Μάιος 1984, Προσπάθεια Συμφιλίωσης

Στις 23/5/1984 έγινε στην Αθήνα η ιστορική συνάντηση των πρωταγωνιστών της τελευταίας πράξης του τρίτου γύρου του εμφυλίου, Μάρκου Βαφειάδη, αρχηγού του Δημοκρατικού Στρατού (πάντα η Αριστερά εκόπτετο για δημοκρατία που περιστασιακά, για ψηφοθηρικούς λόγους την ξεχείλωνε σε λαοκρατία, χωρίς ποτέ να την υιοθετεί, να της δίνει λόγο και να την εμπιστεύεται, (σε αντίθεση με όλους τους άλλους, μοναρχοφασίστες, που εκμεταλλεύονται (κατά την άποψή τους) και ρουφούν το αίμα του λαού), και του στρατηγού Θρασ. Τσακαλώτου διοικητή του Εθνικού στρατού, χωρίς τουφέκια και άρματα.

Ο καθένας κουβαλούσε στην πλάτη του από  ένα σακί με σκοτωμένους από χλωρά κορμιά σαν μακάβρια δώρα ανταλλαγής. Ψυχανεμίζομαι τι ειπώθηκε μεταξύ τους: Δεν ήρθαμε να πολεμήσουμε ούτε να διαφωνήσουμε. Ήρθαμε να απολογηθούμε στην ιστορία, στην Πατρίδα και, επί τέλους, να συμφωνήσουμε ότι παρασυρμένοι από αλλοεθνείς αλλοπαρμένες ψευδαισθήσεις, κάναμε ένα μεγάλο  λάθος. Πριν ανέβουμε στα βουνά για να τα σπείρουμε με κόκκαλα αθώων, και να τα ποτίσουμε  με αδελφικό αίμα, έπρεπε να συναντηθούμε 35 χρόνια νωρίτερα, στο τραπέζι της λογικής σε γεύμα αγάπης  για την Πατρίδα και να διαλογιστούμε τι μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτήν. Αντί αυτού  εμπλακήκαμε ή μας οδήγησαν  σε μια εμφύλια σύγκρουση χωρίς ουσιαστικά να ξέρουμε γιατί πολεμάμε, γιατί σκοτώναμε και γιατί μας σκότωναν.

Προφανώς το βαθύτερο αίτιο ήταν το διαχρονικό όνειρο των «φίλων μας» να αυλακώνουν το γαλάζιο της θαλασσοφίλητης χώρας μας. Έτσι, για 6 χρόνια σκοτώναμε και σκοτωθήκαμε άδικα για ένα αδειανό πουκάμισο, όπως θα έλεγε ο Σεφέρης ή για μια ελαφρόμυαλη Ελένη, όπως θα συμπλήρωνε η ποιήτρια Ν. Λάγιου, για ένα τρόπαιο αποτρόπαιο για μας, αλλά χρήσιμο και ευχάριστο για εκείνους που μας δίχασαν. Εμείς εύπειστοι σε ανεμώλειες (αερόλογες) υποσχέσεις, εγκαταλείψαμε τις οικογενειακές εστίες, πολεμούσαμε ανώφελα στα κακοτράχαλα βουνά παρέα με τις ψείρες και κυνηγούσαμε με τη φαντασία μας μια νίκη χωρίς νικητή και με μοναδικούς ηττημένους εμάς, αφού πολεμούσαμε με άκρατη μισαλλοδοξία και αβυσσαλέο μίσος σκοτώναμε αδιάκριτα αθώους ομοεθνείς μας, ουσιαστικά κρεουργούσαμε την πατρίδα σκοτώναμε με πρωτοφανή και ειδεχθή τρόπο δικά της παιδιά, αλλά και την ανθρωπιά μαζί.

Μετά τόσα χρόνια ακουμπάει τις ανοιχτές πληγές της, που ακόμα ομπρίζουν (στάζουν) αίμα και επώδυνη μνήμη.Κλαίει γοερά για όλους τους αδικοσκοτωμένους Έλληνες- δικά της παιδιά, της μιάς και της άλλης πλευράς και στον απόηχο αυτής της αποκοτιάς καθώς σαν επακόλουθο αυτής της τραυματικής δοκιμασίας, αναζητάει εναγώνια αφού βλέπει να στερεύει από παιδιά και χρόνο με το χρόνο, αυξητικά, να κλείνουν τα σχολεία από  έλλειψη παιδιών. Η αιμορραγία του δημογραφικού ξεκίνησε από τον εμφύλιο και το «προστατευτικό» παιδομπάζωμα. Ότι δεν κατάφεραν τότε οι «φίλοι μας» που μας έριχναν με τα αεροπλάνα τους όπλα και λίρες για το «καλό μας», ή μας εκπαίδευαν στο Μπούκλες πως να αλληλοσκοτονώμαστε, το θερίζουν σήμερα με το αργοσβήσιμο του Έθνους μας.

Πάμε Μάρκο, Ευτυχώς που ηττηθήκαμε όπως πολύ σοφά είπε ένας σύντροφος που "ανένηψε και ήλθε εις εαυτόν" γιατί μπορούσαν να έλθουν και χειρότερα και να γινόμαστε υποτακτικοί του Χότζα!

Πάμε Μάρκο να προχωρήσουμε μαζί όχι με το ΕΓΩ αλλά με το ΕΜΕΙΣ, όχι μόνο σαν σύντροφοι αλλά με συντροφικότητα, όχι με ντουφέκια, μαχαίρια  και τσεκούρια, αλλά πιασμένοι χέρι με χέρι, ακουμπώντας ο ένας στον ώμο του άλλου, αλληλέγγυοι να ξαναστήσουμε στα πόδια την καθημαγμένη μας πατρίδα,  να κάνουμε το τραύμα ελπίδα, χωρίς  πολλά λόγια, αλλά με τη γλώσσα της σιωπής και της ψυχής μας μας τη  λαλιά, να[AM1]  ζητήσουμε συγγνώμη από τα νέα παιδιά για τα ολέθρια λάθη μας, να ξεκινήσουμε από την αρχή αλλά να μην ακολουθήσουμε τον ίδιο λάθος δρόμο γιατί δε θα μας βγάλει πουθενά, θα βρούμε μόνο να μας περιμένουν ξεκοιλιασμένα κουφάρια, αγκαλιασμένα σαν να ήθελαν να αλληλοσυγχωρεθούν για το λάθος που έκαναν, θα συναντήσουμε μαυροφονερεμένες χήρες μπαμπουλωμένες με σκούρες σκέπες και μαύρα τσεμπέρια, λιγερόκορμα μαυροντυμένα κορίτσια που ζητάνε πατέρα κι αδέλφια να τα συνοδεύσουν στην εκκλησιά με το κατάλευκο, όπως το όνειρό τους νυφικό, ορφανά παιδιά που ρεκάζουν και ζητάνε πατέρα και μάνα για ένα φιλί και ένα χάδι, σωρούς από ερείπια έρημα χωριά, κλειστά σχολεία χωρίς παιδικές φωνές, αλλά βογγητά και μοιρολόγια, αλλόφυλους αφεντάδες και πάτρωνες που θα θέλουν με το ζόρι να μας στριμώξουν στον φανταστικό σοσιαλιστικό  τους παράδεισο και να μας κάνουν πιόνια της ουτοπιστικής ιδεολογίας τους!

Ας προχωρήσουμε φιλιωμένοι όλοι μαζί όχι για να ανοίξουμε  τάφους για  να τους γεμίζουμε με χλωρά κορμιά. Ας κάνουμε την πίκρα και τα λάθη μας προζύμι Αγάπης, τραγούδι συμφιλίωσης και διαλόγου για να σπείρουμε αντάμα σπόρους  και να φυτέψουμε  δέντρα για να καρπίσουν ποτιζόμενα με τον τίμιο ιδρώτα μας, με έργα προκοπής, συνεργασίας και αειφόρου δημιουργίας! Να συνεχίσουμε μαζί την ελληνοπορεία και πνευματιή οδοιπορία κρατώντας υψωμένα τα πανιά και τα ιστία  της φιλτάτης και προνομιούχου εκ Θεού πατρίδας μας.

Αν και έχουν περάσει 42 χρόνια από τότε, η πληγή παραμένει ανοιχτή από όσα βλέπουμε και όσα τοξικά, άπρεπα λόγια ντροπής του πεζοδρομίου ακούγονται στο Ελληνικό κοινοβούλιο από μερικούς νοσταλγούς της αλληλοσφαγής χωρίς να σέβονται ούτε τα παιδιά που κακώς τα αφήνουμε να μπαίνουν εκεί μέσα και να δηλητηριάζεται η ψυχή τους από ωφελημοθηρικές και αήθεις κραυγές ψηφοθηρίας, εναγκαλισμού και πάσει θυσία κατάκτησης της πλουτοφόρου χωρίς κόπο και με δόλια μέσα εξουσίας!

Ας προστατέψουμε και ας κρατήσουμε τις νέες γενιές μακριά από τις ψυχοκτόνες αναθυμιάσεις αυτής της διχαστικής τοξικότητας και του παραλογισμού.