Πάτρα- πλατεία Γεωργίου: O Μαρσύας «ξαναζωντανεύει»- Δείτε τις αλλαγές- Η ιστορία πίσω από τα σιντριβάνια που έφτασαν στην κατάρρευση

Τι προβλέπεται για τα σιντριβάνια της πλατείας που «λένε» τους δικούς τους μύθους

Άχρωμα, φθαρμένα, πολλές φορές με στάσιμο και βρώμικο νερό ή άλλες άνευ ύδατος, τα σιντριβάνια της πλατείας Γεωργίου, που δεσπόζουν στην καρδιά της Πάτρας από τον 19ο αιώνα, επιβάλλεται το ταχύτερο να ανακτήσουν την εικόνα που τους αρμόζει.

Στο πάνω σιντριβάνι οι εργασίες από το Υπουργείο Πολιτισμού έχουν ξεκινήσει και στο πλαίσιο της εξέλιξής τους, η εικόνα του αναβρυτηρίου, εξελίσσεται.

Είναι εμφανές ότι έχει αποκτηθεί πιο έντονο χρώμα και η σύγκριση με το κάτω σιντριβάνι, για το οποίο ακόμα δεν έχουν εκκινήσει οι παρεμβάσεις, κάνει ευδιάκριτη τη διαφορά.

Η νύμφη στο πάνω μέρος του κάτω σιντριβανιού, παραμένει ξεθωριασμένη, ενώ ο Μαρσύας με τον αυλό του, που της απευθύνεται, από το πάνω σιντριβάνι, μοιάζει να αποκτά ξανά «ζωή».

Το ίδιο και οι γρύπες, τα φτερωτά λιοντάρια.

Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει αναλάβει την αποκατάσταση της εξωτερικής όψης των σιντριβανιών ενώ ο Δήμος θα έχει την ευθύνη για το κομμάτι των ηλεκτρολογικών και υδραυλικών κομματιών.

Η αποκατάσταση του κάτω σιντριβανιού θα ξεκινήσει σε δεύτερη φάση μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης στο πάνω.

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ

Πάνω σιντριβάνι

Κάτω σιντριβάνι

Η ιστορία των σιντριβανιών και οι «μύθοι» τους

Αντλώντας στοιχεία από το βιβλίο του Νίκου Τζανάκου, η αρχή της ιστορίας τους τοποθετείται στα 1874 επί Δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου.

Η πόλη ζει την οικονομική της άνοδο, λόγω της σταφίδας, η οποία είχε κι άλλες προεκτάσεις. Η πόλη «ανοίγεται» στη δύση και η πολυπολιτισμικότητα που της εξασφάλισε η παρουσία και η δραστηριοποίηση μεγαλεμπόρων από ευρωπαϊκές χώρες αφήνει το στίγμα της στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της.

Ο Δήμος λοιπόν αποφασίζει να κοσμήσει την πλατεία με δύο μαντεμένια σιντριβάνια, τα οποία προμηθεύτηκε από μια γαλλική εταιρεία. Όπως γράφει στο βιβλίο του το κόστος ήταν τεράστιο. Άγγιζε εκείνη την εποχή τις 70.000 δρχ. Και να αναλογιστεί κανείς ότι την ίδια εποχή ο προϋπολογισμός του Δημοτικού Θεάτρου «Απόλλων» έφτανε τις 80.000 ευρώ.

Όπως έχει πει στο thebest o Νίκος Τζανάκος στην κορυφή του κάτω σιντριβανιού βρίσκεται η Νύμφη Πηγή και στο πάνω ο Σάτυρος Μαρσύας.

Η κοπέλα που βρίσκεται στην κορυφή του κάτω σιντριβανιού, ο Σιληνός με τον αυλό στο πάνω σιντριβάνι, ο Θεός Απόλλωνας, ο Θεός Διόνυσος και οι μούσες στέλνουν τα δικά τους μηνύματα. Ένα πεδίο μάχης και σύνθεσης μεταξύ Απολλώνιου και Διονυσιακού στοιχείου.

Η κόρη που βρίσκεται στην κορυφή του είναι η Νύμφη Πηγή. Διόλου τυχαίο ότι κρατά έναν αμφορέα με τον οποίο προσφέρει νερό, καθώς είναι συνδεδεμένη με το υδάτινο στοιχείο, σύμφωνα με τον μύθο. «Το νερό είναι το πολυτιμότερο αγαθό κι τότε του απέδιδαν και μεταφυσικές ιδιότητες. Η νύμφη εδώ έχει όμως πολλαπλούς συμβολισμούς. Δεν φέρνει μόνο το νερό. Συμβολίζει τη νεότητα, κυκλοφορεί στα δάση, γι αυτό και πιο κάτω στο σιντριβάνι, βλέπετε τις φυλλωσιές και είναι μια νύμφη την οποία κυνηγούς οι σάτυροι. Απέναντι λοιπόν στο πάνω σιντριβάνι, βρίσκεται ο Σάτυρος Μαρσύας, με τον αυλό και η μυθολογία λέει ότι κυνηγούσε τη Νύμφη Πηγή, ήταν ζευγάρι και της κάνει κόρτε τώρα από εκεί που είναι».

Τόσο ο Σιληνός, όσο και η Νύμφη Πηγή ανήκουν στον θίασο του Διονύσου. Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία οι Σάτυροι ήταν σύντροφοι του Διονύσου και στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε τον Σιληνό Μαρσύα. Και όχι τυχαία. Όπως έχει τονίσει ο κ. Τζανάκος, το 1874, στη διάρκεια ανασκαφών για την κατασκευή της δεξαμενής βρέθηκε ένα χάλκινο άγαλμα του Μαρσύα, το οποίο δεν έμεινε στην πόλη. Σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο . Ο Μαρσύας, όπως αναφέρει ο Παπαχατζής στα «Αχαϊκά Χρονικά» απεικονίζεται τη στιγμή που τρέχει ν΄αρπάξει τους αυλούς.

Βρίσκεται όμως αντιμέτωπος με τη θεά Αθηνά, η οποία τους είχε πετάξει, αλλά δεν ήθελε να τους πάρει κανείς, γι’ αυτό και ενώ άπλωνε το δεξί του χέρι για να τους πιάσει, ο Μαρσύας φέρνει πίσω το σώμα του, χωρίς να αποσύρει το δεξί πόδι προς τα πίσω. Αρχικά το άγαλμα φυλάχθηκε στο Δημαρχείο, που εκείνη την εποχή βρισκόταν στην πλατεία Γεωργίου. Κατά τον Τριανταφύλλου, γράφει ο Νίκος Τζανάκος, το άγαλμα φυγαδεύτηκε, κατέληξε στην Αθήνα και από εκεί στο Βρετανικό Μουσείο. Προφανώς για να μην ξεχάσουν οι επόμενες γενιές ότι το άγαλμα του Μαρσύα ανήκει στην Πάτρα, έβαλαν στην κορυφή του πάνω σιντριβανιού, ένα αντίγραφο, που να μοιάζει στο άγαλμα που έχασε η πόλη.

Η σύγκρουση Διονυσιακού και Απολλώνιου στοιχείου

Στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχουν κι άλλοι συμβολισμοί. Ο Μαρσύας παίζει αυλό όχι μόνο για να προσελκύσει τη Νύμφη Πηγή. Απέναντί του είναι το Δημοτικό Θέατρο, που φέρει το όνομα του Θεού Απόλλωνα. Ο Μαρσύας έχοντας τους αυλούς της θεάς Αθηνάς καλεί τον Απόλλωνα σε…μουσική «μάχη», σε έναν διαγωνισμό. Όποιος κερδίσει, θα κάνει τον άλλον ό,τι θέλει, γράφει ο Νίκος Τζανάκος. Οι μούσες από το Δημοτικό Θέατρο, κρίνουν τον αγώνα αυτό. Ο Μαρσύας χάνει. Και ουσιαστικά δεν έχουμε έναν απλό διαγωνισμό. Έχουμε τη σύγκρουση του Διονυσιακού και του Απολλώνιου στοιχείου.