Μια συζήτηση με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα «Τάματα»
Λένε ότι καταλαβαίνεις από τις πρώτες γραμμές ενός βιβλίου αν αυτό «σε αρπάζει» και σε κάνει «δικό του». Κι αυτό βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στα «Τάματα» στο νέο μυθιστόρημα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Bell».
Παράλληλα, από την πρώτη κιόλας παράγραφο καταλαβαίνεις το φως και το σκοτάδι που θα «διατρέξουν» την ιστορία.
Με αφορμή το νέο μυθιστόρημα, το οποίο τη Δευτέρα 30 Μαρτίου παρουσιάζεται στην Αθήνα, η συγγραφέας και Διευθύντρια Σύνταξης του thebest, Γιώτα Κοντογεωργοπούλου αλλάζει θέση και αυτή τη φορά, δεν ρωτά, αλλά απαντά σε ερωτήσεις και κάθεται για λίγο στη θέση της συνεντευξιαζόμενης.
Τι ενέπνευσε τα «Τάματα»; Πώς γεννήθηκε η ιδέα;
Η Κέρκυρα. Πάντα ο τόπος είναι το σημείο εκκίνησης για μένα και πάντα ο τόπος, είναι η Ελλάδα. Ξεκινάω από μια εικόνα που έρχεται σχεδόν από το πουθενά. Στην προκειμένη περίπτωση η εικόνα που μου ήρθε στο νου, όταν σκέφτηκα να ξεκινήσω το νέο μου βιβλίο, ήταν το πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου στο νησί και η σκηνή που πέρασε από μπροστά μου ήταν να προχωράει η λιτανεία στο Λιστόν και ένα παιδί που έπρεπε να βρίσκεται μαζί με τους άλλους μουσικούς στην Παλαιά Φιλαρμονική, να λείπει και να μην μπορούν να το εντοπίσουν οι δικοί του από το μπαλκόνι. Η Κέρκυρα είναι το νησί που το Πάσχα παντρεύει το φως με το σκοτάδι και τη θλίψη με την Ανάσταση. Το πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου, αυτά συμβαίνουν σε απόσταση αναπνοής το ένα από το άλλο. Περνάει η λιτανεία σε βαρύ πένθιμο κλίμα και αμέσως μετά, πέφτουν σαν βροχή οι μπότηδες που σηματοδοτούν την πρώτη Ανάσταση. Αυτό, σαν αλληλουχία, αποτυπώνει το «κύμα» της ζωής. Πάνω σε αυτό δόμησα την ιστορία μου και λογικά αυτή η σκέψη που κάποτε είχα κάνει κοιτώντας από τα media τα έθιμα του νησιού, αυτενέργησε και ήρθε στην επιφάνεια ξαφνικά, τη στιγμή που την είχα ανάγκη. Όταν έψαχνα δηλαδή την έμπνευση.
Ο δολοφόνος σε «βρίσκει» ή τον «βρίσκεις»;
Και τα δύο. Στην αρχή νομίζεις ότι εσύ κυνηγάς τον δολοφόνο. Στην πορεία όμως καταλαβαίνεις ότι κι εκείνος σε έχει ήδη βρει. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση: τον βρίσκεις… και σε βρίσκει. Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη. Εγώ τον βρίσκω στη δράση του και εκείνος με βρίσκει στον ψυχισμό μου. Το παιχνίδι, άλλωστε, παίζεται στο ίδιο μυαλό.
Όταν ήσουν στην Κέρκυρα σκεφτόσουν ήδη συγκεκριμένες σκηνές του μυθιστορήματος; Τις κράτησες;
Δεν είχα πάει στην Κέρκυρα ποτέ το Πάσχα. Πήγα ενώ είχα ξεκινήσει το βιβλίο για να πάρω το κλίμα του νησιού. Εννοείται ότι πήγα για να κρατήσω εικόνες, αρώματα, συναισθήματα… Είχα μόνο μια σκηνή στο κεφάλι μου. Την πρώτη. Οι υπόλοιπες γεννήθηκαν στην πορεία. Και δεν γεννήθηκαν τυχαία. Ο τόπος σου «μιλάει» και αιμοδοτεί τους ήρωές σου. Ο τόπος και οι άνθρωποί του έχουν το ίδιο dna. Δεν θα μπορούσα πιστεύω να τοποθετήσω κανέναν από τους ήρωές μου σε άλλο τόπο.
Πώς διαλέγεις τα ονόματα;
Όταν σκέφτομαι τον ήρωα, σκέφτομαι και το πρόσωπό του. Στη συνέχεια αναζητώ το όνομα που θα του πηγαίνει. Όνομα που συναρτάται με την περιοχή (κάθε τόπος έχει τα δικά του ονόματα και τα δικά του επώνυμα) και με την προσωπικότητά του. Οπότε ναι, κάνω έρευνα για τα ονόματα που συναντάμε στην περιοχή και μετά παντρεύω κάποια από αυτά μεταξύ τους, «γεννώντας» νέους «κατοίκους» που …περιδιαβαίνουν τον τόπο.
Πόσο Mάγια Ρέβη είσαι στον τρόπο σκέψης;
Πολύ. Έχει πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου η αστυνόμος: απόσπαση προσοχής, εκρήξεις θυμού, «κόλλημα» με μια ιδέα, αναστολές ως προς το να εμπιστευτεί ή να πιστέψει πραγματικά σε κάτι και να αφεθεί, καχύποπτη, παρατηρητική στις λεπτομέρειες... Και φυσικά δεν έχει απλά στοιχεία του τρόπου σκέψης μου. Είναι ο τρόπος σκέψης μου. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι αυτή είναι πού λύνει τον κόμπο του μυστηρίου.
«Η Αιμιλία είναι ο άνθρωπος για τον οποίο έπεσα στη φωτιά» διαβάζουμε στο βιβλίο. Στη ζωή σου έπεσες για κάποιον άνθρωπο στη φωτιά;
Ναι, έπεσα. Άλλωστε, αν δεν πέσεις στη φωτιά, δεν έχει και νόημα το ταξίδι. Βέβαια είναι και το πώς εκλαμβάνει κανείς τη «φωτιά». Εγώ την εκλαμβάνω ως απώλεια του εαυτού σου. Ως καθαρά εσωτερική διαδικασία δηλαδή. Δεν είναι πάντα ο θόρυβος αυτός που ανάβει τα σπίρτα.
Γράφεις αυθόρμητα ή με σχέδιο και προετοιμασία άξονα;
Δεν έχω ποτέ άξονα. Γράφω απευθείας και χωρίς να κρατάω σημειώσεις. Αυτό είναι παρακινδυνευμένο, το ξέρω, αλλά, δυστυχώς, μόνο έτσι μπορώ να γράψω. Το σχέδιο σχεδόν με ακινητοποιεί, και μου κλέβει και λίγο τη χαρά του τι θα προκύψει στην πορεία και θα εκπλήξει πρώτα από όλα εμένα.
Tι σε αγχώνει όταν βγαίνει ένα βιβλίο σου και τι απολαμβάνεις στη διαδικασία της συγγραφής του;
Στη διαδικασία απολαμβάνω τη στιγμή που γεννιούνται οι ήρωες και είναι σαν να πρόκειται για πραγματικά πρόσωπα που κάθονται δίπλα μου. Και τη στιγμή που φαίνεται να φτάνω σε αδιέξοδο και ξαφνικά, σχεδόν αυτόματα, έρχεται στο μυαλό μου μια λύση που όχι μόνο με γλιτώνει από τον «τοίχο», αλλά απογειώνει και την πλοκή. Το χαίρομαι σαν παιδί που βρήκε τους σβόλους που είχε χάσει.
Το άγχος έχει πάντα να κάνει με την έκθεση. Παραδίδεις στον αναγνώστη ένα κομμάτι από την ψυχή σου. Ο τρόπος που θα το αντιμετωπίσει, έχει πάντα σημασία, ό,τι και αν λέμε περί του αντιθέτου. Για τους αναγνώστες γράφουμε.
Ποια ηρωίδα σου θα ήθελες να είσαι;
Η Νίκη Πανδή. Γενναία, τολμηρή, πιστή σε ό,τι αγαπάει, αλλά και άνθρωπος που έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή του, να καλλιεργήσει το άγονο χωράφι που άφησαν μέσα του και να ορίσει τη μοίρα του με βάση το πραγματικά δικά του «θέλω».
Τι θα είναι το επόμενο βιβλίο;
Αστυνομικό. Αυτή τη φορά, θα ανέβουμε «βουνό». Αλλά ακόμη είναι πολύ νωρίς να «μαρτυρήσουμε» την πρώτη εικόνα που ήρθε στο μυαλό μου.
info
Οι Εκδόσεις BELL σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο Monogram διοργανώνουν την παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου με τίτλο «Τάματα», τη Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026 στις 19:00, στο Upper House Cafe (Βουκουρεστίου 3, Αθήνα). Πρόκειται για μια προφεστιβαλική εκδήλωση στο πλαίσιο του 7ου Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας Agatha.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσων Φωτήλας και η συγγραφέας-σεναριογράφος Βίκυ Χασάνδρα, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει η συνθέτρια και ερμηνεύτρια Ηρώ Λεχουρίτη.
Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Νίκος Ελευθερίου.
Από το οπισθόφυλλο
Μεγάλο Σάββατο, Κέρκυρα. Σε ένα παλιό κτίριο στο Λιστόν, ένα παιδί βρίσκεται δολοφονημένο. Πάνω στο σώμα του, ένα παράξενο σημάδι· ένα μήνυμα που οδηγεί σε έναν σκοτεινό, ξεχασμένο τόπο. Όσοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην παλιά πολυκατοικία γίνονται ύποπτοι. Ζωές φαινομενικά ήσυχες αρχίζουν να ραγίζουν. Ένα κέρινο τάμα. Ένα εγκαταλελειμμένο χωριό. Ένα αλλόκοτο κορίτσι. Ένα πολύνεκρο τροχαίο. Μια σχέση στην Εντατική. Και το βουητό των μελισσών. Κάθε τάμα, μια ιστορία. Κάθε υπόσχεση, ένα ψέμα. Κι ένα παιδί συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο προς κάτι που κανείς δε θέλει να θυμηθεί. Η λύση βρίσκεται εκεί που κανείς δε θέλει να κοιτάξει. Ένα σκοτεινό αστυνομικό θρίλερ για τη μνήμη, την ενοχή και τα δεσμά που δεν λύνονται ούτε με τον θάνατο.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr