Ένα (θαλάσσιο) μέτωπο που τους βολεύει όλους...

Για την οικονομία της συζήτησης ας δεχθούμε ότι αύριο το πρωί όλα βαίνουν καλώς και κατ’ ευχήν στη διεκδίκηση της Πάτρας που αφορά το θαλάσσιο μέτωπο της. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι το θαλάσσιο μέτωπο αποδίδεται στην αχαϊκή πρωτεύουσα με όλες τις δόξες και τιμές, με πολλές φανφάρες και πολλά ταρατατζούμ.

Πάμε παρακάτω. Το παίρνουμε το θαλάσσιο μέτωπο, τι το κάνουμε; Υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός και, κυρίως, υπάρχουν οι απαιτούμενοι πόροι για την ανάπλασή του και αξιοποίησή του; Και σε τελική ανάλυση, πώς επωφελούμαστε από αυτό;

Πολύ φοβούμαι ότι στα εύλογα αυτά ερωτήματα, εκ μέρους όλων όσοι έχουν συγκροτήσει μέτωπο για το θαλάσσιο μέτωπο, δεν υπάρχει πειστική απάντηση. Για να μην πω ότι δεν υπάρχει καν απάντηση.

Και, προσοχή. Η θέση να αποδοθεί το θαλάσσιο μέτωπο στην πόλη για να έχουν πρόσβαση οι Πατρινοί σ’ αυτό και να κάνουν τη βόλτα τους, είναι ξεπερασμένη, παρωχημένη. Και όχι μόνο γιατί παραπέμπει σε περασμένες δεκαετίες.

Διότι, απλούστατα, και άλλοι χώροι ανήκουν εδώ και χρόνια στην πόλη αλλά είναι, επί της ουσίας, απροσπέλαστοι και μη φιλικοί για τον πολίτη λόγω της ακαταλληλότητας τους.

Για παράδειγμα, και η παραλιακή περιοχή της Πάτρας στην Ηρώων Πολυτεχνείου ανήκει στους Πατρινούς, αλλά όποιος την επιλέξει για να κάνει τη βόλτα του ή τζόκινγκ, δεν μπορεί να καθίσει να ξεκουραστεί σε κάποιο από τα ξεχαρβαλωμένα παγκάκια της.

Την ίδια ώρα, κεντρικές πλατείες, δρόμοι και πεζοδρόμια, ακόμη και συμβολικά, εμβληματικά σημεία αναφοράς για την Πάτρα, όπως οι σκάλες της Αγίου Νικολάου, βρίσκονται στο μαύρο τους το χάλι, σε πλήρη εγκατάλειψη.

Όλοι αυτοί, λοιπόν, (ή οι περισσότεροι απ’ αυτούς) που ευθύνονται για την αποκαρδιωτική εικόνα που παρουσιάζει η Πάτρα, έρχονται σήμερα και διεκδικούν το θαλάσσιο μέτωπο, βάζοντας απέναντι τους κοινό εχθρό ή κοινούς εχθρούς (κυβέρνηση, τρόικα, κ.λ.π.) για να κρύψουν την ανικανότητά τους, την ανεπάρκειά τους. Εδώ που τα λέμε, αυτό το σκηνικό τους εξυπηρετεί.

Κοντολογίς, η συγκεκριμένη διεκδίκηση, αν και πολιτικά ορθή και παρότι είναι μετέωρη ως προς την επόμενη μέρα της, τους βολεύει όλους. Πρωτίστως τον Γιάννη Δημαρά, ο οποίος θα περάσει στην ιστορία ως ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους δημάρχους της πόλης.

Ο Δήμαρχος Πατρέων με την ιστορία του θαλασσίου μετώπου άδραξε την ευκαιρία να παρουσιαστεί διεκδικητικός και να καλύψει μέσω αυτής την ανυπαρξία του. Με άλλα λόγια, άρπαξε την ευκαιρία να δείξει (ή και να θυμηθεί) ότι είναι δήμαρχος!

Από την άλλη πλευρά, τον καβγά τον σηκώνει ο Νίκος Τζανάκος, ο οποίος εδώ και καιρό έχει επενδύσει πολιτικά στην υπόθεση του θαλάσσιου μετώπου, σε μια προσπάθεια να τροφοδοτήσει τη φιλοδοξία του για τον δημαρχιακό θώκο.

Θεμιτή η φιλοδοξία του, δεν λέω, μόνο που ακόμη κι αν καταφέρει και δρέψει τις δάφνες μιας πιθανής παραχώρησης, δεν παύει να έχει διαχειριστεί κι αυτός κατά καιρούς από θέσεις – κλειδιά τις τύχες της πόλης και να προέρχεται από το παλιό και «βαθύ» ΠΑΣΟΚ. Τροφή για σκέψη, κατά πόσο η γνωστή φιλοδοξία του μπορεί να πάρει σάρκα και οστά.

Για παρεμφερείς λόγους και οι άλλες δημοτικές παρατάξεις προσδοκούν οφέλη από τη διεκδίκηση του θαλασσίου μετώπου σπεκουλάροντας πολιτικά σ’ αυτήν, κυρίως η παράταξη του Κώστα Πελετίδη, για την οποία ανάλογες ιστορίες μοιάζουν με βούτυρο στο ψωμί της.

Για το τέλος, όμως, μένει πάντα η ουσία. Και θέτω, εκ νέου, το ερώτημα. Το παίρνουμε το θαλάσσιο μέτωπο, τι το κάνουμε;

Εδώ οι προσεγγίσεις των παρατάξεων είναι εκ διαμέτρου αντίθετες, αλλά όλες συγκλίνουν σε ένα αβίαστο συμπέρασμα, το οποίο θα προσπαθήσω να εκλαϊκεύσω με ένα σχήμα λόγου.

Η διεκδίκηση του θαλασσίου μετώπου θυμίζει κάποιον που έχει ένα δίκυκλο ξεχαρβαλωμένο, δεν ξέρει να οδηγεί αυτοκίνητο, αλλά θέλει να πάρει μια αστραφτερή Ferrari. Ακόμη κι αν την πάρει, δεν ξέρει να την οδηγήσει και δεν είναι σε θέση να τη συντηρήσει.

Για όσους καλοθελητές σπεύσουν να αντικρούσουν τη διατυπωθείσα θέση του γράφοντος, η οποία πόρρω απέχει από το ρεύμα των ημερών, αποδίδοντας της ενδεχομένως σκοτεινά κίνητρα, θα διευκρινίσω ότι είμαι αναφανδόν υπέρ της παραχώρησης του θαλασσίου μετώπου στην Πάτρα, αλλά προχωρώ ένα βήμα παραπέρα, λίγο παρακάτω. Όπως δεν έχουν μάθει να κάνουν, χρόνια τώρα, όσοι διαφεντεύουν τις τύχες της. Με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.

Συμπερασματικά, εάν λείπει κάτι από την Πάτρα δεν είναι οι διεκδικήσεις και οι παραχωρήσεις, αλλά η έλλειψη οράματος, η απουσία στρατηγικού προσανατολισμού, για το πού θέλουμε να πάμε ως πόλη τα επόμενα τριάντα, σαράντα, πενήντα χρόνια.

Η εικόνα του Παμπελοποννησιακού Σταδίου, το οποίο ήδη αρχίζει και σκουριάζει, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.