Γιώργος Κωνσταντίνου για τον εθισμό του στον τζόγο: «Έχασα και οικονομικά και ψυχικά, πόνεσα πάρα πολύ»

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου μίλησε ξανά για τη σκοτεινή περίοδο του εθισμού του στον τζόγο. Ο ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης τόνισε ότι επιθυμεί η δική του εμπειρία να λειτουργήσει ως «καμπανάκι» για τους νέους, ώστε να μην βρεθούν ποτέ στα αδιέξοδα που βρέθηκε εκείνος.

Για χρόνια, ο τζόγος αποτέλεσε μια ανοιχτή πληγή για τον καλλιτέχνη. Οι σημαντικές οικονομικές απώλειες τον οδήγησαν για ένα διάστημα σε κατάθλιψη. Παρόλα αυτά, ο Κωνσταντίνου κατάφερε να ορθοποδήσει και να αφήσει πίσω του όσα έζησε, χωρίς ποτέ να ξεχάσει τα μαθήματα αυτής της περιόδου.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «On Time Σαββατοκύριακο» και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, ο Γιώργος Κωνσταντίνου μίλησε χωρίς υπεκφυγές για εκείνη την περίοδο.

Μιλήσατε ανοιχτά για τον εθισμό σας στον τζόγο. Τι σας ώθησε να το αποκαλύψετε, ενώ συνήθως κρατάτε την προσωπική σας ζωή μακριά από τα φώτα;

Ο λόγος ήταν το ότι πόνεσα πάρα πολύ από αυτό. Ήθελα να το πω ανοιχτά, για να γίνει ένα καμπανάκι για τους νέους και να μην ξεκινήσουν κάτι τέτοιο. Να μην ασχοληθούν καθόλου με αυτό. Εγώ ήμουν εξαρτημένος. Η εξάρτηση είναι ό,τι χειρότερο. Έχασα και οικονομικά και ψυχικά.

Γιατί κάθε φορά που ένας παίκτης πάει και χάνει την περιουσία του ή οτιδήποτε άλλο, πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη. Εκείνο που με έσωσε, ήταν αυτό το DNA που έχω, το οποίο κατά κάποιον τρόπο με αναισθητοποιούσε και κατάφερνα και το ξεπερνούσα. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που το συνέχιζα.

Τι εύχεστε για το 2026;

Είμαι πάντα ανήσυχος σχετικά με την παγκόσμια κατάσταση, γιατί έχω ζήσει έναν πόλεμο και ξέρω τι σημαίνει. Είναι εύκολο να ευχηθεί να υπάρχει ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο. Αυτό, όμως, είναι ουτοπία. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει ποτέ. Είναι όπως τα μυρμήγκια: αν βάλεις μαύρα και κόκκινα σε ένα βάζο, θα πλακωθούν μεταξύ τους. Δεν μπορείς να τα χωρίσεις με τίποτα.

Τουλάχιστον, να υπάρχει περισσότερη αγάπη από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Γιατί έζησα και μια τέτοια εποχή. Όταν τελείωσε η Κατοχή, ο άνθρωπος αγάπησε τον άνθρωπο. Είχε περάσει τέτοιον πόνο, που είχε ανάγκη τον διπλανό του. Τότε έγιναν και οι ωραίες εποχές. Ήταν η εποχή της αθωότητας.