Τα ορφανά του Τσοχατζόπουλου ποιον έχουν πατέρα και ποιος τα ανατρέφει τώρα - Η περίπτωση της υγείας

Ο όρος «ορφανά του Τσοχατζόπουλου» κατοχυρώθηκε πλέον και πήρε θέση στον πολιτικό λόγο και την ιστορική αναφορά σηματοδοτώντας την έννοια της κομματικής αφετηρίας για την άσκηση της εξουσίας με χαρακτηριστικά υποκειμενισμού, ιδιοτέλειας ακόμα και φαυλότητας. Η Νέα Δημοκρατία αλλά, άκουσον-άκουσον, και το ΠΑΣΟΚ χρεώνουν στον ΣΥΡΙΖΑ την υιοθέτηση των «ορφανών» αυτών με σκοπό να ακυρώσουν το ηθικό του πλεονέκτημα.

Σύμφωνα με τη λογική τους σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παρέμειναν τα πολιτικά έντιμα παιδιά του Σημίτη, του Ρουσσόπουλου, του Λοβέρδου, του Βουλγαράκη, του Βενιζέλου, του Χριστοφοράκου  και τόσων άλλων. Ο καθένας διαλέγει και παίρνει.

Ας δούμε όμως και μια άλλη «ορφάνια» που σέρνεται στις μέρες μας,  ενδεικτικά στο χώρο της Υγείας. Την τελευταία 8ετία παρέλασαν από την ηγεσία του χώρου της  διαπρεπείς αστέρες της συστημικής πολιτικής καθημερινότητας όπως οι κ.κ. Αβραμόπουλος, Λοβέρδος, Βορίδης και Γεωργιάδης. Πανάξιοι πολυτεχνίτες που ως «πασπαρτού» μπορούν να ασκήσουν με επιτυχία δημόσια διοίκηση από κάθε τομέα του αισθητού: Υγεία, Παιδεία, Εργασία, Μεταφορές, κλπ. Την ίδια στιγμή στον ίδιο χώρο δραστηριοποιούνται και τα «παιδιά» του Πασοκικού συστήματος που υιοθετήθηκαν από την ΝΔ, οι επαγγελματίες συνδικαλιστές. Το δίπολο αυτό λειτούργησε με αρμονία ολόκληρη την μνημονιακή περίοδο και διατήρησε τα προνόμια του με αντάλλαγμα την ανοχή που έδειξε απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα. Η ηγεσία, τόσο στο κεντρικό επίπεδο όσο και στο περιφερειακό (νοσοκομεία κλπ), συνδιοικούσε με τους συνδικαλιστές οι οποίοι αποτελούσαν τα αφεντικά στο χώρο τους. Η μια πλευρά τροφοδοτούσε την άλλη με εξουσία και προνόμια.

Μετά ήλθε ο Ιανουάριος 15 με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στη κυβέρνηση. Το σύστημα αποσταθεροποιήθηκε και η νέα κατάσταση άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού. Στα νοσοκομεία πχ οι νέες διοικήσεις δεν τοποθετήθηκαν με κριτήρια κομματικού πατριωτισμού, αλλά με αξιοκρατία και με κριτήριο την αποδεδειγμένη γνώση και εμπειρία στο αντικείμενο σε συνδυασμό με την απουσία «σκοτεινών» πτυχών από το παρελθόν τους. Επιστήμονες με γνώσεις και εμπειρία ανέλαβαν να χειρισθούν τη διοίκηση και τα οικονομικά της υγείας και να συμβάλλουν στην ανάκαμψη του Εθνικού Συστήματος Υγείας που καταβαραθρώθηκε τόσο από τις μνημονιακές πολιτικές, όσο και από τη φαύλη διαχείριση του προαναφερθέντος δίπολου.

Το τελευταίο όμως, όπως θα περίμενε ο καθένας άλλωστε, λυσσωδώς αντιδρά για να προασπίσει και να ανακτήσει τα κεκτημένα. Καθημερινά και μεθοδευμένα σε κεντρικό επίπεδο  πληθώρα «έγκυρων» ρεπορτάζ προσπαθούν να δημιουργήσουν στην κοινή γνώμη την αίσθηση της κατάρρευσης του Συστήματος Υγείας . Το γεγονός ότι το 2016 για πρώτη φορά από το 2009 γίνονται 600 προσλήψεις γιατρών ΕΣΥ αποσιωπάται επιδεικτικά. Από την άλλη πλευρά οι «επαγγελματίες» συνδικαλιστές κάνουν τη δική τους δουλειά. Στο νοσοκομείο «Αγ. Ανδρέας» συνδικαλιστής, Πασοκικής αφετηρίας,  που από 10ετίες  δεν έχει πατήσει το χώρο στον οποίο υποτίθεται ότι απασχολείται, καταγγέλλει την νέα διοίκηση για αυθαιρεσίες και παρανομία. Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ο αντίστοιχος του, ΝΔημοκρατικής αυτό αφετηρίας καταγγέλλει τα ίδια. Ουσιαστικά και οι δύο, ο πρώτος διορισθείς ως κλιβανιστής και ο δεύτερος διορισθείς ως μάγειρας καταγγέλλουν ότι οι διοικήσεις των νοσοκομείων δεν δέχονται να συνδιοικήσουν μαζί τους, για να αναπαράγουν το σάπιο καθεστώς που τους ανέδειξε και το οποίο θέλουν να επαναφέρουν. Εκτιμώ και σέβομαι και τους κλιβανιστές και τους μαγείρους, όπως και κάθε επάγγελμα. Όμως, εκτιμώ και σέβομαι και το ρόλο των υπεύθυνων διοικήσεων των νοσοκομείων που έχουν την αποκλειστική ευθύνη γιαυτό. Στα όρια του γελοίου είναι και οι προσπάθειες της ηγεσίας της Ομοσπονδίας των συνδικαλιστών (Πασοκικής αφετηρίας)  που θέλοντας να συμβάλει και αυτή στο εγχείρημα και αδυνατώντας να συμπαρασύρει μαζί της τους λειτουργούς της υγείας, κάθε τόσο δημοσιεύει τερατωδώς διογκωμένες ελλείψεις στα νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας και προχωράει σε κινητοποιήσεις που στερούνται στοιχειώδους συμμετοχής. Γιαυτό και σε κάθε κινητοποίηση νοικιάζει 2 άλογα και 1 κάρο και τα προτάσσει στην πορεία  για να τραβήξουν δημοσιότητα!!

Ούτε η πατρότητα λοιπόν των ορφανών αυτών αμφισβητείται, ούτε και η παρούσα υιοθετούσα κατάσταση που τα συντηρεί αμφισβητείται. Πρόκειται για τα τελευταία υπολείμματα ενός καθεστώτος που γεννήθηκε τη 10ετία του `80 και θέριεψε σε όλες τις προμνημονιακές περιόδους.

Άραγε κάτι πούροι «εκσυγχρονιστές» που φρικιούν από τον «λαϊκισμό» του ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκουν να αρθρώσουν ούτε μια λέξη; Πάντως μην υποστηρίξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα ίδια έκανε σαν αντιπολίτευση, γιατί είναι γνωστό σε όλους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ποτέ έντονη συνδικαλιστική παρουσία.

Ως εδώ λοιπόν. Να αφήσουν τα νοσοκομεία να λειτουργήσουν και τις διοικήσεις που για πρώτη φορά είναι απαλλαγμένες από τον κομματικό βρόγχο να επιτελέσουν το ρόλο τους. Επιτέλους, οι προσωπικές επιδιώξεις έως ιδιοτέλειες δεν μπορούν να ποδηγετούν μια συλλογική προσπάθεια προς όφελος όλων.

Ο Κώστας Β. Μάρκου είναι Πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας