«Όσο πιο κάτω, τόσο πιο ψηλά», «όσο πιο φασίστας, τόσο πιο δυνατός»

Μοιάζει με θλιβερό ανέκδοτο, αλλά δυστυχώς αποτυπώνει με τον πλέον περηφανή τρόπο τον κατήφορο της πολιτικής ζωής, με την ολισθηρή του επιφάνεια, χωρίς να υπάρχει τέλος με χώμα σε αυτή την τσουλήθρα, παρά μόνο το ενδεχόμενο ενός επικίνδυνου για βίαιες προσκρούσεις τσιμέντου.

Η παραμονή της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην Προεδρία της Βουλής, δημιουργεί συνθήκες εμπέδωσης της πολιτικής ανωμαλίας και της θεσμικής γραφικότητας, και παγίωσης του τραγικού ως φυσιολογικού, του  διαταραγμένου ως τρέχοντος, του αρρωστημένου ως βατήρα ανέλιξης στα ανώτατα αξιώματα.

Η ανοχή στα πρόσωπα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του Γιάνη Βαρουφάκη, δεν συνιστά απλώς ένα μεγάλο αγκάθι στα πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και της όποιας σοβαρότητας έχει ακόμη να επιδείξει. Είναι μια επικίνδυνη  διολίσθηση στην επαναστατημένη τιποτολογία, ηρωοποίησης στα μάτια των λαϊκών στρωμάτων προσώπων που η ιστορία θα θέλει πολύ γρήγορα να ξεχάσει και καταστάσεων που εισάγουν στην πολιτική ζωή την γηπεδοποίηση, την τσιρκοποίηση, ένα πλουμιστό σενάριο αλά bollywood, στο οποίο ο πρωταγωνιστής είναι ελεύθερος στους αυτοσχεδιασμούς και στα ακροβατικά.

Αλλά αν στο τσίρκο τα ακροβατικά είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να κοπούν εισιτήρια, στην πολιτική ζωή τα ακροβατικά είναι ικανά να τινάξουν στον αέρα την παράσταση.

Η ατολμία του Τσίπρα να δώσει τέλος, ιδίως στον πρωτοφανή εγκλωβισμό της Βουλής στις βουλές ενός προσώπου καταφανώς ανεπαρκούς και περηφανώς αυτοκινούμενου με μόνο γνώμονα την προσωπική του προβολή μέσω της μετατροπής όλου του μηχανισμού, ακόμη και του τηλεοπτικού, σε μέσο προώθησης ενός αρρωστημένου υπερεγώ, το οποίο συχνά πυκνά φτάνει στο σημείο της υπονόμευσης κυβερνητικών επιλογών (κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο το βράδυ  που η κυβέρνηση απαιτούσε εκκίνηση της συνεδρίασης της Βουλής για να σκοντάψει πάνω στην απαίτηση της Προέδρου να ακυρώσει την ψήφιση των προαπαιτούμενων δια της- κατά την ίδια- απαραίτητης ακολουθίας των ωρών), είναι πολύ πιο επικίνδυνη από αυτή καθεαυτή την μυθώδη σύγχυση που προκαλεί στο ελληνικό κοινοβούλιο στην πιο δύσκολη ώρα του.

Είναι ένα δίδαγμα του, ακόμη λαοφιλούς, πρωθυπουργού, στους πολίτες. Ένα δίδαγμα του στυλ «όσο πιο κάτω, τόσο πιο ψηλά», «όσο πιο φασίστας, τόσο πιο δυνατός», «όσο πιο τσαρλατάνος, τόσο πιο πολλές συνεντεύξεις», «όσο πιο γραφικός, τόσο πιο συζητήσιμος», «όσο πιο επικίνδυνος, τόσο πιο ικανός να μετατρέπεις δια του εκβιασμού, πρωθυπουργό, κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε πιόνια σου».

Αυτό στη χώρα μου κάποτε το έλεγαν καταστροφή και σήμερα το λένε πολιτική.

Κάποτε το έλεγαν κατήφορο και τώρα κάποιοι το λένε και λεβεντιά.

Κάποτε δεν στεκόταν όρθιο ούτε για μια μέρα και σήμερα τείνει να γίνει τρόπος πολιτικής έκφρασης.

Διαιωνίζοντας αυτή την εκτροπή, αυτή την αθλιότητα, αυτή την ιδιότυπη χούντα των περιφερόμενων θιάσων, γίνεται μια ακόμη τεράστια ζημιά στην χώρα πέραν αυτής που επήλθε με τα πεντάμηνα παίγνια του ωραίου τα Αιγίνης.  Μαθαίνουμε τους Έλληνες, ιδίως δε τη νέα γενιά σε συμπεριφορές και τρόπους που προοιωνίζουν  μόνο δράματα. Και αυτός ο τόπος δεν αντέχει άλλα…