Η μεγάλη ώρα για την Εθνική

Συστήματα και τακτικές πάνε... περίπατο σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Κανείς δεν θα θυμάται έπειτα από κάμποσο καιρό (πόσο μάλλον ύστερα από χρόνια) αν επιλέχθηκε το... καλύτερο σύστημα ή ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος παιχνιδιού.

Απαντες θα φέρνουν στη μνήμη τους το αν η εθνική μας ομάδα έδωσε το «παρών» στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής ή γεύτηκε την πίκρα του αποκλεισμού για δεύτερη σερί φορά από την Ουκρανία και τα υπόλοιπα δεν θα είναι καν άξια σχολιασμού και αναφοράς... Τα ψέματα τελείωσαν (οριστικά αυτήν τη φορά). Η Ελλάδα καλείται να ξεπεράσει ακόμα και αυτό τον ίδιο τον εαυτό της, ώστε να δώσει το «παρών» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, το δεύτερο στην ιστορία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Κόντρα σε μία Ουκρανία που, όπως ορθά επισήμανε χθες ο Οτο στους παίκτες του, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση φόβητρο, ουχί όμως και ευκαταφρόνητο αντίπαλο, όπως έδειξε και πριν από τέσσερα βράδια στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Στη «διαστημική», στη νεόκτιστη «Donbass Arena» η αρμάδα του Οτο καλείται να σταθεί όρθια και να πάρει το αποτέλεσμα που θέλει. Ποιο θα είναι αυτό; Τη νίκη πρωτίστως ή ακόμα και οποιαδήποτε ισοπαλία με γκολ, ενώ μία ακόμη «λευκή», όπως στο ΟΑΚΑ, θα οδηγήσει την αναμέτρηση στην παράταση (και ποιος ξέρει, ίσως και στα πέναλτι...).

Δίψα, καρδιά,  πάθος... 
Οπως είπαμε στην αρχή, σε τέτοιων, ειδικών συνθηκών παιχνίδια δεν μετράνε τακτικές, συστήματα και «στρατηγικές». Οχι τόσο τουλάχιστον όσο σε κάποια άλλα. Σήμερα (Mega, 8 μ.μ.) οι διεθνείς μας θα (απο)δείξουν πόσο πολύ θέλουν την πρόκριση, πόσο πολύ θέλουν να συμμετάσχουν στη μεγαλύτερη γιορτή του πλανήτη. Αυτό δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι σε περίπτωση αποτυχίας δεν το ήθελαν...

Απλώς, σήμερα στο Ντόνετσκ θα μετρήσουν πολύ στοιχεία όπως η καρδιά, το πάθος, η θέληση και η δίψα για τη νίκη και την πρόκριση. Εντός των τεσσάρων γραμμών του αγωνιστικού χώρου-χαλιού της «Donbass Arena», στις προσωπικές μονομαχίες με τους παίκτες του Αλεξέι Μιχαϊλιτσένκο και στο κατά πόσο θα καταφέρουν οι διεθνείς μας να ελέγξουν το ρυθμό του αγώνα και να τον φέρουν στα δικά τους μέτρα.

Ενα γκολ είναι πιθανό να αποδειχτεί υπεραρκετό και αυτό θα ψάξει η εθνική μας ομάδα. Στατιστικά, με το νόμο των πιθανοτήτων, 3-4 ευκαιρίες (μπορεί και περισσότερες) ή προϋποθέσεις για φάσεις μπροστά από τα καρέ του Πιάτοφ θα μπορέσει να τις δημιουργήσει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Το ζητούμενο είναι να μετουσιώσει μία εξ αυτών. Αν τα καταφέρει, θα έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα για το Μουντιάλ. Αν όχι, το ματς θα κρέμεται σε μία κλωστή μέχρι το τέλος. Κάτι τέτοιο δεν το θέλουν οι παίκτες του Οτο Ρεχάγκελ συνεπώς...

Οι πιθανές συνθέσεις:

Ουκρανία: Πιάτοφ, Κόμπιν, Καχερίντι, Κούτσερ, Ρακίτσι, Τίμοστσουκ, Μίχαλκ, Χούσεφ, Γιαρμολένκο, Μιλέφσκι, Σεβτσένκο
Ελλάδα: Τζόρβας, Βύντρα, Παπασταθόπουλος, Μόρας, Κυργιάκος, Σπυρόπουλος, Κατσουράνης, Καραγκούνης, Σαλπιγγίδης, Σαμαράς, Χαριστέας (Γκέκας)