Με αφορμή το θαλάσσιο μέτωπο: Πότε θα βάλουμε μυαλό;

Αντιγράφω από το σχετικό ρεπορτάζ του «Best.gr»: «Η Πάτρα κινδυνεύει να χάσει το λιμάνι της. Τι λέτε;" ρώτησε δημοσιογράφος τον Δήμαρχο της Πάτρας Γιάννη Δημαρά. Η απάντηση ήταν ολιγόλογη. "Η Πάτρα δεν πρόκειται να χάσει τίποτε. Αυτό που θα σας πω με σιγουριά είναι ότι ο ιδιώτης που θα επενδύσει στα 3,5 χλμ του θαλασσίου μετώπου, είναι αυτός που θα χάσει τα λεφτά του"».

Κάπου εδώ, η κοινή λογική πάει περίπατο και αρχίζουν τα… ζόρια.

Ειλικρινά, δεν ξέρω και δεν μπορώ να προβλέψω εάν θα ενδιαφερθεί κάποιος ιδιώτης να επενδύσει στο λιμάνι της Πάτρας. Αλλά, ακόμη κι αν αυτό επρόκειτο να γίνει, (κι εδώ που τα λέμε μακάρι να συνέβαινε) ο κ. Δημαράς πρέπει να είναι ένας από τους λίγους (αν όχι ο μοναδικός) δημάρχους εν Ελλάδι που εκ των προτέρων θα έσπευδαν να διώξουν μια (πιθανή ή ενδεχόμενη) επένδυση!

Ωραίο το αντιμνημονιακό στιλάκι, δεν λέω, έχει και πέραση στις μέρες μας, είναι και πολύ της μόδας, αλλά για δήμαρχο είναι πολύ μπαγιάτικο, «πασέ», που λένε και οι Γάλλοι.

Βέβαια, από έναν (μια ζωή) κρατικοδίαιτο δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος  ως συνταξιούχος έγινε δήμαρχος, δεν έχω καμία απολύτως απαίτηση να βλέπει τα πράγματα με επιχειρηματική λογική και οξυδέρκεια. Έχω, ωστόσο, την προσδοκία να λειτουργεί ως δήμαρχος που προτάσσει πρώτα και πάνω απ’ όλα το συμφέρον της πόλης, και όχι να προβάλλεται ως θεματοφύλακας «λογικών» της δεκαετίας του ’70.

Διότι η αρνητική θέση του δημάρχου της Πάτρας υπηρετεί μια ξεπερασμένη από την εξέλιξη της εποχής και από τα γεγονότα αριστερίζουσα νοοτροπία, την οποία ως πόλη την έχουμε πληρώσει ακριβά, πολύ  ακριβά στο παρελθόν. Αλλά φαίνεται ότι μυαλό δεν βάλαμε.

Τι έχουμε χάσει, τι δεν έχουμε κερδίσει ως πόλη τις τελευταίες δεκαετίες; Ο απολογισμός είναι απογοητευτικός, αποκαρδιωτικός.

Από ένα καφέ σε πάρκο μέχρι την εγκατάσταση κάποιας βιομηχανίας, δεν υπήρξε επένδυση στην Πάτρα που να μην αντιμετωπίστηκε εχθρικά, ενώ στείλαμε στον αγύριστο και κάποιους που δεν μας άρεσαν, που μας… προκάλεσαν γιατί ήθελαν να κάνουν δουλειές στα μέρη μας!

Την Pirelli τη διώξαμε. Τη βιομηχανία του Λιακουνάκου δεν τη θέλαμε, μέχρι κι ένα καφέ στον Άγιο Διονύσιο ξεσήκωσε διαδηλώσεις επί διαδηλώσεων- γιατί, λέει, τα πάρκα ανήκουν στους πολίτες.

Ακόμη και η VESO MARE που τελικά έγινε, έγινε γιατί «έφτυσε αίμα» ο συχωρεμένος ο Γιώργος Καλεντζώτης και ο τότε δήμαρχος Ευάγγελος Φλωράτος ήταν ανένδοτος: «Γιώργο, δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά κάνε ό,τι μπορείς να μην τους διώξεις, (τους επενδυτές) μην τους χάσουμε». Για του λόγου το αληθές, ρωτήστε τον γνωστό επιχειρηματία Λεωνίδα Ευστρατιάδη, που αν και ανήκε τότε στη δημοτική πλειοψηφία βρέθηκε στα κάγκελα κατά της επένδυσης!

Το λιμάνι, λοιπόν, ανήκει στο δήμο της Πάτρας, κατά τον κ. Δημαρά; Καμία αντίρρηση, κι εγώ μαζί του! Μόνο που η συχωρεμένη η γιαγιά μου έλεγε ότι τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους, μετά συγχωρήσεως!

Τι να το κάνω εγώ το λιμάνι της Πάτρας να ανήκει στον δήμο όταν ο δήμος δεν μπορεί να φτιάξει ένα παγκάκι, να συντηρήσει ένα δρόμο και κλαίγεται νυχθημερόν ότι τα ταμεία είναι άδεια;

Θέλει ο κ. Δημαράς να βαυκαλίζεται ότι το λιμάνι της Πάτρας ανήκει στον δήμο; Ξαναλέω, κι εγώ μαζί του, αρκεί να μπορεί πρώτα να κάνει τα στοιχειώδη: να πάει, φερ’ ειπείν να φτιάξει τα παγκάκια στην Ηρώων Πολυτεχνείου και το γήπεδο του τένις στην περιοχή που με την κατάντια τους σου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν περάσει από κει τίποτα Ταλιμπάν.

Ας ανταποκριθεί, λοιπόν, πρώτα με σχετική επάρκεια στις βασικές υποχρεώσεις του δήμου, σ’ αυτές που προκύπτουν από την καθημερινότητα, και μετά ας πάει για τα μεγάλα, τα πολύ μεγάλα.

Άλλωστε, η ζωή, η ιστορία, μιλάνε από μόνες τους. Και τι μας λένε; Ότι, ο δήμος ή το κράτος σπανίως μπορούν να κάνουν τον επιχειρηματία.

Τις περισσότερες φορές που αυτό έχει γίνει η κατάληξη είναι υπερχρεωμένες και καταχρεωμένες επιχειρήσεις που τις πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Ψέματα;

Και αν θέλετε κι ένα ακόμη επιχείρημα, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στην εγκαταλελειμμένη περιοχή του Αγίου Αλεξίου (εκεί που κάποτε υπήρχε το λούνα παρκ) αλλά και να πάτε στην περιοχή του κάμπινγκ της Αγυιάς. Προσέξτε το κατάντημά τους, ρωτήστε που ανήκουν και θα πάρετε την απάντηση που θα σας δώσει το ερέθισμα να συνειδητοποιήσετε κάποια πράγματα.

Πάντως, εδώ που τα λέμε, με το να σηκώσει  ο κ. Δημαράς την αντιμνημονιακή σημαία (και) στο θέμα του λιμανιού, μπορεί να λέει αυτά που για πολλούς πρέπει να πει προς τα έξω, έχει όμως και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καλύψει (όσο μπορεί) την ανυπαρξία του.

Η Πάτρα, όμως, όχι μόνο δεν θα κερδίσει, αλλά θα χάσει κι άλλα. Μπορεί; Νομίζω, όχι, αλλά αυτό φαίνεται ουδόλως απασχολεί τον δήμαρχο της, ο οποίος  φαίνεται ότι ακολουθεί πιστά τη συμβουλή του Μακιαβέλι: ο ηγέτης πρέπει να τηρεί την πολιτική υπόσχεση που έδωσε χθες μόνο αν του παρέχει πλεονεκτήματα σήμερα!

Τροφή για σκέψη…

Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, ο δήμαρχος Πατρέων συναντήθηκε με τον Φούχτελ; Και αν ναι, ποιο ήταν το αντικείμενο της συνάντησης των δύο ανδρών;