Γεωργία Λουβή στο thebest.gr: "Αν είναι καλά το σώμα, σε ακολουθεί η ψυχή"

Η Μαραθωνοδρόμος του Πέλοπα μιλά για το ξεχωριστό αγώνισμά της

H Γεωργία Λουβή προέρχεται από αθλητική οικογένεια και όπως ήταν λογικό με γονείς πρωταθλητές, τους Παναγιώτα Νικολακοπούλου και Γιάννη Λουβή, δεν θα μπορούσε παρά να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση.

Νικητές σε κάθε Μαραθώνιο είναι πάντα όλοι όσοι τερματίζουν, ενώ στην περίπτωση της Γεωργίας Λουβή η πέμπτη και έκτη θέση, το 2014 και 2015, αντίστοιχα, της ανήκουν. Η αθλήτρια του Γιώργου Μιχαλόπουλου μοιράζεται στο thebest.gr την εμπειρία της από τον κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας.

Ξεκίνησες με τα 1500 μέτρα. Πώς αποφάσισες να κάνεις Μαραθώνιο;

Στο στάδιο μου αρέσει να κάνω ταχύτητες, μου αρέσει να τρέχω και να τελειώνω, δεν μπορώ να τρέχω για πολύ ώρα με αγχώνει. Εκτός σταδίου όμως είναι διαφορετικά, με την παρότρυνση της μητέρας μου και της αδελφής μου και μαζί με τον προπονητή μου, αποφασίσαμε να τρέξω Μαραθώνιο.

Ο Μαραθώνιος είναι ένας από τους δυσκολότερους αγώνες. Πως το διαχειρίζεσαι;

Ο αγώνας δεν είναι τίποτα, όλη η δουλειά γίνεται στην προετοιμασία. Για τρεις με τέσσερις μήνες πρέπει να είσαι πειθαρχημένη και να δουλεύεις για πολλές ώρες. Όταν έχεις βγάλει λοιπόν την σωστή προετοιμασία, ο αγώνας είναι εύκολος.

Τι μπορεί να σε αγχώσει σε έναν αγώνα;

Αν είσαι καλά σωματικά, δεν σε αγχώνει τίποτα. Αν είναι καλά το σώμα σου, σε ακολουθεί και η ψυχή. Αυτό το καταλαβαίνεις από τα πρώτα λεπτά. Αν δεν είσαι καλά στην αρχή μετά αυτό που κάνεις είναι να αλλάζεις στόχους στη διαδρομή.

Πριν λίγο καιρό έτρεξες στο Χιούστον. Δεν φοβήθηκες να πας μετά τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο;

Δεν το σκέφτηκα καθόλου, άλλωστε αν είναι να συμβεί κάτι κακό, θα συμβεί δεν θέλω να σκέφτομαι έτσι.

Η σχέση σου, με τον προπονητή σου;

Σίγουρα δένεσαι με τον προπονητή σου, τον Γιώργο Μιχαλόπουλο, στην δική μου περίπτωση. Όλη η δουλειά όμως γίνεται στην προετοιμασία στο δικό μου αγώνισμα, δεν έχει κάποιο ρόλο στο Μαραθώνιο, εκτός αν βρεθεί σε κάποιο σημείο της διαδρομής. Δεν είναι όπως στα αγωνίσματα του στίβου που είναι οι προπονητές από κοντά και δίνουν οδηγίες.

Ποια θεωρείς καλύτερη στιγμή στην καριέα σου;

Ο Μαραθώνιος που τερμάτισα στην πέμπτη θέση στην Αθήνα, όπου ήταν ο πρώτος που έτρεξα. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη συγκίνηση που ένιωσα με τον κόσμο στον τερματισμό, είναι ξεχωριστή η εμπειρία. Έχει τέτοια μαγεία ο τερματισμός που σε κάνει να αναθεωρείς καταστάσεις και δυσκολίες, θέλοντας να ξανατρέξεις.

Έχεις κάποια στιγμή που δεν θέλεις να θυμάσαι;

Έχω πάρα πολλές, αλλά δεν αφήνω να με επηρεάσουν. Στεναχωριέμαι, αλλά προχωράω

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος στόχος σου;

Θέλω να συνεχίσω να τρέχω, όσο μπορώ και να το κάνω καθαρά σαν χόμπι, γιατί μεγαλώνοντας θα πρέπει να δώσω βάρος στη δουλειά μου (σ.σ. έχει σπουδάσει λογοθεραπεία στην Πάτρα).

Τι έχεις κερδίσει από τον αθλητισμό;

Πειθαρχία και υπομονή είναι τα κυριότερα. Και το πιο σημαντικό είναι ότι νιώθεις ευεξία και πιο ξεκούραστη με το τρέξιμο. Σε βοηθά ψυχικά και σωματικά.

Υπάρχουν βέβαια και τα αρνητικά όπως υπερκόπωση και ψυχική κούραση, αλλά σίγουρα τα θετικά είναι περισσότερα. Ο Μαραθώνιος είναι εγωιστικό αγώνισμα, σε κάνει να θέλεις συνέχεια να βελτιώνεσαι.

Ποιους θα ήθελες να ευχαριστήσεις;

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον προπονητή μου και την οικογένειά μου, ειδικά την μητέρα μου, που με στήριξε πολύ σε όλη την προσπάθειά μου. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τον σύντροφο μου, κάνουμε τα ίδια αθλήματα και με βοηθάει να συνεχίζω να αγωνίζομαι. Το ότι δεν έχω σταματήσει το τρέξιμο το οφείλω σε αυτόν.