Είμαι πρωταθλητής Ελλάδος. Δοξάστε με!!!

Ρε παιδια, ας μου πει καποιος. Βοηθεια! Θα λιποθυμησω απο την αγωνια! Τι ωρα παιζει Παναθηναικος - Ολυμπιακος μπασκετ;;; Μην το χασω! Ποιος θα το παρει θεε μου; Κι αν το παρει ο Ολυμπιακος εγω που ειμαι Παναθηναικος τι θα κανω αυριο το πρωι; Πως θα ειμαι ολοκληρωμενος σαν ανθρωπος; Θα εχω λογω υπαρξης; 
Τι κι αν δεν εχω δουλεια; Αρκει να κερδισει η Παναθα! Αρκει να κονομησει ο Διαμαντιδης! Δεν θελω λεφτα εγω! Ας πειναω, ας μην εχω ουτε για τον προαστιακο! Αρκει να κερδισει η ομαδαρα! Αρκει να χω να χωνω στο Fb. Αυτο ειναι το νοημα της ζωης!!!

Το παραπάνω πνευματώδες λογίδριο δεν είναι κάτι άλλο από την απόγνωση που σε πιάνει όταν αντιλαμβάνεσαι οτι κάποιοι άνθρωποι ζουν μέσα από τις ζωές των άλλων. Και μόνο αυτό! Ε και κέρδισε ο Παναθηναϊκός. Ε και είμαι Παναθηναικός. Ε και τι έγινε; Μήπως είμαι πιο πλούσιος σήμερα; Μήπως έχω μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και περισσότερους φίλους από χθες; Μήπως μόλις απέκτησα την πολυπόθητη καριέρα της ζωής μου;;;

Δεν αντιλέγω! Είναι ωραίο το συναίσθημα να κερδίζεις, να προσπαθείς, να χάνεις αλλά να ελπίζεις ξανά, μέσα από μια ομάδα! Ομως η ακραία εκδοχή της προσκόλησης σε μια ομάδα -της οποίας έτσι και αλλιώς δεν είσαι παίχτης- προσιδιάζει σε αρρώστια! Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να τα έχει κάνει κυριολεκτικά θάλασσα στην προσωπική του ζωή, να μην έχει φίλους, να μην έχει δουλειά, να τσακώνεται ακόμη και με τους γονείς του κάθε μέρα αλλά να χαμογελάει και να ζει στον μικρόκοσμό του αισθανόμενος πρωταθλητής Ελλάδος! Πόσο παθητικό είναι αυτό. Pathetic λένε οι Βρετανοί και εννοούν, το κατάντημα της παθητικής αποδοχής των πάντων χωρίς ίχνος πρωτοβουλίας ή άποψης.

Και οι προτεραιότητές μας πάνε περίπατο. Αρκεί που κέρδισε η ομάς! Τα άλλα είναι δεύτερα, τρίτα, ή δεν είναι και καθόλου!!!