Τι θα δούμε στην αστυνομική κωμωδία «Chakras» - Η «Έλεν», ο «Ιάσων» και ο σκηνοθέτης Μίλτος Παπλάς στο thebest

Θέμιδα Ιωάννου- Έλεν Τσάκρας, συστήσου. Σε ποια ενεργειακά πεδία κινείσαι;

Η Έλεν Τσάκρας είναι μια δυναμική και μυστηριώδης προσωπικότητα, με βαθιά ενασχόληση στον κόσμο της εσωτερικής αναζήτησης και των ενεργειακών κέντρων. Έπειτα από χρόνια απουσίας στο εξωτερικό, επιστρέφει στην Ελλάδα φέρνοντας μαζί της μια έντονη πνευματικότητα και έναν ιδιαίτερο τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας. Είναι  μια γυναίκα που κινείται πέρα από τα ορατά. Δεν περιορίζεται στο σώμα ή στη λογική, ταξιδεύει ανάμεσα σε ενεργειακά πεδία, σε σκέψεις που δεν έχουν ειπωθεί, σε συναισθήματα που δεν έχουν αναγνωριστεί. Συνδέεται με το σύμπαν, με τις δονήσεις των ανθρώπων, των χώρων, ακόμη και των σιωπών. Το πεδίο της είναι το αόρατο… εκεί όπου κρύβονται οι αλήθειες που φοβόμαστε να δούμε…..

Ένα κοινό κι ένα εντελώς αντίθετο στοιχείο του ρόλου, σε σχέση με τη δική σου προσωπικότητα

Το κοινό στοιχείο είναι η βαθιά σύνδεση με τον άνθρωπο και η ανάγκη να “ακούω” πίσω από τις λέξεις ,κάτι που ως θεραπεύτρια το βιώνω καθημερινά.Το αντίθετο στοιχείο είναι η απόλυτη βεβαιότητα της Έλεν. Εκείνη δεν αμφιβάλλει. Εγώ, αντίθετα, αφήνω χώρο στην αμφιβολία, στη διερεύνηση, στη διαδικασία. Εκείνη αποκαλύπτει. Εγώ συνοδεύω.

Ποια είναι η πρόκληση κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή;

Η πρόκληση είναι να αφεθώ ολοκληρωτικά. Να αφήσω πίσω τη δική μου ταυτότητα και να επιτρέψω σε κάθε ρόλο μου να “μιλήσει” μέσα από εμένα. Να ισορροπήσω ανάμεσα στο μυστήριο, το χιούμορ και την ένταση, χωρίς να χαθεί η αλήθεια του ρόλου. Και κάθε φορά, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η ίδια: να συναντηθώ αυθεντικά με το κοινό… σε ένα επίπεδο που δεν εξηγείται, μόνο βιώνεται.

Βαγγέλη Μιχάλη πόσο αντέχει το παιχνίδι της αλήθειας ο ήρωας που υποδύεσαι;

Ο Ιάσονας είναι ο χαρακτήρας, που στο ξεκίνημα της ζωής του, παρουσιάζεται ως ο ονειροπόλος, ουτοπιστής, γεμάτος όνειρα και ιδανικά. Στην πορεία της διαδρομής αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα που έρχεται απέναντι στα αθώα και γεμάτα αισιόδοξα σχέδια για την ζωή και την καριέρα του και έτσι γίνεται ως θέση, ως άνθρωπος και ως πολιτειακό όργανο πιο ευάλωτος στο «παιχνίδι της αλήθειας».

Η αντοχή του περιορίζεται γιατί έχει επενδύσει όλη του την εικόνα και συνεισφορά του διαμέσου της πολιτικής του σταδιοδρομίας, χάνοντας τον έλεγχο σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, όταν οι αλήθειες των άλλων αρχίζουν να γκρεμίζουν το οικοδόμημα της «κανονικότητας» που έχει χτίσει, ο Ιάσονας δεν αντιδρά με ειλικρίνεια, αλλά με αμηχανία και εκνευρισμό.Στην ουσία, δεν αντέχει την αλήθεια μόνο μέχρι το σημείο που δεν απειλείται η δική του βολή. Από εκεί και πέρα, η άμυνά του είναι το χιούμορ ή η άρνηση, κάνοντάς τον έναν χαρακτήρα που «σπάει» με πολύ ενδιαφέροντα και κωμικό τρόπο πάνω στη σκηνή.

 Tι σε γοητεύει σε αυτόν και τι σε ενοχλεί;

Ο Ιάσων Ιακωβίδης είναι ένας χαρακτήρας με έντονες αντιθέσεις, κάτι που τον καθιστά ιδιαίτερα ενδιαφέροντα για έναν ηθοποιό. Στοιχεία που γοητεύουν τον ηθοποιό σε σχέση με τον χαρακτήρα του Ιάσονα είναι η εσωτερική σύγκρουση, γιατί διαπιστώνεις μέσα από την διαδρομή ότι ο ήρωας είναι ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος ανάμεσα στο «πρέπει» και το «θέλω». Αυτή η πάλη με τις κοινωνικές συμβάσεις και τις προσωπικές του επιθυμίες τού δίνει ένα βάθος που προκαλεί συμπάθεια. Πίσω από την εικόνα του συγκροτημένου άνδρα, κρύβεται μια ευάλωτη πλευρά που αναζητά την αποδοχή και την αυθεντικότητα, κάνοντάς τον αρκετά ανθρώπινο.

Τα στοιχεία που θα μπορούσαν να σ΄ ενοχλήσουν είναι η αδυναμία του να πάρει θέση ή να στηρίξει τις επιλογές του μέχρι τέλους, αφήνοντας τις καταστάσεις να τον παρασύρουν. Στοιχεία που κατά την διαδρομή του τον μετάλλαξαν σε έναν διαπλεκόμενο και τελείως «άλλον» άνθρωπο όπου τα όνειρα εξελίχθηκαν σε σκοτάδι. Ένα ακόμα στοιχείο είναι η προσκόλληση του στο φαίνεσθαι, η έντονη ανησυχία του για την κοινωνική του εικόνα και την κριτική των άλλων μπορεί να εκληφθεί ως ατολμία ή έλλειψη θάρρους να ζήσει ελεύθερα μέσα από ειλικρινείς σχέσεις και καταστάσεις, βγαίνοντας στο φως, επαναφέροντας τον στα πρώτα του χρόνια.

Θέατρο για σένα σημαίνει…

Για μένα, το θέατρο είναι η τέχνη της συνάντησης. Είναι αυτή η μοναδική στιγμή που μια γραμμένη λέξη παίρνει σάρκα και οστά, και μια ομάδα ανθρώπων, ηθοποιοί και θεατές μοιράζονται την ίδια ανάσα σε έναν κοινό χρόνο. Είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά το πώς είμαστε, αλλά και πώς θα μπορούσαμε να είμαστε. Το θέατρο είναι μια τέχνη εφήμερη, αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή απόψε, δεν θα είναι ποτέ ακριβώς το ίδιο αύριο. Είναι η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από το ψέμα της αναπαράστασης.

Μίλτο Παπλά ποια θεατρικά «Τσάκρας» άγγιξες με αυτό το έργο;

Το Τσάκρα της Βάσης (Muladhara)  Η Επιβίωση

Εδώ αγγίξαμε τη δομή και τις ρίζες του κειμένου. Δουλέψαμε πάνω στις βασικές ανάγκες των χαρακτήρων, το ένστικτο και την αλήθεια που τους κρατά γειωμένους στη σκηνή. Είναι η ασφάλεια που νιώθει ο θεατής όταν ο κόσμος που χτίζουμε έχει γερά θεμέλια.

Το Τσάκρα του Ιερού (Svadhisthana) Η Δημιουργικότητα

Είναι το σημείο της ροής και του συναισθήματος. Εδώ αγγίξαμε την απόλαυση της γλώσσας, τον αισθησιασμό των λέξεων και την ικανότητα του έργου να προσαρμόζεται και να αλλάζει σχήμα, όπως το νερό.

Το Τσάκρα του Ηλιακού Πλέγματος (Manipura) Η Δύναμη

Αυτό αφορά τη σύγκρουση και τη θέληση. Σε κάθε δραματική κορύφωση, ενεργοποιούμε αυτό το κέντρο. Είναι η ενέργεια που εκπέμπει ένας χαρακτήρας όταν διεκδικεί τον χώρο του ή όταν η δράση παίρνει φωτιά.

Το Τσάκρα της Καρδιάς (Anahata) Η Ενσυναίσθηση

Ίσως το πιο κρίσιμο στο θέατρο. Αγγίξαμε τη σύνδεση μεταξύ δημιουργού, έργου και κοινού. Είναι η στιγμή που η ειρωνεία υποχωρεί για να δώσει τη θέση της στην ωμή ευαλωτότητα και την αγάπη για την ανθρώπινη ατέλεια.

Το Τσάκρα του Λαιμού (Vishuddha) Η Έκφραση

Εδώ βρίσκεται η φωνή του έργου. Πώς ακούγεται; Ποια είναι η αλήθεια που τολμά να αρθρώσει; Δουλέψαμε πάνω στην καθαρότητα του μηνύματος και στον ρυθμό της «ανάσας» του κειμένου.

Ποια η φιλοσοφία σου στη σκηνοθεσία ως προς την δημιουργική ελευθερία των ηθοποιών και την απόδοση της σκηνοθετικής ματιάς αλλά και του ίδιου του έργου. Πώς επιτυγχάνεται η ισορροπία;

Η σκηνοθεσία, για μένα, δεν είναι η επιβολή μιας προκατασκευασμένης εικόνας, αλλά η αρχιτεκτονική ενός ζωντανού χώρου μέσα στον οποίο ο ηθοποιός μπορεί να υπάρξει με ασφάλεια και ελευθερία. Η φιλοσοφία μου βασίζεται στην πεποίθηση ότι ένας «στραγγαλισμένος» ηθοποιός παράγει αποτέλεσμα, αλλά ένας «ελεύθερος» ηθοποιός παράγει θαύμα.

Η ισορροπία ανάμεσα στο όραμα και τον αυτοσχεδιασμό επιτυγχάνεται μέσα από βασικούς πυλώνες:

Το Πλαίσιο αντί της Εντολής

Αντί να δώσω μια οδηγία τύπου «κάνε τρία βήματα και κλάψε», προτιμώ να ορίσω το ψυχολογικό και αισθητικό τοπίο.

Η Σκηνοθετική Ματιά: Είναι οι κανόνες του παιχνιδιού

Η Ελευθερία του Ηθοποιού: Όταν το πλαίσιο είναι σαφές και ισχυρό, ο ηθοποιός δεν νιώθει χαμένος, αλλά προστατευμένος.

Οπότε για να μην γίνει η πρόβα μια μάχη (Σκηνοθέτης vs Ηθοποιός), θέτω ως κοινό σημείο αναφοράς το ίδιο το έργο.

Δεν αναρωτιόμαστε «τι θέλω εγώ;», αλλά «τι απαιτεί η στιγμή;».Αν μια ιδέα του ηθοποιού εξυπηρετεί την αλήθεια του κειμένου καλύτερα από τη δική μου αρχική σκέψη, η δική μου δουλειά είναι να την αγκαλιάσω αμέσως. Ο σκηνοθέτης πρέπει να είναι ο πρώτος που θα εγκαταλείψει το «σχέδιο» προς χάριν της «αλήθειας».

Η ισορροπία έρχεται όταν ο σκηνοθέτης λειτουργεί ως καθρέφτης. Ο ηθοποιός φέρνει το υλικό (το συναίσθημα, την κίνηση) και ο σκηνοθέτης το οργανώνει, το φιλτράρει και του δίνει ρυθμό.

Αφήνω χώρο για το λάθος. Η δημιουργική ελευθερία ανθίζει όταν ο ηθοποιός ξέρει ότι δεν θα κριθεί στην πρώτη δοκιμή, αλλά θα καθοδηγηθεί στην τελική επιλογή. Είναι αυτό που λέμε η Φόρμουλα της Ισορροπίας.Επι της ουσίας ή σκηνοθετική ματιά είναι ο φακός, αλλά ο ηθοποιός είναι το φως. Χωρίς τον φακό, το φως διαχέεται άσκοπα. Χωρίς το φως, ο φακός βλέπει μόνο σκοτάδι.

Πότε «φεύγει» η παράσταση από τα χέρια ενός σκηνοθέτη;

 Η στιγμή που η παράσταση «φεύγει» από τα χέρια του σκηνοθέτη είναι μια από τις πιο μυσταγωγικές και, ομολογουμένως, μοναχικές στιγμές στο θέατρο. Είναι η μετάβαση από την καθοδήγηση στην εμπιστοσύνη. Συμβαίνει κυρίως σε τρία επίπεδα:

Στη  «Γενική Δοκιμή»

Τεχνικά, η παράσταση φεύγει από τον σκηνοθέτη όταν σβήσουν τα φώτα της πλατείας στην πρώτη πρεμιέρα. Εκείνη τη στιγμή, ο σκηνοθέτης παύει να είναι ο «κυβερνήτης» και γίνεται ένας απλός θεατής. Δεν μπορεί πια να σταματήσει τη δράση, δεν μπορεί να διορθώσει έναν τόνο φωνής, δεν μπορεί να παρέμβει. Η παράσταση ανήκει πλέον στο «εδώ και τώρα» των ηθοποιών και του κοινού.

Στην  «Ανάσα» των Ηθοποιών

Η παράσταση φεύγει πραγματικά από τα χέρια μου όταν οι ηθοποιοί σταματήσουν να εκτελούν οδηγίες και αρχίσουν να λαμβάνουν αποφάσεις πάνω στη σκηνή.Όταν ο ηθοποιός δεν περιμένει το δικό μου «μπράβο» ή τη διόρθωση, αλλά νιώθει ο ίδιος αν η στιγμή ήταν αληθινή.

Όταν η ομάδα αρχίζει να έχει τα δικά της εσωτερικά αστεία, τον δικό της κώδικα επικοινωνίας και μια κοινή ενέργεια που εγώ, ως εξωτερικός παρατηρητής, δεν μπορώ πλέον να διαπεράσω πλήρως.

Στην Αυτονομία του Έργου

Ένα έργο «ενηλικιώνεται» όταν αρχίζει να παράγει νοήματα που ίσως ούτε εγώ ο ίδιος δεν είχα προβλέψει. Όταν ένας θεατής μου λέει «ένιωσα αυτό» και εγώ συνειδητοποιώ ότι αυτή η συγκίνηση γεννήθηκε από τη χημεία των ηθοποιών και όχι από τη δική μου σκηνοθετική γραμμή. Εκεί ξέρω ότι η δουλειά μου πέτυχε: έχτισα έναν κόσμο που μπορεί να επιβιώσει χωρίς εμένα.

Είναι η στιγμή της εγκατάλειψης. Υπάρχει μια γλυκόπικρη αίσθηση σε αυτό. Ο σκηνοθέτης είναι σαν τον γονιό που βλέπει το παιδί του να φεύγει από το σπίτι. Για μένα αν η παράσταση εξακολουθεί να χρειάζεται τον σκηνοθέτη κάθε βράδυ για να «σταθεί», τότε η σκηνοθεσία έχει αποτύχει. Η επιτυχία είναι να γίνω αόρατος.

Info

Παίζουν με σειρά εμφάνισης:

Βίκυ Σταυροπούλου Θέμιδα Ιωάννου Βαγγέλης Μιχάλης Γιώργος Παράμερος

Από 27/3/26 και κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 20:30

Στο θέατρο ''Αγορά'' (Καραϊσκάκη 149 Πάτρα)

Τιμή εισιτηρίου • 14€ (Κανονικό) • 12€ (Μειωμένο, Ομαδικά 10 ατόμων και άνω & Φοιτητές) • 10€ (Ατέλεια & Άνεργοι)

Τηλέφωνα κρατήσεων • 6906-558899