Του Νεκτάριου Γεωργόπουλου
Προσπαθώ να σκεφτώ ποια είναι η πρώτη εικόνα καλοκαιριού που έχω στη μνήμη μου; Η Πλάζ στην Πάτρα με την οικογένεια μου….ξεθωριασμένη όμως... Τι είναι αυτό που συμβαίνει στην ψυχή και στο σώμα ενός μικρού παιδιού όταν κάνει το πρώτο του μπάνιο ; Καλοκαίρι σίγουρα∙ είναι η φίλη μου η Άσπα που συνεχίζει να χαμογελάει και το πρόσωπό της φωτίζει την πλάση όλη. Καλοκαίρι είναι ο ένας και μοναδικός έρωτας της ζωής μου. Πως «χάνεται» μέσα στη θάλασσα και ταξιδεύει ένα ερωτευμένο ζευγάρι; Η Μυτιλήνη το 1996 που υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία..
….Η Άννα προχωράει περισσότερο…αποκαλύπτει και αποκαλύπτεται, δηλώνοντας ότι τα καλοξοδεμένα καλοκαίρια, μας συντροφεύουν στους άγριους χειμώνες.
Καλοκαίρι. Καλοκαίρια.
Της Άννας Κουφού
«Για σκέψου να μην πρόφταινα κι αυτό το καλοκαίρι να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό», έγραψε ο αγαπημένος Τίτος Πατρίκιος κι είναι σαν να με κατατρέχουν από πάντα ετούτοι οι στίχοι. Ή μήπως να έβαλε σε λόγια τη διαρκή μου ανησυχία; Κάπου στα βάθη της μνήμης μου χάθηκε τούτη η απάντηση. Κι εκείνος πάλι ο μύθος του, κατά τα άλλα, σοφού Αισώπου για το τζιτζίκι και το μυρμήγκι παιδιόθεν με προβλημάτιζε. Καθώς δε, βουτήξαμε, άμαθοι ως γενιά, στα βαθιά νερά των σόσιαλ, νομίζω “summer type” θα έγραφα παντού!
Αγαπώ τα καλοκαίρια. Στο μυαλό μου ορίζονται από το ελληνικό καλοκαιρινό φως του Ελύτη, που κάνει το λευκό να αναλογεί στα υποψιασμένα μάτια και το ανήλεο φως του Καραγάτση, που φωτίζει κάθε τρωτό.
Κάτι μαγικό συμβαίνει κάθε καλοκαίρι. Το φως του τρυπώνει παιχνιδιάρικα απ’ τα μάτια στην καρδιά και μου χαράζει ρότες ταξιδιάρικες, χαμογελαστές κι ανέμελες. Με διάθεση φωτεινή διασχίζουμε θάλασσες και στεριές ελληνικές και όχι μόνο, πάντα με αγαπημένη παρέα, δεν «παίζουμε» με αυτά, για να ξεχαστεί η ψυχή, να συνδεθεί με ανθρώπους και τοπία, να τα κάνει απαντοχή για το χειμώνα.
Το καλοκαίρι είναι σανίδα αισιοδοξίας στην απέραντη απελπισία που με πιάνει με κάθε πυρκαγιά που πυρπολεί το παρόν και το μέλλον. Μέσα μου ένα μικρό παιδί που του χαλάνε το παιχνίδι, θυμωμένο πιότερο με τον ανήμπορο εαυτό του, πέφτει με τα μούτρα στο πάτωμα και κλαίει με λυγμούς. «Ώσπου να το πάρει απόφαση να ορθώσει ανάστημα», με παρηγορώ. «Η μόνη πυρκαγιά που πρέπει να σε καίει το καλοκαίρι είναι ενός έρωτα», μου υπενθυμίζει η κολλητή μου!
Καλοκαίρι είναι να διεκδικείς τη ζωή. Να σχεδιάζεις. Να φεύγεις. Να επανέρχεσαι και να μοιράζεσαι. Καλοκαίρι είναι να εκπλήσσεις τον εαυτό σου. Να είσαι ο εαυτός σου. Ίσως όχι μόνο ο τωρινός αλλά και λίγος από το ανέμελο παιδί που ήσουν κάποτε ή τον ερωτευμένο έφηβο. Καλοκαίρι είναι νοσταλγία και προσμονή. Ανακάλυψη κι ελευθερία.
Και όχι, Lana μου, δεν με πιάνει “summer sadness”. Τα καλοξοδεμένα καλοκαίρια, μας συντροφεύουν στους άγριους χειμώνες.
Σχοινούσα
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr