Όταν το σύμβολο κινδυνεύει να μοιάσει ...σύστημα: η δύσκολη μετάβαση της Μαρίας Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού, κατάφερε κάτι μοναδικό: να μετατρέψει την αγανάκτηση κάθε μέσου Έλληνα πολίτη για όσα τραγικά ή απλά αδιανόητα αυτός βιώνει, σε ένα ποτάμι διαμαρτυρίας καθαρό από ταμπέλες και στρατεύσεις, ορμητικό και πανίσχυρο, όπως πανίσχυρη είναι η φωνή του κόσμου όταν βγαίνει από τον πυρήνα της ψυχής του και ξεχύνεται στους δρόμους, στο πλαίσιο μιας νοσταλγίας-ανάμνησης- επαφής με τον «υγιή» εαυτό του.

Θα έλεγε κανείς ότι η Καρυστιανού προσωποποίησε το αίσθημα αδικίας που διακατέχει τον απλό πολίτη. ‘Εκανε φωνή την αίσθηση αδυναμίας του απέναντι σε ένα στημένο παιχνίδι στρυμωγμένο στα γρανάζια του πολιτικού συστήματος το οποίο διολισθαίνει συνεχώς σε κάτι που δεν θυμίζει δημοκρατία, αλλά ανταλλαγή προσχηματικών ιδεολογημάτων μέσα στα τάπερ των συμφερόντων που δεν κλείνουν- ούτε καν αυτά-αεροστεγώς.

Η Καρυστιανού ήταν η μάνα, η γυναίκα, η πολίτης που ανέβηκε στην σκηνή. Ο αδικημένος Έλληνας που πήρε μικρόφωνο. Η καρδιά μας που φώναξε «είμαι εδώ».

Και τούτο το’ κανε –κυρίως- επειδή δεν «ανήκε», δεν υποδυόταν κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό της. Η δύναμη της απεύθυνσης ξεκινούσε από την αυθεντικότητα του προσώπου.

Αυτή η εικόνα υπέστη σημαντικές ρωγμές στην πρόσφατη συνέντευξή της.

Κα τούτο διότι το πρόσωπο με το οποίο ταυτιστήκαμε ως πολίτες σε έναν αγώνα ενάντια στην στημένη και απρόσωπη πολιτική μανιέρα, ξεκίνησε αίφνης να μιλάει όπως οι «ξύλινοι» που μας οδήγησαν, μαζί της, στους δρόμους.

Θέσεις εν είδη «βροχής» για τους αγρότες, το Μαδούρο, τον Τσίπρα, το Βελλόπουλο, την οικονομία, τις Ένοπλες Δυνάμεις, το κατεστημένο κ.α….

Με ύφος και τοποθέτηση που παραπέμπουν σε όσους έθρεψαν την αγανάκτηση η οποία τεκνοποίησε, ακολούθως, και την δύναμη του συγκεκριμένου προσώπου, στο οποίο διακρίναμε την αντανάκλασή μας.

Η εικόνα ξένισε και είναι λογικό. Έχουμε μετατόπιση από το πρόσωπο που «ηγείται» ενός αυθόρμητου κοινωνικού ρεύματος με κυρίαρχο «καύσιμο»  το συναίσθημα και πλατφόρμα επικοινωνίας την απαίτηση για  δικαιοσύνη, σε ένα πρόσωπο που κάνει πρεμιέρα στο στίβο της πολιτικής και εξ΄αυτού είναι υποχρεωμένο (;) να παίξει στην πίστα της, έχοντας στην πλάτη του και το βάρος συγκεκριμένων, πολύ υψηλών, προσδοκιών. Εκ πρώτοις προσδοκιών δημοσκοπικών ποσοστών. Κατά δεύτερον, προσδοκιών ως προς τη γνώση των θεμάτων.

Εκεί την «περιμένουν» άλλωστε την Καρυστιανού οι επικριτές της, οι οποίοι και θα πολλαπλασιάζονται (έτσι παίζεται το παιγνίδι σε αυτή την αρένα), όσο θα οδεύουμε προς την προεκλογική περίοδο.

Και κάπου εκεί έχουμε τους καταναγκασμούς και τους αναγκαίους (;) συμβιβασμούς. Η Καρυστιανού πέφτει – ήδη- στην παγίδα του ξερόλα που δεν ξέρει. Από γιατρός και πρόσωπο σύμβολο ενός αγώνα για δικαίωση των θυμάτων, βρίσκεται στη θέση να απαντά με ύφος βεβαιοτήτων –κατά περίπτωση απόλυτων-, σε μια σειρά θεμάτων σαν να είναι διαβασμένη για αυτά και όχι γνώστης τους, αλλά και να επιδίδεται σε πινγκ πονγκ αιχμών για τους πολιτικούς της αντιπάλους.  Αρχίζει με ένα ασαφές αφήγημα, να μοιάζει σε όσους μας κούρασαν είτε ως γρανάζια της παπαγαλίας ενός συστήματος, είτε ως «επιβάτες» του λεωφορείου της «πολυσυλλεκτικής» αγανάκτησης δίχως πυξίδα.

Στο δημόσιο διάλογο συγκρούονται δύο τάσεις σε σχέση με την Μαρία Καρυστιανού. Η μια είναι αυτή που λέει ότι ο λαός, οφείλει να αναδείξει ο ίδιος το πρόσωπο που θα γίνει φορέας του νέου που ευαγγελίζεται και θα σταθεί απέναντι σε αυτό που έχει πάψει προ πολλού να τον εκπροσωπεί.

Άρα, στο πλαίσιο αυτής της ανάγνωσης, η Καρυστιανού γύρω από την οποία συσπειρώθηκε μια πολύ ευρεία μάζα πολιτών, έχει έως και υποχρέωση να ανταποκριθεί στο ρόλο ενός Κινήματος που βγαίνει μέσα από την κοινωνία  των πολιτών και βρίσκει έκφραση στο πρόσωπό της. «Η ευθύνη της κοινωνίας δεν μπορεί να σταματά στις αντιδράσεις και στα συμπεράσματα» λέει αυτή η άποψη. «Αν όχι έτσι, τότε πώς;»

Η άλλη άποψη επικεντρώνεται στο γεγονός ότι η Καρυστιανού δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική και χάνει από την ανάμιξή της με αυτή, προδίδοντας το κοινό που την εμπιστεύτηκε βλέποντας πάνω της κάτι που είναι πέρα και πάνω από την καθόλα λερή πραγματικότητα των εν Ελλάδι πολιτικών πραγμάτων.

Απάντηση δύσκολα μπορεί να δώσει κανείς. Άλλωστε όλα φαίνονται στο «χειροκρότημα».

Υπάρχει ωστόσο μια παράμετρος που θα πρέπει να δουν τάχιστα οι, περί την Καρυστιανού: η μετατροπή της σε ένα πρόσωπο πάνω στο οποίο επενδύουν τα ρευστά προσωπικά τους πολιτικά αντι- αφηγήματα, φορώντας του ένα κοστούμι που δεν του ταιριάζει, μπορεί κάλλιστα να γίνει από επένδυση, καταστροφή.

Δεν θέλει και πολύ το σύμβολο να γίνει εικόνα του συστήματος που καταγγέλλει και καταγγέλουμε, ή ακόμη χειρότερα βενζίνη για τη μηχανή του.

Η Καρυστιανού δεν έχει κανένα λόγο να μοιάσει με αυτούς απέναντι στους οποίους στάθηκε.

Άλλωστε δεν είναι κακό να μην ξέρει, ως μη επαγγελματίας του είδους. Κακό είναι να καταναλώνει έτοιμη και ασαφή τροφή (όχι, δεν αρκεί μόνο η επίκληση σε ένα ενιαίο μέτωπο αντίθεσης σε όλα και για όλα), η οποία μπορεί να οδηγήσει τη σχέση της με τον κόσμο σε … δυσπεψία.

Και ο νοών, νοείτω.