Σπύρος Φωκάς : «Βρε παιδιά ξεκαβαλήστε επιτέλους το καλάμι!»

Παρακολουθώντας μία παράσταση ουσιαστική, σκληρά ρεαλιστική, σφιχτή στη ροή και προσεγμένη στη λεπτομέρεια, μου γεννήθηκε αμέσως η επιθυμία να μιλήσω με τον ταλαντούχο δημιουργό της και τον σπουδαίο πρωταγωνιστή της. Ο Στέφανος Κακαβούλης και ο Σπύρος Φωκάς, που επιστρέφει στο θέατρο μέσα από τη συγκεκριμένη δουλειά, μιλάνε σήμερα στο entertv σε μια κοινή συνέντευξη για τα «Παιδιά του πατρός» στο θέατρο Βρυσάκι…

ΣΠΥΡΟΣ ΦΩΚΑΣ: «Βρε παιδιά ξεκαβαλήστε επιτέλους το καλάμι!»

Πως αποφασίσατε να επιστρέψετε στο θέατρο με τα «Παιδιά του πατρός»; Μία ομολογουμένως σκληρή μα απόλυτα ρεαλιστική παράσταση…

Είναι όντως πολύ σκληρή και αυτό είναι, κατά τη δική μου σκέψη σε σχέση με την εποχή που διανύουμε, η δυσκολία του πράγματος. Σήμερα, που ο κόσμος είναι στεναχωρημένος, δεν θέλει ίσως να δει κι άλλη στεναχώρια, θέλει να γελάσει, και με αυτή την έννοια ο δημιουργός είναι ένας «αυτόχειρας». (Γελάει). Ο κ.Κακαβούλης όμως, που έχει γράψει και σκηνοθετήσει την παράσταση με λεπτομέρειες, πιστεύω πως έγραψε κάτι που κυριολεκτικά κόβει την ανάσα. Πολλοί ήρθαν και μου είπαν πως από την αρχή μέχρι το τέλος δεν πήραν ανάσα. Είναι ένα κείμενο που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα που συνέβησαν στην Αυστραλία, τα οποία βέβαια γνωρίζουμε πως συμβαίνουν επί αιώνες στους κόλπους της εκκλησίας, και θεωρώ πως τα εξιστορεί έξω από τα δόντια. Ως τώρα ναι μεν το έχουν αντιμετωπίσει θεατρικά το θέμα αυτό, αλλά μάλλον θα έλεγα πως το έχουν «χαϊδέψει».

Η συναναστροφή σας και η συνεργασία με τα νέα παιδιά, όπως είναι ο Στέφανος, σε αυτή τη δουλειά πως είναι αλήθεια;

Όπως λέω εγώ, είναι μια συγκυρία κάτι παραπάνω από «φιλιά στο στόμα»! Ειλικρινά σας μιλάω πως τέτοια συνεργασία είχα να κάνω από την πρώτη μου ταινία στην Ιταλία. Το παιδί αυτό έχει το χάρισμα να μεταδίδει. Τα δύο κορίτσια επίσης, αν και ακόμη λόγω ηλικίας δεν είναι πολύ έμπειρα, θεωρώ πως τα πάνε περίφημα στους ρόλους τους και το βασικότερο όλων είναι πως ακούνε. Γιατί υπάρχουν πολλά παιδάκια σήμερα που, κάνοντας μια επιτυχία, παίρνουν αμέσως ύφος. Δηλαδή εγώ που έχω κάνει 60 ταινίες στο εξωτερικό δεν θα πρεπε να μιλάω ούτε στη μάνα μου; Βρε παιδιά ξεκαβαλήστε επιτέλους το καλάμι!

Πως μπορεί να ψυχολογηθεί αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο ιερέας;

Το πάθος, ξέρετε, είναι δυνατότερο ακόμη και από την πίστη, όπως λέει σε μια στιγμή ο ρόλος, και δεν το ξορκίζεις με προσευχές. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα που έχει μία διεστραμμένη άποψη για το τι είναι αγάπη, κάτι που φαίνεται όταν λέει στα παιδιά του πως ότι έκανε το έκανε από «αγάπη» προς αυτά. Σε μια στιγμή του έργου μάλιστα, ο ιερέας προσπαθεί να απολογηθεί στον εαυτό του με κάποιο τρόπο λέγοντας «μήπως ήταν θέλημα Θεού οι πράξεις που έκανα;». Φυσικά καταλαβαίνει και ο ίδιος και παραδέχεται χαρακτηριστικά πως «όχι δεν ήταν, μα η αδύναμη φύση μου με παρέσυρε».

Σας είχε λείψει το θέατρο, η μαγεία της παράσταση, το κοινό;

Σίγουρα μου είχε λείψει. Το θέμα του θεάτρου ωστόσο ήταν δύσκολο για μένα, διότι ζούσα κυρίως στο εξωτερικό και στην Ελλάδα ερχόμουν κατά καιρούς. Έχω όμως δουλέψει πολύ θεατρικά στο εξωτερικό κάνοντας σπουδαίες δουλειές, μεταξύ των οποίων ο «Ορλάνδος ο μαινόμενος» του Λούκα Ρονκόνι που έκανε μία τρομερά επιτυχημένη παγκόσμια τουρνέ.

Πιστεύετε πως πλέον το κοινό ψάχνει να βρει θεατρικά «διαμαντάκια», όπως θα χαρακτήριζα και την παράσταση, στους μικρούς χώρους;

Φυσικά και το πιστεύω. Δεν μπορούμε να παίζουμε ακόμη την «Άννα Κερένινα» ή άλλα σπουδαία έργα στις μεγάλες σκηνές. Ο κόσμος έχει κάνει τεράστια εξέλιξη και δεν μπορούμε να γυρνάμε πίσω παίζοντας έργα του παρελθόντος. Οι μικροί χώροι προβάλουν ταλαντούχα παιδιά και ξεχωριστά σύγχρονα έργα που αξίζει ο κόσμος να ανακαλύπτει. Εξάλλου δεν υπάρχουν πια και οι μεγάλοι «σταρ» στο θέατρο και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο σήμερα προβάλουμε πως επικρατεί μία καλλιτεχνική φτώχεια.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΚΑΒΟΥΛΗΣ: «Δεν είχα σαν στόχο να σοκάρω»

Πως σου γεννήθηκε η ιδέα να γράψεις ένα έργο για την παιδεραστία στους κόλπους της εκκλησίας;

Σκοπός μου δεν ήταν να γράψω ένα έργο για την παιδεραστία στην εκκλησία. Τα γεγονότα που συνέβησαν πρόσφατα στην Αυστραλία ήταν, αν θες, η αφορμή για να μιλήσω για άλλα θέματα που με ενδιέφεραν ως συγγραφέα. Όπως η προσωπική επαφή που έχει ο καθένας μας με το Θεϊκό στοιχείο. Οι ιστορίες δηλαδή των παιδιών που εξελίσσονται στο έργο είναι εντελώς συμβολικές. Ο κάθε ένας χαρακτήρας εκφράζει μία διαφορετική επαφή με το Θεϊκό στοιχείο που εκφράζει ο ιερέας. Η μία κοπέλα (Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη) εκφράζει τον δρόμο της οργισμένης αμφισβήτησης, η άλλη (Ζωή Ξανθοπούλου) πως «πρέπει να δω για να πιστέψω» και ο Marc, που υποδύομαι, εκφράζει την τυφλή πίστη.

Ο κόσμος που βλέπει την παράσταση με τι συναισθήματα αποχωρεί;

Το κοινό συγκλονίζεται, αυτή νομίζω είναι η πιο κατάλληλη λέξη, από την παράσταση και τον συνεπαίρνει η ιστορία. Μπαίνει πολύ μέσα στην ιστορία του κάθε παιδιού, ενώ δε θα σου κρύψω Αλέξανδρε πως πολλοί λυπούνται τον ιερέα και σχεδόν τον συγχωρούν. Ίσως βέβαια σε αυτό να φταίει και ο κ.Φωκάς, που ούτως ή άλλως τον συμπαθούν σαν παρουσία. (Γελάει). Συγκινείται πολύ ο κόσμος και όλοι μου μιλάνε στο τέλος για το πόσο δυνατό κείμενο έχει η παράσταση αυτή, κάτι που με χαροποιεί βέβαια πάρα πολύ.

Έχεις δημιουργήσει Στέφανε ένα πραγματικά δυνατό κείμενο, που όμως κάποιους ενδεχομένως τους σοκάρει…

Σίγουρα, ωστόσο δεν είχα αυτό σαν στόχο όταν το έγραφα. Να σου πω την αλήθεια μάλιστα δεν το σκέφτηκα πως θα σοκάρει. Σκοπός μου ήταν να περάσω, με πολύ άμεσο και αληθινό τρόπο, τα νοήματα που ήθελα στους θεατές. Έχω κουραστεί τα τελευταία χρόνια να βλέπω παραστάσεις πειραματικές που το μόνο που ενδιαφέρει είναι η σκηνοθετική άποψη. Αν και σκηνοθέτησα το έργο, δεν με ενδιέφερε ποτέ η σκηνοθεσία να υπερβεί την παράσταση. Ήθελα και θέλω να υπηρετήσω και να αναδείξω το κείμενο.

Τον Σπύρο Φωκά πως τον προσέγγισες; Πως τον σκέφτηκες ως τον «ιερέα» του έργου;

Κοίταξε, η πρώτη μου σκέψη για αυτό το ρόλο ήταν να βρω έναν άνθρωπο που να είναι ένα σημαντικό όνομα του παλιού μας κινηματογράφου  και να έχει να εμφανιστεί θεατρικά καιρό. Τον κ.Φωκά μού τον σύστησε ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβός και του έστειλα το κείμενο χωρίς φυσικά να περιμένω κάποια απάντηση. Μετά από μια βδομάδα όμως με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει, προς μεγάλη μου έκπληξη, «αυτό το έργο νεαρέ μου είναι ο λόγος να επιστρέψω στο θέατρο».

Και στην συνέχεια πως ήταν στις πρόβες; Πως είναι να σκηνοθετείς ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο του χώρου;

Είχα στην αρχή μεγάλο άγχος, καθώς προσωπικά δεν τον γνώριζα, και αισθανόμουν πως σε κάθε πρόβα θα περνάω εξετάσεις. Δεν ήξερα πως θα με εμπιστευθεί και πως ουσιαστικά θα δεχθεί να τον σκηνοθετήσει ένα νέο παιδί. Ξαφνικά όμως, από την πρώτη κιόλας συνάντηση, βλέπω κυριολεκτικά έναν μαθητή που μου δείχνει απόλυτη εμπιστοσύνη, με πιστεύει και κρέμεται από τα χείλη μου. Ήταν μία υπέροχη συνεργασία και μία φοβερή μαθητεία για μένα έχοντας έναν σημαντικό άνθρωπο που πίστεψε στο όραμα μου.

Μετά από τα «Παιδιά του πατρός» Στέφανε, τι ακολουθεί;

Θα ανέβουν φέτος ακόμη δύο έργα μου. Το πρώτο λέγεται «Γκρέκα Μάνα», θα ανέβει υπό την αιγίδα της UNESCO και σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα, και παίρνει αφορμή από την Ελλάδα της κρίσης με κεντρικά πρόσωπα μία λαϊκή μάνα, την κλασσική Ελληνίδα μάνα, που μένει με το γιο της χωρίς όμως να έχουν πλέον οικονομικούς πόρους. Το δεύτερο έργο με τίτλο «Ακάλεστος», που θα ανέβει τον Γενάρη στο Θέατρο κάτω από τη Γέφυρα με πρωταγωνιστή τον μεγάλο ηθοποιό Κώστα Γαλανάκη, είναι ίσως το πιο λόγιο έργο που έχω γράψει και πραγματεύεται το πόσο αντιποιητική εποχή είναι αυτή που ζούμε σήμερα. Επίσης θα παίξω στα «Οργισμένα νιάτα» του Όσμπορν, στο Studio Κυψέλη και σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λιβανού, όπου θα το περιμένω πως και πως.

* Τα «Παδιά του πατρός» κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 στο θέατρο Βρυσσάκι.

Του Αλέξανδρου Κούρτη.