Θετικές είναι οι πρώτες εντυπώσεις των κριτικών για την ταινία-πρόκληση του Λαρς φον Τρίερ «Nymphomaniac»

Οι κριτικοί λύνουν τη σιωπή που τους επέβαλλε μέχρι σήμερα η παραγωγή του «Nymphomaniac», μετά την πρώτη προβολή της ταινίας για τους εκπροσώπους του Τύπου στην Κοπεγχάγη της Δανίας και οι πρώτες εντυπώσεις από την πολυσυζητημένη ιδιαίτερα τολμηρή ταινία του Δανού «προβοκάτορα» σκηνοθέτη Λαρς φον Τρίερ φαίνεται να δικαιώνουν το αποτέλεσμα της δουλειάς του.

Μιας δουλειάς που προωθήθηκε περισσότερο για το σεξουαλικό της περιεχόμενο στα όρια του πορνό, αλλά που όπως προκύπτει τελικά από τα πρώτα κριτικά σχόλια, η ουσία του "πιπεράτου" αυτού φιλμ και με αρκετό γυμνό, είναι περισσότερο εσωτερική και βαθυστόχαστη.

Στο φιλμ που ανήμερα τα Χριστούγεννα θα αρχίσει να προβάλλεται στην Δανία (στην Ελλάδα θα βγει στις αίθουσες σε διανομή από την Seven Films το 2014) παίζουν μεταξύ άλλων ο Γουίλιεμ Νταφόε, η Ούμα Θέρμαν, ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ, ο Σάγια Λα Μπεφ, η Σαρλότ Γκένσγκουρντ, ο Κρίστιαν Σλέιτερ, η Κόνι Νίλσεν, ο Τζέιμι Μπελ, ο Σάγια Λα Μπεφ, κ.α.

Το σάιτ e-go.gr σε ανάρτηση του, συγκέντρωσε ορισμένα από αυτά τα πρώτα σχόλια και τα παραθέτει. Αυτά είναι τα εξής.

Variety: «Αν αφήσουμε στην άκρη το πικάντικο περιεχόμενο, η ταινία προσφέρει μια καλού χιούμορ αλλά και σοβαρής αντιμετώπισης ματιά επάνω στη σεξουαλική απελευθέρωση, γεμάτη από αναφορές στην τέχνη, στη μουσική, στη θρησκεία και στη λογοτεχνία, ακόμα κι αν ξεπερνάει τα όρια με σκηνές που μέχρι πρότινος ανήκαν στη σφαίρα της πορνογραφίας. Ακόμα κι έτσι, σε αυτήν την εκδοχή του Nymphomaniac, o Tρίερ μοιάζει να στοχεύει αποκλειστικά στον ερεθισμό του πνεύματος, απευθύνοντας αυτήν τη δυνατή φιλοσοφική ταινία κυρίως στο σινεφίλ κοινό».

Τhe Guardian: «Καθίστε καλά στην καρέκλα σας και κρατήστε σφιχτά τη Βίβλο, ή το χέρι ενός φίλου. Ο Λαρς φον Τρίερ σφυροκοπά το κορμί και ημερεύει την ψυχή. Είναι περίπλοκο, παράλογο και ολοκληρωτικά σαγηνευτικό: το παραπλανητικό είναι ότι έχουμε μπροστά μας μια ταινία για το σεξ που είναι επιτηδευμένα αντι-σέξι και μια τεράστια, φλύαρη ιστορία – τέσσερις ώρες σε δύο μέρη. Όλες αυτές οι γυμνές φιγούρες που περνούν από την οθόνη είναι απλώς ένας αντιπερισπασμός. Για να μπει κανείς στο πνεύμα του Nymphomaniac πρέπει να φανταστεί ένα μεσήλικα Δανό να αυνανίζεται μόνος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.... Είναι ταινία που μπορεί να αγαπήσω. Και που χρειάζομαι να την ξαναδώ».

The Hollywood Reporter: «Δεν είναι ούτε στιγμή βαρετό, πράγματι προκαλεί και ερεθίζει, αλλά όχι σεξουαλικά. Και ο πυρήνας της ταινίας αντιπροσωπεύει την επίπονη, δύστροπη, απότομη αλλά και “σκανταλιάρα” προσπάθεια ενός άνδρα διανοούμενου καλλιτέχνη να δώσει απάντηση στη διάσημη ερώτηση του Φρόιντ “Τι είναι αυτό που θέλει μια γυναίκα;”»

Cineuropa: «Μια συναρπαστική δουλειά, παρά την ελαφρώς χαοτική πλευρά της, με πολλαπλές αναγνώσεις και λίγες πάντως άσκοπες προκλήσεις που ο Τρίερ αφήνει να του ξεφύγουν ως αναφορές στον υποτιθέμενο αντισημιτισμό του, το πρώτο μέρος του «Nymphomaniac» είναι μια ακόμα απόδειξη για τη βιρτουοζιτέ ενός κινηματογραφιστή, διχασμένου ανάμεσα στη σάρκα και στο πνεύμα, ενός σπουδαίου διαταραγμένου καλλιτέχνη που κινείται στο χαοτικό όριο ανάμεσα στις έννοιες του καλού και του κακού, ενός σκηνοθέτη που πλοηγείται από το μεταλλικό ήχο της μέταλ μπάντας Rammstein ως τον ήχο των φύλλων που θροϊζουν στον άνεμο».

Time Out London: «To εκτεταμμένο, άγριο Nymphomaniac του Τρίερ είναι ένα όργιο μεγαλείου και γελοιότητος. Χαοτικό, όχι ιδιαίτερα ελκυστικό, το φιλμ έχει μια δόση παραπάνω από το αλήτικο, ριζοσπαστικό πνεύμα των τριερικών “Οι Ηλίθιοι” και “Dogville”, παρά το πιο γυαλιστερό ύφος της “Μελαγχολίας” ή του “Αντίχριστου”, αν και το κατ'όνομα βρετανικό σκηνικό (η ταινία γυρίστηκε στην Κολωνία) και οι αναφορές στη θρησκεία, με ηρωίδα μια γυναίκα με έντονη σεξουαλική ζωή παραπέμπουν και στο “Δαμάζοντας τα Κύματα”».

Indiewire: «Το Nymphomaniac είναι τίποτα λιγότερο από το στοίχημα του σκηνοθέτη να δημιουργήσει το magnus opus του... Η ταινία επιχειρεί πράγματι μια σπουδαία δουλειά και από μια ευρύτερη σκοπιά επιτυγχάνει να συνθέσει οργανικά το σύμπαν, τις ιδέες και το κινηματογραφικό ύφος του φον Τρίερ σε ένα μεγάλης κλίμακας, φιλόδοξο σινεφίλ παραμύθι. Και προς έκπληξη όλων, σε μια ταινία με τόσο τολμηρές σκηνές σεξ, το πιο ερεθιστικό στοιχείο δεν είναι οι ίδιες οι εικόνες, αλλά το πώς η σεξουαλικότητα γίνεται αντικείμενο συζήτησης και κατανόησης. Και για ταινία του Τρίερ, η ταινία διαθέτει και αρκετό χιούμορ.

Το σενάριο περιλαμβάνει πολλούς ευρηματικούς παραλληλισμούς γύρω από το σεξ, ένα μονόλογο που συγκρίνει το κυνήγι σεξουαλικού συντρόφου με το ψάρεμα με δόλωμα και μια μακρά συζήτηση όπου ο πόνος στο σεξ αντιπαραβάλλεται με το σχίσμα της Δυτικής από την Ανατολική Εκκλησία».