Για τον Γιώργο Δελάκη

Τον Γιώργο Δελάκη τον θυμάμαι από παιδί… Συνάδελφος της μάνας μου στην Α ΔΟΥ, και φίλος και των δυο γονιών μου, έχει καταγραφεί στη μνήμη μου ως ο ευγενής κύριος των εκδρομών, με το αριστοκρατικό παράστημα και την σπινθιροβόλα, βαθιά ανθρώπινη ματιά.

Εκεί «κατοικούν» οι πρώτες μνήμες μου από αυτόν. Στις εκδρομές και στις φωτογραφίες που τις κράτησαν στη ζωή, τις τοποθετημένες στο άλμπουμ το παλιό που χάνει το χρώμα του με το χρόνο μα όχι την ψυχή του.

Εκεί, σε εκείνο το άλμπουμ, «κατοικεί» και η αίσθηση  ότι  ο καλοβαλμένος κύριος δεν ήταν απλά ένας καλός συνοδός των αποδράσεων. Ήταν  και ένας πολύ ωραίος άνθρωπος.  

Στο πέρας των χρόνων, η παιδική αίσθηση επιβεβαιώθηκε στο έπακρο. Και μαζί με αυτή και η βεβαιότητα ότι το ένστικτο το παιδικό, είναι ένα ανίκητο εργαλείο.

Ο Δελάκης, ο εφοριακός, ο Κρητικός, ο άνθρωπος που έδωσε αίμα και καρδιά στο Σύλλογο Κρητών Πάτρας «Το Αρκάδι», του οποίου διετέλεσε πρόεδρος επί μακρόν, και σύμβουλος μέχρι το τέλος, είχε μέσα του ακατέργαστη τη λεβεντιά της Κρήτης.  Γεννημένος στο Νεοκούρο Χανίων, γιος του Ζαχάρη Δελάκη ο οποίος είχε διατελέσει και κοινοτάρχης, και αδελφός δύο κοριτσιών, της Βάνας και της Λίλας,  έφτασε στην Πάτρα χωρίς να γνωρίζει κανέναν και κατάφερε να γίνει ένα από τα πιο αγαπητά της πρόσωπα. Ήταν ο άνθρωπος που ένωνε κάθε νεοφερμένο στην πόλη Κρητικό με την πόλη και τους ανθρώπους της, που άνοιγε δρόμους για να περπατήσουν μαζί, έδειχνε τρόπους για να συνομιλήσουν και αφορμές για να «ζυμώσουν» τις διαφορές τους σε έναν τόπο, που έγινε για αυτόν η δεύτερή του πατρίδα.

«Δεν ήξερε κανέναν και τον αγάπησε όλη η Πάτρα» λένε για αυτόν όσοι τον θυμούνται όπως θυμάται κανείς κάποιον που αντιπροσωπεύει τη δοτικότητα, την συνεργατικότητα, την χαρά της ζωής και την απόλαυσή της.

Ο Δελάκης ήταν αυτό που λέμε large. Σε όλα του.

Γλεντζές (έχει αφήσει το αποτύπωμά του σε όλα τα θρυλικά μαγαζιά της Πάτρας της δεκαετίας του ’80 και του ’90), κιμπάρης, φιλεύσπλαχνος, άνθρωπος που βοηθούσε κόσμο αθόρυβα, ανήσυχος, ευφυής, εξαιρετικά ευγενής, εργατικός και οργανωτικός, με απύθμενη αγάπη για τις τρεις γυναίκες της ζωής του, τη σύζυγό του, Χρυσούλα και τις δύο κόρες του, την Αθηνά και τη Βασιλική, τις εγγονές του Ευαγγελία, Χρύσα και Μαρία,  αλλά και για τα ανίψια του, τα οποία υπεραγαπούσε,  ήξερε να χωράει τη ζωή σε μαντινάδες και να αντλεί δύναμη από το dna του νησιού του κάθε φορά που έρχονταν τα δύσκολα, τα οποία ήξερε πώς να προσπερνάει.

Θα τον θυμάμαι πάντα σε εκείνες τις παλιές τις εκδρομές, νέο και γεμάτο ενέργεια, σχέδια και όνειρα και θα τον ακούω να ψιθυρίζει μια μαντινάδα για τη ζωή που αξίζει μόνο όταν τη βλέπεις σαν μια ωραία περιπέτεια που σε έχει πρωταγωνιστή με τους δικούς σου όρους.