Απίστευτο κράξιμο της "Ελευθεροτυπίας" στα Νυκτά Έγχορδα της Πάτρας

Υπό τον τίτλο "Διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι χωρίς Θεοδωράκη" ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδάκης δημοσιεύει στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" μια πολύ σκληρή κριτική για την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων με αφορμή την κυκλοφορία του cd "Τραγούδια κάτω απ' το φεγγάρι". Για να καταλάβετε το πνεύμα της κριτικής τελειώνει με την λέξη "ντροπή".

Διαβάστε την:

"Δύο δίσκοι με 30 τραγούδια ηχογραφημένα σε συναυλίες της ορχήστρας εδώ κι εκεί την τελευταία 15ετία (!). Τραγουδούν οι Μανώλης Μητσιάς, Τάνια Τσανακλίδου, Χρήστος Θηβαίος, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κώστας Θωμαΐδης, Μελίνα Κανά, Δημήτρης Μπάσης, Ελένη Πέτα και το φωνητικό σύνολο «Ηχώ». Το άλμπουμ περιλαμβάνει ένθετο με στοιχεία για την ορχήστρα, καθώς και το πότε και πού ηχογραφήθηκε το κάθε τραγούδι (το γιατί δεν αναφέρεται).

Πέραν του ποιου σκοπού εξυπηρετεί μια τέτοια παραγωγή με «ζωντανές» τάχα ηχογραφήσεις, τάχα, διότι όλοι ξέρουμε πως μετά τη «ζωντανή» ηχογράφηση έρχονται και οι διορθώσεις που γίνονται στο στούντιο, ώστε κι αυτές οι εκτελέσεις είναι περίπου σαν τις άλλες, δηλαδή προϊόντα εργαστηρίου, με άλλα λόγια ψευτιές, αφού η τεχνολογία τώρα μπορεί στις ηχογραφήσεις να «κουρδίζει» τους τραγουδιστές, να τους διορθώνει τα φάλτσα και τις άλλες αδυναμίες και να τους κάνει βιονικούς δεξιοτέχνες της τονικής ακρίβειας και τελειότητας. Γι' αυτό από δω και πέρα καλούνται οι ακροατές να μην πιστεύουν τίποτε απολύτως από τους δίσκους και να κρίνουν μόνο όταν ακούν τους τραγουδιστές να τραγουδούν μπροστά τους, χωρίς μικρόφωνα ή άλλες μηχανικές υποστηρίξεις.

Η έκδοση αυτή αφαιρεί, πιστεύω, από την όποια αίγλη διαθέτει η εν λόγω ορχήστρα (ας θυμηθούμε ότι στο παρελθόν έχει πραγματοποιήσει αξιόλογες εργασίες, όπως τις «Μικρές νυχτερινές μουσικές» του Νότη Μαυρουδή ή τη «Γη των απουσιών» του Κυριάκου Σφέτσα πάνω σε ποιήματα της Κικής Δημουλά). Γιατί άραγε οφείλουμε να ακούσουμε (και να αγοράσουμε) ξανά και ξανά και πάλι την κ. Ελένη Τσαλιγοπούλου να απλώνει (το χαρακτηρίζω ευγενικά) το πεποιημένο και στάνταρ «ερμηνευτικό» πάθος της στο «Να μ' αγαπάς» ή τον κ. Χρήστο Θηβαίο στο «Μέρες αδέσποτες», επίσης τον κ. Δημήτρη Μπάση στην έξω από όλα τα νερά «ερμηνεία» του «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι» (δεν γίνεται να είσαι στο ίδιο τραγούδι πότε Μπιθικώτσης πότε Νανά Μούσχουρη και κάποτε κάποτε ολίγον Μπάσης) ή ακόμα τα αστεία ταχέα βιμπράτα και τις ερμηνευτικές υπερβολές (συναισθηματολογία στα όρια του κιτς) της κ. Τάνιας Τσανακλίδου και, βέβαια, γιατί αξίζει ν' απαθανατισθεί μ' αυτή την ορχήστρα η κ. Ελένη Πέτα στο κακό τραγούδι «Να βάλω τα μεταξωτά».

Παρά ταύτα, υπάρχουν και ενδιαφέρουσες ερμηνείες όπως «Το μεθυσμένο καράβι» με τον Μανώλη Μητσιά, αλλά και το «Πέφτεις σε λάθη» του Τσιτσάνη με τον ίδιο. Ακόμα το «Χωρίσαμε ένα δειλινό» όπου το φωνητικό σύνολο «Ηχώ» δείχνει μια υψηλή μεν τεχνική, αλλά με την παρατήρηση ότι οι αρμόδιοι διδάξαντες το τραγούδι αυτό είτε δεν ήξεραν είτε αγνόησαν την πολιτική διάστασή του, κάτι που θα καθόριζε και την ερμηνεία του (είναι γνωστό πως ήταν το τραγούδι των εξορίστων στη Μακρόνησο στα χρόνια του εμφυλίου) αλλά πού τέτοιες προσεγγίσεις.

Είναι άξιον απορίας πώς μια τόσο καλή ορχήστρα αφέθηκε σε μια τόσο ετερόκλητη, μια «εν αφασία» επιλογή τραγουδιών. Ανακατεμένοι κορυφαίοι συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, με άλλους μη κορυφαίους και τρίτης «εθνικής» που λέει ο λόγος, κι ας μη λέμε ονόματα, τους ζητώ συγγνώμη αλλά την παρατήρηση αυτή προκάλεσε το μεγάλο φάουλ το οποίο διέπραξαν οι αρμόδιοι της ορχήστρας. Ενα φάουλ, πιστεύω όχι τυχαίο (και που γι' αυτό θα άξιζε να θεωρηθεί ο δίσκος αυτός αξιοπέτακτος) είναι το γεγονός ότι από μια επιλογή που φιλοδοξεί να αποτυπώσει τη διαδρομή της ορχήστρας, προσέξτε: στο Ελληνικό Τραγούδι, λείπει παντελώς, δίκην αποδοκιμασίας, ο Μίκης Θεοδωράκης. Θα έλεγα απλώς: Ντροπή".