Η Μαρινέλλα & η Πάτρα - Εκάβη στο Φεστιβάλ Πάτρας του ΟΚΠΕ, με Θεοδωρίδου στο στάδιο Παναχαϊκής, με Κώστα Χατζή στα Παλαιά Σφαγεία

Οι περισσότεροι από το κοινό έχουν κάτι να θυμηθούν από την αξέχαστη Μαρινέλλα που έφυγε το περασμένο Σάββατο 28 Μαρτίου 2026 από τη ζωή λίγο πριν συμπληρώσει τα 88 της χρόνια. Με μία πολύ μεγάλη σε διάρκεια καριέρα είχε το υπέροχο προνόμιο να μπει στις καρδιές ακροατών και θεατών διαφορετικών γενεών, κάτι που λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν.

Και εδώ στην Πάτρα το κοινό τη λάτρευε, και η είδηση ότι εν τέλει δεν τα κατάφερε να επανέλθει ποτέ από το σοβαρό εγκεφαλικό που υπέστη στη σκηνή του Ηρωδείου στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2024, και να φύγει προς την αιωνιότητα το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, σκόρπισε απέραντη θλίψη και συγκίνηση. Τα ραδιόφωνα γέμισαν με τραγούδια της, και τα social media καλλιτεχνών και απλού κόσμου με θερμά αφιερωματικά λόγια αγάπης, σαν όλοι να ήθελαν κάτι, να μοιραστούν μία ανάμνηση τους από την Μαρινέλλα.

Υπέροχη καλλιτέχνις η Μαρινέλλα, με στυλ, εκφραστικότητα, ωραία, αψεγάδιαστη φωνή και θεατρικότητα μιας και στο ξεκίνημα της είχε παίξει ως ηθοποιός σε μπουλούκια ενώ και αργότερα την είδαμε και ως ηθοποιό όπως στη σειρά της ΕΡΤ «...Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» στο ρόλο μίας θεατρίνας, της Μαρίκας Σουέζ, το 2000 σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη, και πρωτότυπη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη.

Ήδη έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για μία τραγουδίστρια που άγγιξε δικαίως το επίπεδο του μύθου, που έγραψε για το «φευγιό» της έως και η Γαλλική εφημερίδα Liberation.

Κάλλιστα θα μπορούσε να είχε κάνει και καριέρα στο εξωτερικό, ωστόσο πέτυχε το μοναδικό, να την αγαπήσουν όλοι οι Έλληνες απανταχού.

Άνθρωπος γεμάτη ενέργεια δεν το έβαζε κάτω και το απέδειξε με την ανθεκτικότητα και διάρκεια της καθώς επί σκηνής ακόμη και στα 80 και κάτι χρόνια της, ήταν συναρπαστική. Αυτό τουλάχιστον θυμούνται και όσοι την είχαν δει προ 4 ετών, στις 4 Ιουλίου 2022 στο στάδιο της Παναχαϊκής όταν η Μαρινέλλα εμφανίστηκε μαζί με τη Νατάσα Θεοδωρίδου στο πλαίσιο της τότε καλοκαιρινής περιοδείας τους.

Τη θυμόμαστε και με τον Κώστα Χατζή όταν ξανασυνεργάστηκαν συναυλιακά το 2013, να εμφανίζονται live και να εισπράττουν θερμό χειροκρότημα εδώ στην Πάτρα στα Παλαιά Σφαγεία στην Ακτή Δυμαίων καλοκαίρι.  

Προσωπικά μιλώντας τη θυμάμαι από την υπερπαραγωγή του θεάτρου Παλλάς «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» όπου την είχε σκηνοθετήσει ο Σταμάτης Φασουλής. Μία τρίωρη μουσικοθεατρική πανδαισία για τη ζωή της Κυριακής Παπαδοπούλου από τη Θεσσαλονίκη (όπως ήταν το αληθινό της όνομα) πάνω σε κείμενα των Θανάση Παπαθανασίου, Μιχάλη Ρέππα.

Η παράσταση όπου πλάι στην Μαρινέλλα, είχαν παίξει οι Αντώνης Λουδάρος, Ευαγγελία Μουμούρη, Μέμος Μπεγνής, Τζένη Μπότση, κ.α., με κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη και χορογραφίες του εξαίρετου Δημήτρη Παπάζογλου, είχε παρουσιαστεί με επιτυχία την άνοιξη του 2010.

Άλλοι την θυμούνται και από τον ερχομό της στο 14ο Φεστιβάλ Πάτρας του Οργανισμού Καλλιτεχνικών Πολιτιστικών Εκδηλώσεων του Ανδρέα Δ. Ανδριόπουλου στο Αρχαίο Ρωμαϊκό Ωδείο στις 30-8 του 1995, με την σκηνική σύνθεση πάνω σε χορικά του Ευριπίδη «Γυναικών Πάθη» σε σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη όπου η Μαρινέλλα είχε υποδυθεί την Εκάβη. Πλάι της ήταν η Μαριάνθη Σοντάκη ως Κασσάνδρα, η Ναταλία Καποδίστρια ως Πολυξένη, η Κατερίνα Διδασκάλου – Ανδρομάχη, ως Φάντασμα του Πολυδώρου η Γεωργία Καλλέργη & ως Ελένη, η Αλεξάνδρα Παυλίδου.

Διαβάσαμε ακόμα πως στις 7 Αυγούστου 2004, είχε συμμετάσχει στη συναυλία του αείμνηστου συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη στα λαμπρά εγκαίνια της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τραγουδώντας το υπέροχο κομμάτι «Δρόμοι παλιοί», σε ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη (το μουσικό αυτό μοτίβο του Θεοδωράκη είχε μάλιστα χρησιμοποιηθεί ως σάουντρακ στην ταινία του Σίντνει Λιούμετ «Σέρπικο» με τον Αλ Πατσίνο το 1973), καθώς και τα τραγούδια «Βράχο-Βράχο τον καημό μου» και «Παράπονο», με τον Γιώργο Νταλάρα.

Η Μαρινέλλα ήταν και μεταξύ των επίλεκτων ερμηνευτών που τραγούδησαν στις 29 Αυγούστου, στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, και είχε ερμηνεύσει μέσα σε αποθεωτική ατμόσφαιρα το λαϊκό, χορευτικό τραγούδι του Χαράλαμπου Βασιλειάδη «Άναψε το τσιγάρο».

Πραγματικά πολλά μπορείς να πεις και να γράψεις για το φαινόμενο Μαρινέλλα. Το έχει κάνει μοναδικά ο συγγραφέας και καλός της φίλος Γιάννης Ξανθούλης στο βιβλίο του «Μαρινέλλα: οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια» που κυκλοφόρησε το 2023 από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Στο πρόγραμμα του 1998 της συναυλίας της στο Ηρώδειο σε ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας του Γιώργου Νιάρχου ο Λάμπρος Λιάβας που είχε κάνει την επιλογή των τραγουδιών είχε γράψει σχετικά: «Όταν το 1968 η Μαρινέλλα άνοιξε τα δικά της φτερά διεκδικώντας την αυτόνομη παρουσία της στον χώρο, έφερε πάλι στην επιφάνεια τις θεατρικές καταβολές: από τη μαυροφορεμένη μοιρολογίστρα των κινηματογραφικών μιούζικαλς στις τολμηρές για τα μέτρα της εποχής, εμφανίσεις με το κοντό μαλλί και τα παντελόνια. Έφερε πραγματική επανάσταση στη νυχτερινή διασκέδαση, εισάγοντας στην πίστα τους θεατρικούς προβολείς, την υψηλή ραπτική, την παράλληλη γλώσσα του κορμιού και των χεριών, μία πολύτιμη "προίκα" από τα θεατρικά μπουλούκια και τις κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Είναι μία από τις ελάχιστες μορφές στο ελληνικό τραγούδι που συνδυάζει τη μητρική θαλπωρή και μνήμη μ’ ένα ενστικτώδες ερωτικό δόσιμο και μία συντροφική υπόσχεση. Κι όλα αυτά περνούν στην αρχοντική συμπεριφορά, στα πληθωρικά συναισθήματα, στην ανεπιτήδευτη έκφραση, στην αγάπη και πάθος της για τις αθλητικές συναντήσεις, την επικοινωνία, την Ελλάδα, τη ζωή. Και μέτρο τους παραμένει το τραγούδι!».

Μία ξεχωριστή καλλιτέχνιδα αναμφίβολα, τι άλλο να πεις και να γράψεις. Και κάπου ακούσαμε πως το δικό της αγαπημένο τραγούδι από τα εξακόσια και πλέον που είχε πει η ίδια σε πρώτη εκτέλεση ήταν το «Καμιά φορά, λέω να αλλάξω ουρανό, μα δεν υπάρχουν δρόμοι» σε μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου και στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη.

Προσωπικά πάλι μιλώντας πάντα λάτρευα το «Δωσ' Μου Το Αθάνατο Νερό» σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους Άκου Δασκαλόπουλου από την ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Η Παριζιάνα» με τη Ρένα Βλαχοπούλου, και το «Τολμώ» σε μουσική Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους της Εύης Δρούτσα.