Το Σαββατοκύριακο ενός εκδηλωσάκια

Εκδηλωσάκιας είναι ο θαμώνας των πάσης φύσεων εκδηλώσεων. Πολιτικών, κοινωνικών, καλλιτεχνικών και άλλων. Θα τον συναντήσεις παντού όπου έχει κόσμο, πάντα σε εγρήγορση, έτοιμο να πάει στην επόμενη εκδήλωση. Αυτή η περίοδος είναι οι μέρες του λόγω του ορυμαγδό εκδηλώσεων και γεγονότων. Όπως οι ερωτευμένοι θέλουν να είναι μεγάλη η νύχτα αντίθετα ο εκδηλωσάκιας θέλει να είναι όσο δυνατόν  μεγαλύτερη η μέρα. Όπως στην Ισπανία που νυχτώνει στις 23.00  για να τα προλάβει όλα. Στις 21 Ιουνίου, τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, είναι το αποκορύφωμα όλης της χρονιάς για έναν εκδηλωσάκια. Παγκόσμια μέρα μουσικής με κάθε μεριά της πόλης  να γεμίζει ήχους και κόσμο. Αν μπορούσε να διακτινιστεί, να βρίσκεται παντού ταυτόχρονα σίγουρα θα το έκανε.

Ξύπνησε το Σάββατο με μία ευχάριστη διάθεση. Είχε τιμήσει την προηγούμενη μέρα τον Μάνο Χατζηδάκη, μέρες του θανάτου του, όπως πραγματικά θα έπρεπε. Όχι με καθυστερημένες αγιογραφίες κάποιων στα γεράματα φιλότεχνων. Μα με τραγούδια από μικρά παιδιά σε ένα ταπεινό δημόσιο σχολείο σε κάποια γιορτή αποφοίτησης.

Ντύθηκε και πετάχτηκε στο διπλανό καφενείο για να δει τις τοπικές εφημερίδες. Ρούφηξε τις σελίδες με τις εκδηλώσεις μήπως είχε ξεχάσει κάποιο μονόστηλο, σχεδιάζοντας παράλληλα τις επόμενες 48 ώρες. Το Σαββατοκύριακο Θα ήταν υπερπλήρες σαν αμερικάνικο πρόγευμα.

Η μέρα θα ξεκίναγε με την παρουσίαση του βιβλίου του Τεύκρου Μιχαηλίδη στον κήπο του Πολύεδρου. Έπειτα θα μεταφερόταν στο φόρουμ ανάπτυξης στο Πόρτο Ρίο μήπως ακούσει κάτι αισιόδοξο. Μα το μόνο φρέσκο που θα του έμενε ήταν οι νεαρές κοπέλες με τα μαγιό στην πισίνα του ξενοδοχείου. Το απόγευμα θα κατέβαινε στο κέντρο για το Night Run Patras να δει ανθρώπους να τρέχουν. Κόσμο να βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Είναι από τις ελάχιστες φορές που η πόλη είναι μέσα στην ενέργεια και ειδικά ο πεζόδρομος.

Η Κυριακή θα είχε πρωινή ξενάγηση στις παλιά βιομηχανική ζώνη από τον αριστοτέχνη του είδος, Ξενοφώντα Παπαευθυμίου. Εδώ ήταν αυτό, πιο πέρα το άλλο. Κουβέντα για περασμένα μεγαλεία και για την σημερινή αποβιομηχανοποίηση. Έπειτα για μπάνιο κάπου κοντά ώστε να συνεχιστούν οι δράσεις και το απόγευμα.

Το ηλιοβασίλεμα θα τον έβρισκε στην Κρήνη, στην συναυλία της ορχήστρας Νυκτών εγχόρδων. Να ακούσει γνώριμους ήχους και ελπιδοφόρες φωνές όπως της Δάφνης Ζουρνατζή.

Και μετά πετώντας να προλάβει την χορευτική εκδήλωση του ΛΑΧΟΠ στην Πολιτεία. Μέγα πλήθος με ζωντανή ορχήστρα να τον μεταφέρει σε κάθε γωνιά της ελληνικής πατρίδας. Επαγγελματική πραγματικά δουλειά με την λαϊκή παράδοση ως βίωμα και όχι ως φολκλορικό αξιοπερίεργο.

Και φορτωμένος με εικόνες μα μόνο σωματικά κουρασμένος ο εκδηλωσάκιας επιστρέφει στο σπίτι για να πάρει δυνάμεις και να ετοιμαστεί για την καθημερινή ρουτίνα. Με κάποιος  μικρές πινελιές μέσα στην εβδομάδα, θα ετοιμάζεται για το επόμενο Σ-Κ. Είναι οι δύο μέρες που περιμένει…