Του Διονύση Ζακυνθινού
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα την πολύ σοβαρή παρέμβαση που έκανε ο κ. Απόστολος Βανταράκης σε άρθρο μου, προ ημερών, σχετικά με τα δημοτικά πράγματα, την οποία αντιμετώπισα, και αντιμετωπίζω, με τον δέοντα σεβασμό.
Απορώ βέβαια για τη συγνώμη του, καθώς στο δημόσιο διάλογο δεν χωράνε συγνώμες στην υποβολή θέσεων και επιχειρημάτων. Και τούτο διότι η δημόσια κατάθεση προτάσεων, επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων, είναι απολύτως θεμιτή.
Είναι άλλο τώρα αν στη μικρή μας κοινωνία δεν τα πάμε και πολύ καλά με τον δημόσιο διάλογο, δεν έχουμε μάθει να συζητάμε μεταξύ μας, αλλά αρεσκόμαστε στους μονολόγους.
Επί της ουσίας, όμως, στην παρέμβαση του κ. Βανταράκη δεν διέκρινα ούτε ίχνος αυτοκριτικής. Και αυτή είναι μια βασική ένστασή μου, η οποία αφορά, όχι μόνο τον κ. Βανταράκη, αλλά και όλους όσοι πίστεψαν τον σημερινό δήμαρχο, τον ακολούθησαν στο επίπλαστο όραμά του, εξελέγησαν με την παράταξη του δημοτικοί σύμβουλοι και σήμερα βρίσκονται απέναντί του και τον «πυροβολούν», διατηρώντας ωστόσο τις θέσεις τους.
Και άλλη μια βασική ένστασή μου είναι ακριβώς αυτή. Όσοι εξελέγησαν στο δημοτικό συμβούλιο με την παράταξη του Γιάννη Δημαρά, εφόσον διαφώνησαν και αποσχίστηκαν από αυτήν, όφειλαν να παραιτηθούν. Όπως οφείλει να παραιτείται όποιος αιρετός διαχωρίζει τη θέση του από την παράταξη ή το κόμμα με το οποίο αναδείχθηκε στο αξίωμα που κατέχει, αλλά εξακολουθεί να παραμένει σʼ αυτό ως «ανεξάρτητος». Κλείνει εδώ η παρένθεση.
Και προχωράμε στο «ζουμί». Ο κ. Βανταράκης τονίζει ότι συνέβαλε στο μεγαλύτερο μέρος της συγγραφής των προεκλογικών δεσμεύσεων του κ. Δημαρά. Απολύτως σεβαστό αυτό, δεν έχω καμία απολύτως πρόθεση να το αμφισβητήσω.
Καλοπροαίρετα, ωστόσο, θα παρατηρούσα ότι οι δεσμεύσεις του κ. Δημαρά (κι εδώ δεν αφήνω καμία απολύτως προσωπική αιχμή για τον κ. Βανταράκη), εκτός από ανεφάρμοστες, δεν ήταν (αν δεν κάνω μεγάλο λάθος) και κοστολογημένες.
Με άλλα λόγια, υποσχέθηκαν λαγούς με πετραχήλια, αλλά δεν είχαν κάτσει να υπολογίσουν το κόστος αυτών που υποσχέθηκαν, όπως και από πού θα έβρισκαν τα λεφτά για να τα υλοποιήσουν.
Κατά τα άλλα, επειδή έχω βαρεθεί να ακούω το παραμυθάκι περί δήθεν ανεξάρτητης Τοπικής Αυτοδιοίκησης, θα επαναλάβω ότι αυτή δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει, όσο εξαρτάται οικονομικά από την εκάστοτε κεντρική εξουσία. Τελεία και παύλα.
Βέβαια, η περίπτωση Δημαρά ήταν, και είναι, ακόμη πιο «τραβηγμένη», καθώς την ανεξάρτητη Τοπική Αυτοδιοίκηση την ευαγγελίστηκε ένας άνθρωπος που όφειλε, και οφείλει, την ανέλιξή του σε ένα πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα εξουσίας: το ΠΑΣΟΚ.
Οφείλω, όμως να του βγάλω το καπέλο, (τρόπος του λέγειν, εφόσον σε αντίθεση με τον ίδιο δεν φοράω καπέλο) καθώς κατάφερε και «παραμύθιασε» ουκ ολίγους. Παραφράζοντας μια γνωστή ρήση, ποτέ άλλοτε ένας άνθρωπος στα δημοτικά πράγματα της Πάτρας δεν κορόιδεψε τόσο πολλούς σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Δεν ήμουν ένας από αυτούς. Δεν τον πίστεψα, δεν τον ακολούθησα. Ο κ. Βανταράκης, η κυρία Καλεντζώτη, η κυρία Κουρή, η κυρία Σαμούρη, ο κ. Παπαγιαβής και άλλοι πολλοί που τον ακολούθησαν και σήμερα τον κατακρίνουν αισθανόμενοι ότι παραπλανήθηκαν, δεν μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο.
Υ.Γ Κι επειδή ο άνθρωπος δεν αλλάζει σʼ αυτήν την ηλικία, είναι αξιοσημείωτη η διαπίστωση του δημάρχου στο thebest.gr ότι «το τελευταίο που θέλουν σήμερα οι πολίτες είναι να τους κοροϊδεύεις με τα ψεύτικα λόγια τα μεγάλα»! Look whoʼs talking now!
Προσέξτε και τούτο: «Κάποιοι λένε ότι είμαι ανεπαρκής γιατί δεν έκανα στα τρία χρόνια της θητείας μου αυτό που δεν έγινε στις προηγούμενες δεκαετίες των παχιών αγελάδων.
Μόνο που ο σεβαστός δήμαρχος πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες το φθινόπωρο του 2010, ένα σχεδόν εξάμηνο αφότου η Ελλάδα είχε ήδη προσφύγει στο ΔΝΤ.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr