Πέτρος Καθρέπτας: Ένα παιδί ετών 80

Κάθε ανθρώπινη απώλεια μας αφήνει φτωχότερους. Αλλά υπάρχουν και προσωπικές απώλειες που μας αφήνουν ψυχολογικά πένητες. Αυτή την αίσθηση μού προκάλεσε το γεγονός ότι ο για 80 χρόνια αδελφικός μου φίλος ο Πέτρος, με άφησε μόνο μου. 

Τώρα με ποιόν θα αναμοχλεύω τις μνήμες μου και θα γελάω με τις απίθανες διαολιές μας που συνεχώς κάναμε από τις 27 Οκτωβρίου του 1957, ημέρα που υποσχεθήκαμε, μαζί και με τον αδελφό του Νίκο, ως πρόσκοποι για να συμμετάσχουμε  την άλλη μέρα στην πρώτη μας προσκοπική παρέλαση.

Από τότε στην Πάτρα, στην Αθήνα, στην Αμερική όσο μακριά και αν είμαστε (ο Πέτρος στην Νέα Υόρκη και εγώ στο Σικάγο) ποτέ δεν μας χώρισε η απόσταση, ποτέ δεν λογοφέραμε, ποτέ δεν αισθανθήκαμε κάτι λιγότερο από αδέλφια. 

Τα εφηβικά μας και στην συνέχεια τα φοιτητικά μας χρόνια ήταν γεμάτα με ατέρμονες συζητήσεις, εστιασμένες στις νεανικές μας ανησυχίες για τα συναισθήματά μας και για το μέλλον μας. Αλλά και στην υπόλοιπη ζωή μας πάντα συζητούσαμε κάθε μελλοντικό μας βήμα. 

Το πνεύμα του Πέτρου, προς μεγάλη μου χαρά, δεν γέρασε ποτέ, για να μην πω ότι δεν ωρίμασε ποτέ. Σε όλο το διάστημα των 69 ετών που γνωριζόμαστε άκουγα από το στόμα του όλο το φάσμα των ιδεών από ενδιαφέρουσες ως ενθουσιώδεις παιδικές. 

Ο Πέτρος πίστευε στην προσφορά και αυτό τον έκανε να ασχολείται με τα κοινά σε διάφορους τομείς, στην πολιτική, στον αθλητισμό και σε διάφορες κοινωνικές ομάδες και το λέω αυτό, όχι με διάθεση να κρίνω τα αποτελέσματα των ενασχολήσεών του, αλλά για να τονίσω την πάντα αισιόδοξη ματιά του για το μέλλον. 

Σε μια από τις τελευταίες μας επαφές στο νοσοκομείο, λίγα εικοσιτετράωρα πριν μας αφήσει, μου μιλούσε επί μια ώρα για τα μελλοντικά μας σχέδια, για το τι πρέπει να κάνουμε αμέσως μόλις βγει από το νοσοκομείο.  Ήταν μεγάλη η προσπάθεια μου να μην καταλάβει τη συγκίνησή μου με αυτά που άκουγα και έτσι τον άφησα να φύγει χωρίς να καταλάβει ότι τον αποχαιρετούσα. Τα συγκρατημένα δάκρυα βρήκαν διέξοδο μόλις έκλεισα πίσω μου την πόρτα του νοσοκομειακού δωματίου. 

Πέτρο, δεν θα σου πω ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, γιατί για αυτό είσαι βέβαιος.

Γιώργος Δάσιος