«ΕΝΤΑ ΓΚΑΜΠΛΕΡ»: ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΤΕ-ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Μετά από συνεχή sold out, ο επταμελής ντόπιος θίασος της «Εντα Γκάμπλερ» στο Λιθογραφείον μας αποχαιρετάει με μια τετραήμερη παράταση από αυτή την Πέμπτη ως την Κυριακή. Παρακολουθήσαμε το ανέβασμα του διάσημου έργου του Ιψεν, που πραγματικά αγάπησε ο θεατρόφιλος κόσμος της πόλης και σας παροτρύνουμε ειλικρινά να πάτε, αν προλαβαίνετε τη διορία.

Αν και μπορεί να θεωρηθεί τόλμημα που παρουσιάζεται αυτό το συγκεκριμένο έργο από τοπική ομάδα, γιατί απαιτεί όπως όλα τα έργα του Ιψεν ερμηνείες χαρακτήρων υψηλών αξιώσεων, θα λέγαμε πως ο σκηνοθέτης Δημήτρης Γεωργαλάς πέτυχε μια αξιοπρεπή και άρτια ανάγνωση  της ιστορίας, που εστιάζει στη θέση της γυναίκας στην καταπιεστική κοινωνία των στερεοτύπων μέσα από μια εμβληματική, επαναστατική ηρωίδα. Με ατμόσφαιρα και δίχως ακρότητες, ο θίασος αφήνεται να «μιλήσει» τη γλώσσα του Ιψεν. Η σκηνή του Λιθογραφείον έχει επεκταθεί και στα πλάγια, ώστε να δίνεται η εντύπωση διαφορετικών δωματίων του σπιτιού, ενώ στο κέντρο κρέμονται διάφανες κουρτίνες, που οδηγούν στα «ιδιαίτερα» της Εντα.

Η νεαρή γιατρός-ηθοποιός Αναστασία Αρμένη (που εδώ και μια δωδεκαετία έχει εμφανιστεί σε διάφορα τοπικά θεάματα) αν και μικροκαμωμένη, πείθει με την αλαζονική, ειρωνική και υποτιμητική στάση της κεντρικής ηρωίδας, αλλά και με την εσωτερική σύγκρουση και κατάπτωση του φινάλε, ίσως όχι τόσο ως ερωτεύσιμη και μαχητική. Ο Ευάγγελος Μιχάλης αναδεικνύει κυρίως την καλωσυνάτη διάθεση του συζύγου καθηγητή και ο Nίκος Δερτιλής την macho φιγούρα του αγαπημένου της Εντα, δίχως την παρακμιακή τραγικότητα του ήρωα.

Μας άρεσαν πολύ οι δεύτεροι ρόλοι που φάνηκε να ταιριάζουν πολύ στους ερμηνευτές τους. Η Μαρία Καλλιαμβάκου ως θεία που ζει μέσα από τη ζωή των προστατευόμενών της, η Λαμπρινή Ζώτου ως τρυφερή σύντροφος και έρμαιο της αγάπης της και ο  Σπύρος Κανελλάκης ως καυστικός, αδίστακτος δικαστής-Ιαβέρης που πολιορκεί εκβιαστικά την Εντα. Εντύπωση κάνει –λόγω της φύσης ενός ιψενικού έργου εποχής-η στιγμή που η Εντα επιτίθεται σεξουαλικά στην αντίζηλό της πάνω σε τραπέζι αλλά και όταν καθισμένη και σκεπασμένη αποκαλύπτει την ερωτική της στέρηση.

Γενικότερα θα λέγαμε πως παρακολουθώντας τελευταία διάφορους μονολόγους, ντουέτα,θεατρικοποιημένα διηγήματα κλπ δεν «χάνεται» ένα τέτοιο κλασικό, αγαπημένο αριστούργημα, εφόσον ανεβαίνει με ουσιαστική προσπάθεια και αρτιότητα. Μην διστάσετε επειδή ο θάνατος προβάλλεται ως πράξη-λύτρωσης, ο ίδιος ο Ιψεν χαρακτηρίζει τα έργα του ιλαροτραγωδίες.