Δέκα εντυπωσιακοί μπάστακες σε εμβληματικά κτίρια της Πάτρας- Τι λέει ο Αρίστος Σταθόπουλος, ο άνθρωπος πίσω από τις κατασκευές- ΦΩΤΟ

Δέκα εντυπωσιακοί μπάστακες κοσμούν φέτος -κατά τη διάρκεια του Πατρινού Καρναβαλιού- για πρώτη φορά εμβληματικά κτίρια της Πάτρας, δίνοντας έναν ιδιαίτερο, αυστηρό αλλά και καλλιτεχνικό τόνο.

 Το νέο Δημαρχείο, το παλαιό Δημαρχείο και η Αγορά Αργύρη είναι τα κτίρια που απέκτησαν τη νέα αυτή εικαστική παρέμβαση, η οποία υλοποιήθηκε στο πλαίσιο προγράμματος του Ταμείου Ανάκαμψης.

Πρόκειται για κατασκευές με έντονο συμβολισμό και ξεκάθαρη αισθητική ταυτότητα, αποτέλεσμα της δουλειάς μιας ομάδας σεμιναρίων καρναβαλικών κατασκευών, που είχε αναλάβει ο γνωστός καρναβαλιστής και εμπειροτέχνης Αρίστος Σταθόπουλος, ο οποίος μιλά στο thebest.gr για το έργο και τη φιλοσοφία πίσω από τη δημιουργία των μπάστακων.

«Στο πλαίσιο του προγράμματος είχα αναλάβει την κατασκευή δέκα μπάστακων, σύμφωνα με όσα είχαν προκύψει από τα σεμινάρια που είχαμε πραγματοποιήσει με τον κόσμο. Η βασική ιδέα ήταν να δημιουργήσουμε μια μορφή εμβληματική, που να λειτουργεί σαν «φρουρός» των κτιρίων όπου τοποθετήθηκε», αναφέρει.

Όπως εξηγεί, η αισθητική επιλογή ήταν συνειδητά λιτή και αυστηρή: «Θέλαμε οι μορφές να αποπνέουν σοβαρότητα. Γι’ αυτό και δεν είναι χρωματισμένες. Δουλεύτηκαν με αυστηρές γραμμές και με πατίνες χαλκού και μπρούτζου, ώστε να αποκτήσουν έναν διαχρονικό χαρακτήρα. Δεν μας ενδιέφερε το έντονο ή το εντυπωσιακό, γιατί ο στόχος ήταν η σοβαρότητα και η αυστηρότητα».

Ιδιαίτερη φροντίδα δόθηκε και στη βάση των κατασκευών: «Τα βάθρα δεν είναι απλά υποστηρικτικά στοιχεία. Σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να έχουν αισθητική αξία, με το σήμα της ΚΕΔΗΠ, κατασκευασμένοι με τον ίδιο τρόπο. Θέλαμε να αποφύγουμε την εικόνα ενός κενού ή αδιάφορου κουτιού και να υπάρχει συνοχή στο τελικό αποτέλεσμα».

Όσον αφορά, τις πατίνες χαλκού και μπρούτζου που χρησιμοποιήθηκαν, πρόκειται για μια ιδιαίτερη τεχνοτροπία, η οποία βασίζεται στη φυσική ή τεχνητή οξείδωση των μετάλλων. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο χαλκός αποκτά τον χαρακτηριστικό γαλαζοπράσινο τόνο- γνωστό και ως πρασινίτη- ενώ ο μπρούτζος μπορεί να πάρει αποχρώσεις σκούρου καφέ, πράσινου ή ακόμη και γαλάζιου. Το αποτέλεσμα παραπέμπει σε παλαιωμένες επιφάνειες, προσδίδοντας στα έργα μια αίσθηση διαχρονικότητας και αυθεντικότητας, όπως συναντάται σε γλυπτά και αρχιτεκτονικά στοιχεία.