… η ζωή, μα ωραία… Με αφορμή το λεύκωμα "Ζωγραφίζοντας το λόγο" των Ρεγγίνας και Χριστίνας Δημητροπούλου

…..ανιχνεύοντας και ανακατεύοντας ένας συγγραφέας βασανιστικά και προσεκτικά με την γραφίδα του τα δύσβατα μονοπάτια του νοός και της γνώσεως, για να αναζητήσει ό,τι οδηγεί καθοριστικά κάθε απροετοίμαστο, μα απαιτητικό αναγνώστη της συγγραφής του, στην Πολιτεία της Ανθρωπιάς, συναντάει εύοσμα και δροσερά « αλσύλια », κατάφυτα « δάση » και κελαρυστά « ρυάκια » ψυχής, όπου περιμένουν υπομονετικά το ευφυές πέρασμά της για να ξυπνήσουν, αποκαλυφθούν, και γιατί όχι να σκιαγραφηθούν, ευδιάθετοι και παιχνιδιάρικα σε ένα τέτοιο αντάμωμα, οι …« άϋλοι κάτοικοί » τους : οι κρυμμένες σκέψεις, οι αδήλωτες εμπνεύσεις, τα αποκοιμισμένα συναισθήματα, οι ασίγαστες επιθυμίες και οι πανανθρώπινοι στοχασμοί….. …τέτοιοι ιδεατοί και μερικές φορές ξεχασμένοι « συγκάτοικοι », δειλά, διακριτικά, μα και τολμηρά ανυποχώρητοι εμπεριέχουν και επιδεικνύουν μια ξεχωριστή δυναμική, πρωτόγνωρη, έτοιμη να οικοδομήσει κάθε νέα πνευματική λειτουργία – μορφή στον λόγο, εφ’ όσον στις « αποσκευές » της συγγραφικής γραφίδας συμμετέχουν το όνειρο και η φαντασία, σε βαθμό ώστε ο τυχόν αμοιβαίος συνδυασμός των να παράξει και επιφέρει στον κόσμο του πνεύματος έναν ξεχωριστό αρμονικό εναγκαλισμό : λόγου – εικόνας, ικανού να συνοδοιπορεύσει στο μονοπάτι που οδηγεί στην Πολιτεία της Ανθρωπιάς, σαν μια άλλη Ιθάκη, προσφέροντας λιτά, απλά και λυτρωτικά, ως μιά νεοβαπτισμένη και φρέσκια πνευματική …« συντροφιά », τους νέους ενδιαφέροντες θύλακές της στην δυσεύρετη έως ανύπαρκτη ζεστασιά της ταλαιπωρημένης ψυχής κάθε περιπατητή – αναγνώστη και μάλιστα αίσια κατευοδώνοντάς τον στο πραγματικά γοητευτικό και συνεχές πνευματικό ταξίδι του, με όλα τα δώρα του λόγου – εικόνας που μπορεί μια τέτοια γραφίδα να δημιουργήσει στον σύγχρονο κόσμο …..             ….. και τέτοια είναι η γραφίδα – σφραγίδα που εμφανίζεται να τα συνδυάζει αρμονικά και τονωτικά στο πραγματικό μας κόσμο, αλλά και επιτυχημένα, όπως αναδύεται με την ανάγνωση του πρωτόγνωρου πνευματικού εγχειρήματος « Ζωγραφίζοντας το λόγο », των δύο συνετών και ευρηματικών καθώς δείχνει θεραπαινίδων των Γραμμάτων και της Τέχνης, Ρεγγίνας & Χριστίνας Δημητροπούλου, οι οποίες τολμούν αγέρωχα μέσα στο πολυποίκιλο, αντίξοο, φυτώριο και την αστείρευτη δυναμική της ανθρώπινης διανόησης, να εφελκύσουν τα πιο αξιόλογα στοιχεία από δύο καταξιωμένους τομείς της, Ποίηση και Ζωγραφική, έτσι ώστε να μπορούν ταυτόχρονα, σύμμετρα, προπάντων εύγλωττα και ευπαρουσίαστα, τόσο να αποτυπωθούν ως αφαιρετική και συμβολική γραφή (Ποίηση), όσο και να απεικονισθούν έντεχνα ως καθαρή και πειστική εικόνα (Ζωγραφική). Μάλιστα δε το επιτυγχάνουν με τέτοιο τρόπο που να μετουσιώνονται ευχάριστα, αγόγγυστα και ανεξίτηλα στην μνήμη μας, κάθε ισορροπημένο και υγιές απόσταγμα του όλου συγγραφικού μόχθου των, επαληθεύοντας και καθιερώνοντας το νεοπαγές τούτο συγγραφικό εγχείρημά τους σε ζωντανό δίλημμα – πρό(σ)κληση και οδηγό για κάθε μελλοντική συνδυαστική απόπειρα συγγραφής σκέψεων, επιθυμιών, συναισθημάτων με Ποίηση, με παράλληλη και αλληλέγγυα φιλοτέχνηση της « Ποιημένης γραφής » καθαρά και ευκρινώς ως Ζωγραφική τοιαύτη ….             ….. μια τέτοια πνευματική « σύζευξη » αποφέρει νωπούς και εύγεστους καρπούς στην ψυχή και το νού, ακόμα και του αναποφάσιστου αναγνώστη, καθώς η ευσύνοπτη και μεστή γραφή ξεδιπλώνει γρήγορα και άνετα θα έλεγα, τα εγκλωβισμένα συναισθήματά μας, τα οποία παραλαμβάνει ευπρόσδεκτα η παρακειμένη ζωγραφιά για να τα ζωντανέψει ως υπαρκτές διαθέσεις μέσα στον καμβά της… Ευαίσθητες και φυσιολάτρισσες, καθώς φαίνεται μέσα από το εγχείρημά τους οι δύο « συμπρωταγωνίστριες », καθόλα βιωματικές ψυχές, μας εισάγουν κατά ψυχικές ενότητες, μοιράζοντάς μας τα εμπειρικά δημιουργήματά των τόσο ευχάριστα και φιλόξενα, που δύσκολα μπορεί κάποιος να διερωτηθεί εάν η αλήθεια και τα αυτονόητα στη ζωή θα είχαν άλλη πειστική έκφραση πέραν εκείνης που αναδίδεται με την ξεκούραστη ανάγνωση του έξυπνα και υπέροχα βιβλιοδετημένου ονείρου τους….             ….. ως « α. Λόγος θαλασσινός » ο αναγνώστης κατηφορίζει στα σοκάκια της ψυχής του, ανανεωμένος βιωματικά καθ’ όσον « Περίπατος νυχτερινός στη προκυμαία είναι ο παράδεισος », γοητευμένος αφού ένοιωσε «…πώς χορεύουνε τα φύκια στη μουσική του ανέμου,... », ενθουσιασμένος γιατί « Αγάπη είναι να πνίγεσαι στην τρικυμία και να αντέχεις για να ζήσει αυτός που αγαπάς,…», και δυνατός διότι « Στο βυθό βουτάς γυρεύοντας θησαυρούς’ κι ο θάνατος δεν είναι σαν να βουτάς ; » !!             ….. ως « β. Λόγος ερωτικός » ο αναγνώστης εκκινεί τα ξεχασμένα συναισθήματά του, αυτοελεγχόμενος αληθινά «Γιατί το δρόμο που κυνηγάς σήμερα ούτε που τον σκέφτηκες…», αποφασισμένος για έρωτα αφού « Τον κόβω μαχαίρι, τον νεκρώνω ακαριαία Να μην προλάβει να γεράσει. », κολακευμένος ασταμάτητα καθ’ όσον « Είναι που δεν θυμάμαι τη μυρωδιά του λουλουδιού Που κάθε πρωί καρφίτσωνες στα όνειρά μου », υπομονετικός διότι « Μήνες σε περιμένω μα δεν φαίνεσαι …, Χειμώνας βαρύς η απουσία σου, » και λυτρωμένος γιατί « Εγώ μετρώ τον έρωτα. Όπως παλιά. » !!             ….. ο διάχυτος και τόσο απτός συμβολισμός που επιτυγχάνεται με τα νοήματα και συναισθήματα, όπως « εκδίδονται » αυθόρμητα και απροκάλυπτα με την  ανάγνωση του βιβλίου, δρομολογεί ένα πραγματικό, γνήσιο και αταλάντευτο πήχυ και εχέμυθο ιχνηλάτη αξιών στην σύγχρονη ζωή μας, εμφυσώντας τέτοια συναισθηματική νοοτροπία και διανθρώπινη συμπεριφορά, που είτε ακούσια, είτε εκούσια, ο τυχαίος αναγνώστης – πολίτης γίνεται ακέραιος μύστης και αξιόπιστος ακόλουθος της ρότας που ευγενικά χαράσσεται μέσα στις σελίδες του ως ταπεινό προοίμιο αρετής και σώφρονος σκέψεως και γιατί όχι επιλογών στην ζωή μας… Στέφεται επιτυχώς λοιπόν, και δεν αυτοαναγορεύεται με κούφια έπαρση, η τέτοια ιερή και σεβαστή συνδυαστική προσπάθεια των δύο αξιόμαχων θεραπαινίδων των Γραμμάτων και της Τέχνης ως πλήρως πολιτισμική, ανθρωπιστική και σύγχρονα προοδευτική φέγγουσα λαμπρά τον χώρο του ανθρωπίνου πνεύματος, καθ’όσον μας διδάσκει ώριμα και εμπειρικά να….. ζούμε, μά ωραία…. Φώτιος Νικ. ΠαλαιολόγοςΔικηγόρος Πατρών