Ένα βράδυ του ’66 που έγινε …αιώνιο- Τα 60 χρόνια του Θησαυρού και το 94: Ένα πλήρωμα- ζωντανή υπενθύμιση της αφετηρίας

Υπάρχουν στιγμές που γράφουν ιστορία. Και την γράφουν συνήθως «αθόρυβα», χωρίς να γίνεται αντιληπτή από τους πρωταγωνιστές.

Τουλάχιστον όχι στο βαθμό της συνειδητοποίησης του «βάρους» της. Όπως για παράδειγμα συνέβη ένα βράδυ του Φλεβάρη το μακρινό έτος 1966, στην Πλατεία Τριών Συμμάχων. Κανείς από τους 94 συμμετέχοντες εκείνης της βραδιάς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το «Αποκριάτικο Κυνήγι» θα γινόταν ο πιο εμβληματικός θεσμός του Πατρινού Καρναβαλιού.

Το ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 12 Φεβρουαρίου όταν ο Νίκος Μαστοράκης διοργάνωσε ένα τρίωρο παιχνίδι πλοήγησης στους δρόμους της πόλης. Αυτοκίνητα που έτρεχαν από γρίφο σε γρίφο, δοκιμασίες που απαιτούσαν φαντασία και ταχύτητα, ζητούμενα όπως «κοπέλα με μπικίνι», ντομινοφόροι, αυτοσχέδιες αποστολές μέσα στη νύχτα.

Ένα όνειρο, ξεδιπλωνόταν στους δρόμους. Στο βάθος διαγραφόταν ήδη ένα «ποτάμι» ένθερμων συνεχιστών.

Από τα 94 άτομα… στα χιλιάδες χαμόγελα

Το πρώτο Κυνήγι είχε 94 συμμετέχοντες. Μέσα σε αυτόν τον αριθμό κρύβεται η σπίθα ενός θεσμού που μεγάλωσε μαζί με την πόλη και έγινε μέρος του dna της. Γιατί ο Κρυμμένος Θησαυρός δεν είναι απλώς διαγωνισμός. Είναι αντανακλαστικά, δημιουργικότητα, ομαδικότητα. Είναι η αγωνία της τελευταίας απάντησης, το γέλιο της ανατροπής, οι νυχτερινές αποστολές, οι φιλίες που χτίζονται σε γκαράζ και αποθήκες, τα μυστικά που μοιράζονται μόνο τα «πληρώματα».

Εξήντα χρόνια μετά ένα πλήρωμα,  – φέτος διανύει την 39η συμμετοχή του – εξακολουθεί να αποτελεί ζωντανή υπενθύμιση της αφετηρίας. Ο λόγος για το Πλήρωμα 94 που …βαφτίστηκε στην κολυμπήθρα της αρχής.

Η λέξη «Πλήρωμα» γεννήθηκε εκείνο το πρώτο βράδυ του 1966, για να περιγράψει τις ομάδες που έπρεπε να χωρούν σε ένα αυτοκίνητο. Αυτό τον όρο,  επέλεξαν και διατήρησαν συνειδητά, οι άνθρωποι του 94 αντί για το «καρναβαλική ομάδα» ή το «γκρουπ», θέλοντας να αποτυπώσουν  τη συλλογικότητα και τη ναυτική ψυχή της πόλης.

Και το 94; Είναι ο αριθμός των συμμετεχόντων στο πρώτο Κυνήγι. Ένας αριθμός που έγινε ταυτότητα. Ένας φόρος τιμής στους πρωτοπόρους της νύχτας του ’66.

Με μία ιδιαίτερη ανάρτηση το «Πλήρωμα 94» του Πατρινού Καρναβαλιού τιμά σήμερα την 60η επέτειο από την πρώτη διοργάνωση του Κρυμμένου Θησαυρού στην Πάτρα. Το κείμενο συνοδεύει η χαρακτηριστική φωτογραφία εκείνης της ημέρας (Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 1966), όπου ο Νίκος Μαστοράκης παρουσιάζει και ο Άλκης Στέας συμμετέχει ως μέλος ομάδας.

Η σχέση του «Πληρώματος 94» με τον Στέα είναι γνωστή. Τον έχει τιμήσει κατ’ επανάληψη, πρωτοστάτησε στην καθιέρωση της «Ημέρας Άλκη Στέα» στις 9 Μαρτίου (ημερομηνία θανάτου του) και  διοργάνωσε την περίφημη εκδήλωση «Ευτυχείτε!» η οποία ταξίδεψε μέχρι και τη Σύρο. Στον Πέτρο Ψωμά, άλλωστε, εκ των αρχηγών του 94, είχε παραχωρήσει ο αείμνηστος παρουσιαστής του Καρναβαλιού την τελευταία του συνέντευξη, λίγο πριν τον θάνατό του το 1999, απ’ όπου και η χαρακτηριστική φράση του «Θέλω να πεθάνω στην Πάτρα και να είναι Καρναβάλι».

Με το σημερινό «Σαν σήμερα» οι άνθρωποι της συγκεκριμένης καρναβαλικής ομάδας  αποκαλύπτουν το λόγο της επιλογής του αριθμού 94 για το πλήρωμά τους: Τόσοι ακριβώς ήσαν οι συμμετέχοντες στο πρώτο παιχνίδι του 1966. Φέτος οι παρελαύνοντες αναμένεται να ξεπεράσουν τους 50.000. Από την πλατεία Τριών Συμμάχων του 1966 έως το Καρναβάλι του 2026, ο Θησαυρός συνεχίζει να κρύβεται – και να αποκαλύπτεται – μέσα από τη φαντασία, το χιούμορ και τη συλλογικότητα των Πατρινών.