Ένα επίκαιρο κείμενο για το Καρναβάλι της κρίσης, του Πατρινού συγγραφέα Βασίλη Λαδά δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα των Συντακτών"

Ένα κείμενο του Πατρινού δικηγόρου και ποιητή Βασίλη Λαδά με τον τίτλο «Καρναβάλι με τσίτινα» δημοσίευσε η πανελλήνιας κυκλοφορίας «Εφημερίδα των Συντακτών» στο φύλλο του σαββατοκύριακου 9-10 Μαρτίου 2013 στην στήληΑνοιχτό Βιβλίο-Βιβλιοστάτης.

Το κείμενο είναι επίκαιρο μιας και αναφέρεται στην αποκριάτικη περίοδο γραμμένο με το ιδιαίτερο ποιητικό και αφηγηματικό ύφος του Βασίλη Λαδά, ενός ανθρώπου που όπως ανέφερε με χιούμορ στο thebest.gr, δηλώνει αντικαρναβαλιστής αλλά και συνάμα λάτρης του «καρναβαλιού των τελετουργιών».

Το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» έχει ως εξής.

Καρναβάλι με τσίτινα

Του Βασίλη Λαδά

«Η κορούλα μου απαίτησε να τη συνοδεύσω, μασκαρεμένος, σε αποκριάτικο παιδικό πάρτι. Αυτή, προς τιμήν της Δουλτσινέας, πρώην αδέσποτης κεραμιδόγατας και τυρράνου πλέον του σπιτιού, θα ντυνόταν γατούλα. Μαύρο φορμάκι ολόσωμο, εφαρμοστό στο κεφάλι με αυτάκια, ουρίτσα, μουστάκια ζωγραφισμένα με μολύβι. Αποτάθηκα σε γνωστό μου έμπορο αποκριάτικων ειδών να βρω στολή Αραβα. «Ντύσου κάτι πιο πρακτικό», μου λέει ο έντιμος έμπορος. «Μάγειρας. Λευκά ρούχα, σκούφο και κόκκινη ποδιά. Θα τα χρησιμοποιείς στις μαγειρικές σου. Και θα εμφανίζεσαι σεφ στα δείπνα που παραθέτεις. Δεν θέλω να βγάλω λεφτά από σένα κι ας πηγαίνουν στράφι οι δουλειές.

Μια παρέα, που παράγγελνε ακριβές βενετσιάνικες στολές, φέτος θα ντυθεί «μάλλινα εσώρουχα»―μακριές βράκες δηλαδή. Τα αγόρασαν ήδη και θα τους μείνουν για τα κρύα. Το πάρτι τους θα δοθεί σε ρετιρέ πολυκατοικίας με σβησμένα καλοριφέρ». «Τουλάχιστον θα αγοράσουν μάσκες γερόντων», του λέω. «Οι μάσκες εξαφανίστηκαν προ κρίσεως, επί καταναλωτισμού», μου λέει.

«Τότε που όλοι επιδείκνυαν λούσα. Μόνο οι μάσκες του Anonymous πουλιούνται». Δεν μου άρεσε η διαπίστωση της απώλειας της μασκοφόρου τελετουργίας, της πρώιμης άνοιξης, που έδενε το Ψυχοσάββατο με το ξεσάλωμα της Κυριακής της Τυροφάγου. «Εξαρτώμεθα κι από τον καιρό», συνέχισε. «Αν βρέξει θα τον φάμε ασάλιωτο, ειδάλλως κάτι θα εξοικονομήσουμε. Οι Πατρινοί θα το γλεντήσουν ούτως ή άλλως».

Στο σπίτι άνοιξα το βιβλιαράκι των Αχαϊκών Εκδόσεων, «Το καρναβάλι της Πάτρας» του αείμνηστου δημοσιογράφου Νίκου Πολίτη. Πήγα στις σελίδες της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1890. Και βλέπω ότι μια παρέα είχε ντυθεί τσίτι. Σαν πρόγονοι του Γκάντι ενάντιοι στις ακριβές εισαγωγές και στους Αγγλους που αγόραζαν φτηνά τη σταφίδα φόρεσαν τα όμορφα, οικονομικά κι αξιοπρεπή «τσίτινα».

Με μάσκες όμως, τηρώντας τις τελετουργίες του ακατάστατου καιρού μέχρι να γεννηθεί η άνοιξη. Από το διάβασμα με διέκοψε η κορούλα μου με την Δουλτσινέα ανά χείρας. «Τι θα ντυθείς, τσίριξε». «Anonymous», της είπα για να γλιτώσω, έχοντας κατά νου τη μάσκα του ευγενούς εκδικητή με πρόσωπο κάτασπρο σαν θανατίλα και μαυροκόκκινο σαρδόνιο χαμόγελο.

«Γιατί δεν ντύνεσαι Ζορό;», μου λέει».

*Να θυμίσουμε ότι ο Bασίλης Λαδάς έχει γεννηθεί το 1946 στην Πάτρα, όπου ζει και εργάζεται ως δικηγόρος. Από το 1972 έχουν εκδοθεί αρκετές ποιητικές συλλογές του, οι πρώτες επτά με το ψευδώνυμο Βασίλης Αρφάνης, ενώ οι πιο πρόσφατες είναι τα Δείπνα (εκδόσεις  Γαβριηλίδης, 2011).

Στα πεζά του συγκαταλέγονται η «Πόλη και ο μύθος», το «Ρίον-Αντίρριον» που επίσης θεατρικοποιήθηκε, η «Ασώματη κεφαλή» και το Μουσαφεράτ και τα «Παιχνίδια κρίκετ» που είναι το πιο τελευταίο βιβλίο του (Γαβριηλίδης, 2012).

Τα «Παιχνίδια κρίκετ» όπως έχει γραφτεί, είναι ένα ωραίο, σημαντικό και μικρό σε έκταση μυθιστόρημα. Η ιστορία του ξετυλίγεται το τελευταίο τρίμηνο του 2010. Δύο συνεργεία μαζεύουν ελιές στα περίχωρα της Πάτρας. Το ένα το αποτελούν τρεις μεσήλικες Έλληνες και το άλλο τρεις μετανάστες (δύο Αλβανοί κι ένας Πακιστανός, οι Αλία, Ιλίρ και Μαθιούλα). Άνεργοι και οι έξι. Τα δύο συνεργεία διασταυρώνονται, ανταγωνίζονται, τσακώνονται.

Οι γαλήνιοι ελαιώνες, τα παράξενα και θαυμαστά γεγονότα ανάμεσα στα ελαιόδεντρα δεν τους ημερεύουν. Οι μετανάστες κάθε Κυριακή παίζουν κρίκετ σε ένα εγκαταλειμμένο γήπεδο. Το κρίκετ εμπλέκεται στους ανταγωνισμούς των δύο συνεργείων. Ένα απειλητικό μπαλάκι επικρέμαται πάνω τους. Σαν να ήρθε από το γήπεδο της χώρας των θαυμάτων της Αλίκης, όπου η κακιά βασίλισσα διέταζε να αποκεφαλίζονται οι ηττημένοι. Επικίνδυνα παχνίδια σε μια πόλη που σπαράσσεται

Τα Παιχνίδια κρίκετ δεν είναι ένα βιβλίο, όπως γράφτηκε, για την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή στο διαφορετικό και δεν έχει σχέση με τα αντιρατσιστικά στερεότυπα και τον γλυκερό ανθρωπισμό, υπερβαίνοντας τα όρια της επικαιρότητας.