Το χρέος της Πάτρας στην μνήμη του Χρήστου Κορύλλου

Πολλοί λένε ότι η ιστορία είναι η καλύτερη πυξίδα για το μέλλον. Πρέπει να ξέρεις από πού έρχεσαι για να ξέρεις πού πηγαίνεις.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό στην Πάτρα. Αγνοούμε την ιστορία της, τους ανθρώπους που έζησαν στην πόλη πολλά χρόνια πριν από εμάς και της πρόσφεραν τα πάντα, από τα πλούτη τους και ολόκληρη την περιουσία τους, μέχρι τα οράματά τους και την ίδια τους τη ζωή. Η λήθη έχει κερδίσει κατά κράτος τη μνήμη και γι’ αυτό δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών.

Θα αναφερθώ συνοπτικά στην περίπτωση του Χρήστου Κορύλλου, του γιατρού, του ανθρώπου, του επιστήμονα, του μεγαλοαστού, που δέσποσε στη ζωή της Πάτρας επί δεκαετίες, στο πέρασμα χρόνου από τον 19^ο αιώνα στον εικοστό, επιδεικνύοντας ένα τεράστιο έργο σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής και αθλητικής ζωής της πόλης.

Αλήθεια, πόσοι Πατρινοί ξέρουν ποιος ήταν ο Χρήστος Κορύλλος και τι πρόσφερε στην Πάτρα; Πόσοι ξέρουν, φερ’ ειπείν, ότι ήταν ο άνθρωπος που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για να ανεγερθεί το Δημοτικό Νοσοκομείο, το οποίο και διοίκησε; Πόσοι ξέρουν ότι πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου, που υπήρξε πρόδρομος της Παναχαϊκής, προχωρώντας παράλληλα και στην ίδρυση και λειτουργία μουσικού τμήματος, βιβλιοθήκης, ακόμη και φροντιστηρίου ξένων γλωσσών;

Πόσοι ξέρουν ότι ήταν ο άνθρωπος που διοργάνωσε τους πρώτους κολυμβητικούς αγώνες που έγιναν στην Πάτρα, ενώ διοικούσε και τον πολύ εξελιγμένο για την εποχή του μετεωρολογικό σταθμό της πόλης; Πόσοι γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος αυτός κατέγραψε για εμάς (τις επόμενες της εποχής του γενιές) μια πλήρη εικόνα της Πάτρας στα τέλη του 19^ου αιώνα; Και πόσοι, εν τέλει, ξέρουν ότι, ακόμη και λίγο πριν πεθάνει, διέθεσε μεγάλο χρηματικό ποσό στον Σκαγιόπουλο για την κατασκευή του γνωστού Ορφανοτροφείου που έφερε το όνομά του;

Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα τα προαναφερόμενα συνιστούν, απλώς, ένα μικρό δείγμα της πολύπλευρης προσφοράς του στην πόλη που αγάπησε όσο λίγοι.

Ελάχιστοι, θεωρώ, γνωρίζουν ποιος ήταν ο Χρήστος Κορύλλος. Κυρίως θα πρόκειται για ανθρώπους μεγάλης ηλικίας που αγαπούν την ιστορία και λατρεύουν το διάβασμα.

Στον αντίποδα, είναι απολύτως βέβαιο ότι οι νέοι άνθρωποι, όχι μόνο δεν γνωρίζουν, αλλά δεν έχουν ακούσει και ποτέ για τον Χρήστο Κορύλλο στη ζωή τους. Και πώς να έχουν ακούσει το όνομά του όταν η Πάτρα, η πόλη που της πρόσφερε τα πάντα, δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό για να τιμήσει τη μνήμη του;

Ούτε ένα κεντρικό δρόμο, ούτε μια πλατεία δεν του έχουμε αφιερώσει! Και ακόμη και αυτή η Παναχαϊκή, δεν θεώρησε σκόπιμο να τον τιμήσει, δίνοντας τουλάχιστον το όνομά του στο γήπεδό της.

Να μην ξέρει ο Κούγιας ποιος ήταν ο Κορύλλος το θεωρώ λογικό, αναμενόμενο. Αλλά οι Πατρινοί, που διοίκησαν και διοικούν την ερασιτεχνική Παναχαϊκή, επί χρόνια, δικαιούνται να μην γνωρίζουν;

Εν κατακλείδι, το μόνο που έκανε η Πάτρα για τον Χρήστο Κορύλλο ήταν να δώσει το όνομά του σε ένα δρομάκι στο παλαιό Δημοτικό Νοσοκομείο, στο οποίο μια ξεθωριασμένη από τον χρόνο επιγραφή αναφέρει ότι έγινε με δαπάνη του.

Α, και αν δεν κάνω μεγάλο λάθος, επί ημερών του Ανδρέα Φούρα φτιάχτηκε και ο τάφος του στο Α΄ Νεκροταφείο.

Πέραν τούτων ουδέν, την ώρα μάλιστα που από την τοπική ιστοριογραφία απουσιάζει μια πλήρη μονογραφία για τη ζωή του και το έργο του.

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, με τα ακόμη πιο δύσκολα να βρίσκονται μπροστά μας, ιστορικές προσωπικότητες σαν τον Χρήστο Κορύλλο θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν φάρος αισιοδοξίας και ελπίδας για το μέλλον. Αλήθεια, έχουμε σκεφτεί πόσο χρειαζόμαστε στην εποχή μας από τέτοιους ανθρώπους, ανοικτόμυαλους, ευπατρίδηδες, με διάθεση προσφοράς;

Έστω και τώρα, έστω και καθυστερημένα, η Πάτρα θα πρέπει να εκπληρώσει το ιστορικό της χρέος απέναντι στον Χρήστο Κορύλλο. Τρόποι για να γίνει αυτό υπάρχουν πολλοί, αρκεί να υπάρχει η βούληση. Και από κοντά, και η γνώση….