Του Διονύση Ζακυνθινού
Τις έχουν αποκαλέσει «οι γυναίκες με τα τζιν», αλλά και «οι νεράιδες με τα μαύρα». Λέγεται ότι εμφανίζονται από το πουθενά στη Βαρβάκειο Αγορά της Αθήνας – και όχι μόνο εκεί- και πληρώνουν τα ψώνια εκείνων που αδυνατούν να εξασφαλίσουν τούτες τις γιορτινές μέρες ακόμη και τα στοιχειώδη.
Και με τον ίδιο ξαφνικό τρόπο που φέρονται να εμφανίζονται, φροντίζουν να εξαφανίζονται.
Δεν έχουν βιντεοσκοπηθεί ή φωτογραφηθεί ποτέ και αυτός είναι ο λόγος που η ύπαρξη τους αμφισβητείται πλέον έντονα.
Εξ ου και η απορία, διατυπωμένη με ειρωνικό τρόπο, «δαιμόνιου» τηλεοπτικού ρεπόρτερ: «Πώς είναι δυνατόν να μην τις έχει φωτογραφίσει
κανένας, όταν ακόμη και τα αρνιά που είναι κρεμασμένα στα τσιγκέλια έχουν φωτογραφικές μηχανές;»
Σωστός ο παίκτης, καθώς στις μέρες μας η προσφορά στον φτωχό συνάνθρωπό μας έχει συνοδευτεί από την αντίστοιχη προβολή και επίδειξη, με σταρ και «επώνυμους» να δίνουν τον τόνο.
Προσφέρεις δημοσίως και το κάνεις σε μια δεδομένη στιγμή επειδή έτσι αποφάσισε κάποιο κανάλι; Υπάρχεις. Άλλωστε, μόνο «όλοι μαζί μπορούμε», καθώς «νοιάζομαι, μοιράζομαι»!
Προτιμάς να προσφέρεις μόνος, ανώνυμα, μακριά από κανάλια και ταρατατζούμ; Δεν προσφέρεις, εφόσον δεν φαίνεσαι ότι προσφέρεις, άρα δεν υπάρχεις!
Πολύ θα ήθελα «οι νεράιδες με τα μαύρα» να υπάρχουν στην πραγματικότητα και να συνεχίσουν να προσφέρουν το ίδιο αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, όπως ακούγεται ότι κάνουν μέχρι σήμερα.
Ακόμη, όμως, κι αν όλη αυτή η ιστορία είναι μύθος, είναι απολύτως βέβαιο ότι πλάι μας υπάρχουν πολλές άλλες νεράιδες που δίνουν ό, τι μπορούν από το υστέρημα τους στον διπλανό τους που έχει ανάγκη, χωρίς να προβάλλονται, χωρίς να φαίνονται, είτε μεμονωμένα είτε στο πλαίσιο οργανωμένων προσπαθειών.
Και μεταξύ μας, αυτές τις νεράιδες τις σέβομαι απεριόριστα και τις προτιμώ από τις κυρίες της «καλής κοινωνίας», οι οποίες φορώντας τις πανάκριβες τουαλέτες τους και τα κοσμήματα τους φωτογραφίζονται σε γκαλά και δείπνα που διοργανώνουν με όλες τις φανφάρες και τυμπανοκρουσίες για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Διότι, απλούστατα, όποιος σέβεται τον αδύναμο συνάνθρωπό του στον οποίο δίνει κάτι δεν το φωνάζει, πέραν του ότι με τη σιωπή του αποδεικνύει ότι σέβεται, πρώτα και πάνω απ’ όλα, τον εαυτό του.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr