Στο τέλος Νοεμβρίου, από τις εκδόσεις "Γαβριηλίδης"
….Καθισμένοι στις μπαμπού πολυθρόνες της Σπιανάδας, με το ένα πόδι πάνω στ’ άλλο η Ζανέτ παραήτανε προκλητική. Ήθελες δεν ήθελες, έριχνες το βλέμμα σου στα μπούτια της κι από κει στο βαθύ της ντεκολτέ, απ’ όπου πρόβαλλε στητό το πλούσιο στήθος της.
“Μαζέψου, κατέβασε τη φούστα σου πιο κάτω” της έκανε νοήματα ο Μίλτος. Με το βλέμμα του της έδειχνε, όχι με λόγια, μην την εξοργίσει, γιατί αν του θύμωνε θα ’κανε μέρες μετά να του μιλήσει. «Σε τρώνε με τα μάτια τους, δεν βλέπεις;» της ψιθύριζε στο παρακαλετό.
Αλλά αυτή, αδιαφορώντας για την αγωνία του, χάιδευε απαλά και τάχα ανέμελα το γυμνό της μπούστο με τα λεπτά μακριά της δάχτυλα, τα στολισμένα δαχτυλίδια. […]
Μαγκωμένος στη θέση του, ο Μίλτος παρακολουθούσε δεξιά κι αριστερά τους πάντες. Τους όρθιους και τους καθιστούς. Το βλέμμα του πήγαινε πέρα δώθε για να δει ποιος την καρφώνει και ποιος τη λιγουρεύεται, ποιανού τα σάλια πέφτουνε για τα βυζιά της. Κι έψαχνε στο ύφος της να ερμηνεύσει τις προθέσεις, τις επιθυμίες της, να δει πώς αντιδρά. Από παντού μπορούσε να παρουσιαστεί μια απειλή ή να ξεμυτίσει ο ανταγωνιστής του. Αλλά να σηκώσει τη φωνή ή να χτυπήσει χέρι στο τραπέζι δεν ήταν ικανός.
Παρ’ όλα αυτά, μάτια δεν είχε ο Μίλτος για άλλη γυναίκα πέρα απ’ τη Ζανέτ. Ποιος; Ο Μίλτος, ο πρώην γόης ο επονομαζόμενος και ‘Μάρλον Μπράντο’, το θρυλικό στα νιάτα του καμάκι του νησιού (σε μια τέτοια επιχείρηση, άλλωστε, γνώρισε και τη Ζανέτ)….
Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το διήγημα «Μαύρη βαφή για τα μαλλιά του Μάρλον Μπράντο», το οποίο περιλαμβάνεται στις «Ιστορίες του δρόμου», του Κώστα Λογαρά.
Ο Πατρινός συγγραφέας επιστρέφει στα λογοτεχνικά πράγματα με μια πυκνή και απαιτητική φόρμα, όπως είναι το διήγημα, ανασύροντας με την πένα του μορφές, που ζουν στην αφάνεια.
Λίγες μέρες πριν οι «Ιστορίες του δρόμου» πάρουν το δρόμο τους προς το αναγνωστικό κοινό, ο Κώστας Λογαράς μιλά στο thebest.gr για το νέο βιβλίο.
Της Ελευθερίας Μακρυγένη
Ένας έφηβος πνιγμένος στις ενοχές. Ο συγγραφέας ανοίγει τις πόρτες και φωτίζει τι συντελείται πίσω από αυτές, αλλά και στο παρασκήνιο μιας κατ΄επίφαση θρησκευτικής ζωής, «σοκάροντας τα αστικά ήθη» Ένα παιδί που έχασε την Ελληνορωσίδα μητέρα του σε μικρή ηλικία και που μεγαλώνοντας, την αναζητά σε μια ρωσίδα πόρνη στην Ομόνοια. Ένας νόθος γιος που ζει την ήττα του. Αυτές είναι μερικές από τις «Ιστορίες του δρόμου» κυκλοφορούν στο τέλος Νοεμβρίου, από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης».Πρόσωπα που, όπως αναφέρει ο συγγραφέας, κινούνται στα όρια του φωτός και του σκότους, με επιθυμίες και επιλογές έξω από τις συμβάσεις και τις νόρμες.
«Οι ήρωες των διηγημάτων είναι μορφές που ζουν στην αφάνεια. Αυτοί είναι οι ήρωες που με συγκινούν. Είναι ήρωες, που τους ξέρω, ήρωες που μ΄αγγίζουν, τους ανασύρω, τους φωτίζω και πιστεύω ότι τους ζωντανεύω, το εύχομαι αυτό».
Οι «Ιστορίες του Δρόμου» αποτελούνται από δέκα διηγήματα, εφτά αδημοσίευτα και τρία δημοσιευμένα στα περιοδικά «Δέντρο» κι «Εντευκτήριο» και όλα είναι βιωματικά.
«Έχει υπάρξει ένα έναυσμα, μου έχουν αφηγηθεί, αλλά τα κείμενα δεν έχουν τίποτα αυτοβιογραφικό. Δεν έχει καμία σχέση με το βιωματικό με το αυτοβιογραφικό. Είναι πάντως ήρωες ηττημένοι από τη ζωή, που κινούνται στις παρυφές της κοινωνίας κι ενίοτε του περιθωρίου. Έχουν μια παράδοξη συμπεριφορά, είναι κόντρα ήρωες, που λέμε και στο θέατρο. Κόντρα σε έναν μικροαστικό καθωσπρεπισμό, που ίσως ξενίσουν τον αναγνώστη, αλλά περισσεύει σε αυτούς η ευαισθησία και η ιδιότυπη ανθρωπιά, παρότι ζουν σε αντιξοότητες».
Οι ήρωες είναι πρόσωπα πίσω από τη βιτρίνα, «είναι άνθρωποι που τους βλέπεις καθημερινά, αλλά δεν υποψιάζεσαι την “ψίχα” τους», ενώ τα διηγήματα, ως βιωματικά, δεν θα μπορούσαν να μην έχουν αναφορά στην Πάτρα. Εξάλλου, ο Κώστας Λογαράς έχει χαρακτηριστεί ο «συγγραφέας της Πάτρας» λόγω του ότι η γραφή του, δεν αφήνει εκτός την πόλη, στην οποία γεννήθηκε , μεγάλωσε κι εξακολουθεί να ζει και να δημιουργεί. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το πρώτο διήγημα «Ο Κανονιέρης, ο Μάγος και ο Σκοτεινός Πρίγκηπας» μιλά για τους ποδοσφαιριστές της Παναχαϊκής Βασίλη Στροβοπόδη, Κώστα Δαβουρλή και Θέμη Ρήγα.
Τα πρόσωπα των Ιστοριών του δρόμου έχουν κρατήσει τις ευαίσθητες πλευρές του εαυτού τους. Άραγε αυτά, στη σημερινή πραγματικότητα, οδηγούν στην ήττα; «Σήμερα για να επιβιώσουν οι άνθρωποι , βλέπω ότι χρειάζεται, μια επιθετικότητα, η αρπακτικότητα, που ήταν και το πρότυπο της Ελληνικής κοινωνίας , αλλά κι ένα πρότυπο που εξέθρεψε ένας στυγνός καπιταλισμός. Όμως, αυτό που κερδίζει κανείς στη ζωή του, είναι να περάσει μέσα από τέτοιες καταστάσεις και να κάνει τις επιλογές του. Να δει αυτό που λέει ο Καβάφης, το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι. Εν προκειμένω, οι ήρωες αυτοί, μέσα τους είναι νικητές. Είναι κερδισμένοι. Έχουν κερδίσει την ισορροπία με τον εαυτό τους, έχουν ξεπεράσει καταστάσεις φθαρτικές και που ναι μεν, με τα σημερινά , θεωρούνται ότι είναι εκτός εποχής, όμως έχουν κερδίσει και το χρόνο και τη ζωή και τον αγώνα με τον εαυτό τους».
Ο Κώστας Λογαράς επιλέγει να δημοσιεύσει διηγήματα, την ώρα που το μυθιστόρημα, καλό ή κακό, κρατά το προβάδισμα. «Ναι το μυθιστόρημα κερδίζει έδαφος Όμως το διήγημα είναι μια φόρμα , που νομίζω ότι ταιριάζει πιο πολύ στο σήμερα. Κι αυτό δεν μπορώ να το ερμηνεύσω κιόλας. Ενώ ο σημερινός άνθρωπος δεν έχει χρόνο να διαβάσει, καταπιάνεται με πολυσέλιδα μυθιστορήματα. Και το διήγημα που είναι μια μικρή φόρμα και διαβάζεται πιο γρήγορα, πιο εύκολα, το παρακάμπτουν, τόσο το αναγνωστικό κοινό, όσο και οι εκδότες. Είπα όμως στον εαυτό μου ότι θα κάνεις αυτό που θέλεις και σου ταιριάζει αυτή τη στιγμή. Μου ταίριαζε η μικρή φόρμα. Το διήγημα έχει φοβερές απαιτήσεις, γιατί πρέπει να είναι πυκνό, ο συγγραφέας να οδηγεί τα πράγματα προς μία κορύφωση, να μη γίνεται φανερό το τέλος, να είναι απρόσμενο κι εκεί να τελειώνεις ».
Και αυτή δεν είναι η μοναδική πρόκληση, όταν επιλέγεις να εκφραστείς μέσα από ένα τρόπο δωρικό.«Το διήγημα είναι απέριττο και θέλει μια δωρική γλώσσα κι ένα δωρικό ύφος. Η γλώσσα είναι σκληρή και δουλεμένη. Λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Δεν έχει καμία γλυκεράδα. Δεν μ΄αρέσει πια. Η εποχή άλλωστε δεν σηκώνει γλυκερά πράγματα. Και νομίζω ότι αυτή η αισθηματολογία των γνωστών ευπώλητων μυθιστορημάτων περισσότερο κακό κάνουν στη συνειδητοποίηση, του τι μας συμβαίνει, παρά καλό».
Εκτός εξαιρέσεων, σε αρκετές περιπτώσεις, στη λίστα των ευπώλητων "σκαρφάλωναν", τα τελευταία χρόνια, μυθιστορήματα, που αποτελούσαν περισσότερο , μια καλογραμμένη ερωτική ιστορία, χωρίς ιδιαίτερες προεκτάσεις.
« Σε αυτό πιστεύω έχει κάνει πολύ μεγάλο κακό ο εθνικοτηλεοπτικός εθισμός. Δηλαδή με την ευκολία που βλέπουμε την εικόνα στην τηλεόραση, η οποία φεύγει και εναλλάσσεται συνεχώς, με το γεγονός ,την είδηση που μένει στην επιφάνεια και την περιγραφή. Όλη αυτή η τηλεοπτική κατάσταση διαμόρφωσε αναγνώστες, αλλά και πολιτικές συνειδήσεις. Ανθρώπους που βλέπουν και μένουν στην επιφάνεια. Δεν επιθυμούν να πάνε πιο μέσα. Αυτό το πληρώνουμε άσχημα. Το πληρώνουμε και πολιτικά, γιατί η επίφαση , η επιφάνεια και η εικόνα, που παρουσιάζεται από πολιτικά πρόσωπα, αυτή είναι που επηρεάζει και δεν μπορείς να διεισδύσεις , να ερμηνεύσεις τι κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα, το φαινόμενο, το επιφαινόμενο. Όλα είναι συναφή. Όντως υπάρχει αυτή η ευκολία. Πνευματική διάρροια τη λέω εγώ. Γράφουν σελίδες επί σελίδων. Μέσα σε 5 – 6 μήνες έχουν γράψει 600 σελίδες. Όμως η λογοτεχνία είναι κυρίως παίδεμα της γλώσσας, που σημαίνει ενδοσκόπηση, να παρατηρείς τα πράγματα, να τα στήνεις απέναντί σου και να συνομιλείς μαζί τους και η συνομιλία είναι μια διαδικασία του χρόνου. Γι΄αυτό δεν μας μένει τίποτα πια απ΄όσα ακούμε και διαβάζουμε. Είναι μια καταναλωτική συνήθεια και το διάβασμα. Ενώ, το κείμενο εκείνο, που θα σε σταματήσει , θα σε προβληματίσει, είναι το κέρδος του χρόνου. Έτσι κερδίζει κανείς και το χρόνο και τον εαυτό του και τη σχέση με τα πράγματα. Εδώ ,φεύγουν τα πράγματα , φεύγει η ζωή , φεύγει ο χρόνος και δεν παίρνεις χαμπάρι. Η συνείδηση του χρόνου θέλει ουσιαστική επικοινωνία και πορεία. Θέλει διάλογο και αυτό τον διάλογο τον εξασφαλίζουν, μόνο τα πολύ σημαντικά έργα της λογοτεχνίας, τα παιδεμένα.Αυτά που έχουν μια ειλικρίνεια.
Δεν θέλω να πω ότι έχω κάνει κάτι τέτοιο, αλλά είναι αυτό που με ενδιαφέρει, αυτό που αναζητώ και παλεύω και από το οποίο δεν έχω αποκλίνει ποτέ, όσον αφορά την αναζήτηση, σε κανένα από τα έργα μου».
Οι «Ιστορίες του δρόμου» είναι αφιερωμένες στους δύο Μάριους, τον μεγάλο και τον μικρό. Στον γιο και τον εγγονό του Κώστα Λογαρά.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr