Είναι πολλά αυτά που δεν τους απαντήθηκαν
Κι όμως, υπάρχει κάτι αδικαίωτο…Ένα κακής ποιότητας τσιρότο που δεν έκλεισε την πληγή και την άφησε να αιμορραγεί σιγά- σιγά και ύπουλα, έτοιμη για περίεργες μολύνσεις και υποτροπές. Σε αυτή τη γενιά που πέρυσι βγήκε στους δρόμους με ένα τεράστιο «γιατί», δεν δόθηκαν όλες οι απαντήσεις. Τουλάχιστον δεν τους δόθηκε η βασική: Πώς ένα παιδί 15 χρόνων βρίσκεται από την μια στιγμή στην άλλη νεκρό, στο «θέατρο πολέμου» των Εξαρχείων, από μια σφαίρα αστυνομικού και ποιό είναι τελικά το «συγνώμη» αυτής της κοινωνίας, που πορεύεται φέτος, ένα χρόνο μετά, όχι προς την κατεύθυνση της δικαίωσης εκείνων των 15άρηδων που τα…έσπασαν με αφορμή τον χαμό ενός δικού τους, αλλά στην οδό της αποφυγής νέων εκτεταμένων επεισοδίων που θα διαταράξουν την ησυχία των ημερών.
Το θύμα των 15άρηδων που απέκτησε εμβληματικό χαρακτήρα για μια ολόκληρη γενιά, έχει ακόμη…αναπάντητα. Και είναι πολλά. Αυτά τα παιδιά που ξεσπάθωσαν τρέχοντας στους δρόμους την οργή τους για όσα και όσους τα…καταργούν, ή τα καταδικάζουν σε ένα μη- μέλλον, σε μια χώρα που καταπίνει τις ελπίδες τους ή- ακόμη χειρότερα- δεν τους δικαιολογεί ούτε καν την πολυτέλεια να έχουν ελπίδα, δεν έχουν λάβει…αντίδωρο στις σπονδές τους για ένα καλύτερο αύριο.
Για ένα αύριο που θα τους εξασφαλίζει δουλειά, που θα τους εξασφαλίζει ψωμί, παιδεία, ελευθερία, όνειρο και την δυνατότητα να ονειροπολούν έστω μια ανεκτή καθημερινότητα.
Μια αλλαγή πολιτικής φρουράς προέκυψε, αλλά αυτή δεν αρκεί από μόνη της να κάνει μέσα τους τη διαφορά. Άλλωστε τα δείγματα-αν υπάρχουν- δεν είναι δυνατόν να φανούν μέσα σε λίγους μήνες.
Ας τα δούμε λοιπόν αυτά τα παιδιά με τρυφερότητα και με αγάπη και ας τα διαφοροποιήσουμε από τους επαγγελματίες αντεξουσιαστές, ακόμη και αν τα συναντήσουμε σε μια πορεία, δίπλα στους γνωστούς …πτυχιούχους εμπρηστές.
Σε αυτά τα παιδιά κάτι χρωστάμε. Και είναι κάτι πολύ παραπάνω από την διαφύλαξη της τάξης και της ασφάλειας.
Είναι η ειλικρινής μας μεταμέλεια για όσες πόρτες κλείσαμε και για τους δρόμους που δεν τους αφήσαμε να διαβούν.
Είναι τα δικά μας παιδιά που θρηνούν τον νεκρό τους. Είμαστε- ίσως- όλοι εμείς, στα 15 μας.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr