκόμαστε στην άκρη του γκρεμού κρατώντας την λαβή με χέρι σε προχωρημένο πάρκινσον.

Και επειδή εδώ είναι Ελλάδα και εδώ θα έπρεπε να βρίσκεται η έδρα του παγκόσμιου ερευνητικού κέντρου ψυχολογίας, εν τέλει αυτή η πολιτική αντιπαράθεση, η κρισιμότερη της σύγχρονης ιστορίας, έχει καταλήξει να είναι το διακύβευμα μεταξύ του γιου και του πατέρα, με τους Έλληνες να ταυτίζονται αναλόγως με τα βιώματα, την …ευγονία και τις ψυχικές ανάγκες της στιγμής και να επιλέγουν με αυτό το κριτήριο το μέλλον τους και τυς πολιτικούς να υπηρετούν αυτή την …ψυχική ανάγκη βάζοντας στην άκρη τη λογική. Άμα …αγαπάς δεν σκέφτεσαι, που λέει και το τραγούδι.

Ο πατέρας και ο γιος λοιπόν, ή αλλιώς ο Μεϊμαράκης και ο Τσίπρας σε ένα κοντράστ που θα το ζήλευε και ο Ιονέσκο και οι Έλληνες χωρισμένοι σε μανάδες και κόρες.

Ο γιος, είναι αυτός που δεν ξέρει τι είναι η ζωή, που την ώρα κατά την οποία θα έπρεπε να την μαθαίνει, αυτός έκανε διακοπές με αντίσκηνο για αυτό και όταν πήρε την επιχείρηση του πατέρα κατ΄απαίτηση της μάνας, τα έκανε μαντάρα καθώς «δεν ήξερε το παιδί και έπεσε απότομα στα βαθιά, αλλά θα μάθει και πρέπει να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Και δεν πειράζει που έχασε το μισό το μαγαζί και αναγκάστηκε να βάλει και άλλον επιπλέον  συνεταίρο από αυτόν που είχε αναγκαστεί να βάλει ο πατέρας του, ούτε που έφυγε και το μισό εμπόρευμα. Ε, και που άλλα έλεγε και άλλα έκανε, έτσι είναι η νιότη. Παιδί είναι, θα μάθει.

Ο πατέρας, είναι αυτός που έχει φάει τη ζωή με τα κουτάλι και που η μάνα και ο γιος τον θεωρούν ντεμοντέ,  με παλιές ιδέες που δεν μπορούν να πάνε την επιχείρηση παραπέρα και που  τόσα χρόνια έκανε και τα κόλπα του με τα δεύτερα βιβλία, αλλά που η κόρη επιμένει ότι αυτός πρέπει να ξαναπάρει το μαγαζί γιατί με τον αδελφό της έτσι που τα έκανε νιώθει τεράστα ανασφάλεια και η μάνα, μην κοιτάς που κόβεται για το γιο, τρέμει η ψυχή της μην πάθει κάτι ο πατέρας και μείνουνε στο δρόμο.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Διότι και η μάνα δεν είναι σίγουρη για τον κανακάρη της. Σου λέει τόπο στα νιάτα, ναι, αλλά αν δεν έφταιγε μόνο η απειρία; Και αν δεν απέκτησε πείρα ακόμη το ..παιδί; Τότε πάει το μαγαζί χαμένο. Φύγανε και οι μισοί του οι φίλοι.

Τους μάθανε λοιπον τους ρόλους καλά οι δύο μονομάχοι και ψάχνουν οι μεν για κόρες και οι δε για χαζομαμάδες.

Αυτό κατάντησε να είναι το διακύβευμα των εκλογών, των σημαντικότερων στην  ιστορία της χώρας.

Ένα δίλημμα τύπου Αναστασίας, στην ομόνυμη σειρά που στο τέλος τους είχε και τους δυο. Και ίσως να μην είμαστε μακριά απο την ώρα που και τούτη η χώρα θα γίνει μια..."Αναστασία". Η οποία αν θυμάστε καλά στο τέλος του σήριαλ, τους παράτησε και τους δυό και έφυγε με άλλον για Ρώμη.