Η Ημέρα της Γυναίκας θα έχει πετύχει όταν πάψει να υπάρχει

Υπάρχει κάτι παράξενο με την Ημέρα της Γυναίκας.

Μια μέρα που γράφτηκε στην ιστορία για να θυμίζει έναν αγώνα, αλλά κάθε χρόνο μοιάζει να ψιθυρίζει κάτι πιο βαθύ: ότι η γυναίκα δεν ζητά χειροκρότημα· ζητά χώρο.

Ως γυναίκα, μητέρα, σύζυγος, επιχειρηματίας και πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Πάτρας, έχω μάθει ότι η γυναικεία ταυτότητα δεν είναι ένας ρόλος. Είναι ένα ολόκληρο σύμπαν που αλλάζει μορφές μέσα στην ίδια ημέρα.

Το πρωί μπορεί να είσαι μητέρα που δένει κορδέλες στα μαλλιά της κόρης της.
Το μεσημέρι επιχειρηματίας που παίρνει δύσκολες αποφάσεις.
Το απόγευμα σύζυγος που κρατά το σπίτι όρθιο σαν αόρατος αρχιτέκτονας.
Και το βράδυ, απλώς άνθρωπος που αναρωτιέται αν έκανε αρκετά.

Οι γυναίκες δεν γιορτάζουν μόνο το ότι είναι γυναίκες.
Γιορτάζουν το ότι είναι άνθρωποι.

Γιατί πίσω από κάθε τίτλο — μητέρα, εργαζόμενη, σύζυγος, ηγέτιδα — υπάρχει μια ύπαρξη που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ευαισθησία και τη δύναμη. Ανάμεσα στη φροντίδα και την επιβίωση. Ανάμεσα στην ανάγκη να δίνει και στην ανάγκη να υπάρχει.

Και μέσα σε όλες αυτές τις γυναίκες υπάρχουν και εκείνες που ο κόσμος συχνά κοιτά λίγο πιο περίεργα. Οι γυναίκες που είναι διαφορετικές.

Διαφορετικές στην επιλογή της ζωής τους.
Στο σώμα τους.
Στην πορεία τους.
Στην ταυτότητά τους.
Στα όνειρα που τόλμησαν να κυνηγήσουν όταν οι άλλοι τους είπαν «μην το κάνεις».

Γιατί η κοινωνία αγαπά τις γυναίκες — αρκεί να χωρούν στο καλούπι.

Αλλά η ιστορία ποτέ δεν γράφτηκε από τις γυναίκες που χωρούσαν εύκολα.
Γράφτηκε από εκείνες που ήταν λίγο πιο δυνατές από όσο βόλευε.
Λίγο πιο ελεύθερες από όσο επέτρεπαν τα στερεότυπα.
Λίγο πιο διαφορετικές από όσο άντεχε η εποχή τους.

Αν είμαστε ειλικρινείς, η Ημέρα της Γυναίκας είναι λίγο παράδοξη.
Είναι σαν να αφιερώνεις μια μέρα στον αέρα ή στο φως.

Οι γυναίκες ήταν πάντα εδώ.
Στις κουζίνες των γιαγιάδων μας, όπου γεννήθηκαν οι πρώτες ιστορίες.
Στα εργοστάσια, όπου διεκδίκησαν δικαιώματα.
Στα γραφεία, όπου απέδειξαν ότι η ευαισθησία και η ηγεσία δεν είναι αντίθετες έννοιες.
Στις οικογένειες, όπου κράτησαν τον κόσμο όρθιο χωρίς να ζητούν τίτλους.

Και ίσως, αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά ειλικρινείς, ο στόχος δεν είναι να γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας για πάντα.

Ο στόχος είναι κάποτε να μην τη χρειαζόμαστε.

Να έρθει μια εποχή όπου η παρουσία της γυναίκας δεν θα χρειάζεται υπενθύμιση.
Όπου η αξία της δεν θα μετριέται σε αγώνες που πρέπει κάθε χρόνο να θυμόμαστε.
Όπου μια γυναίκα — όποια κι αν είναι, όποια κι αν επιλέγει να είναι — δεν θα χρειάζεται να αποδεικνύει τίποτα.

Την ημέρα εκείνη, η Ημέρα της Γυναίκας θα έχει κάνει πραγματικά τη δουλειά της.

Μέχρι τότε, όμως, συνεχίζουμε.

Συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε κόρες που ξέρουν ότι η φωνή τους έχει βάρος.
Συνεχίζουμε να στηρίζουμε γυναίκες που κάνουν τα πρώτα τους βήματα.
Συνεχίζουμε να στεκόμαστε δίπλα και σε εκείνες που είναι διαφορετικές — γιατί η ελευθερία δεν έχει νόημα αν δεν χωρά όλους.

Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη νίκη δεν θα είναι όταν οι γυναίκες γιορτάζουν.

Θα είναι όταν απλώς ζουν, δημιουργούν και προχωρούν, χωρίς να χρειάζεται καμία μέρα για να τους θυμίσει ότι αξίζουν να βρίσκονται εδώ.

Και εκείνη τη μέρα, ίσως να χαμογελάσουμε λίγο ειρωνικά και να πούμε:

Τελικά, δεν θέλαμε ποτέ μια γιορτή.
Θέλαμε απλώς ισότητα.