Μεταξύ Μέρκελ και Πούτιν, δεν επιλέγω κανέναν ξένο νταβατζή!

Στην Κύπρο βρέθηκα τον Απρίλιο του 2004, την εβδομάδα που διεξήχθη το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν.

Ένιωσα κι εγώ, όπως έγραψε και ο θείος Άκης στο thebest.gr περίεργα, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Αν και εκείνες τις ημέρες το κλίμα ήταν κάπως φορτισμένο, περπατώντας στη Λευκωσία έβλεπες ένα κόσμο να ζει μέσα στην απόλυτη άνεση και στην ευμάρεια. Στους δρόμους κυκλοφορούσαν πολυτελή αυτοκίνητα, ενώ αντίκριζες μαγαζιά ιδιαίτερα καλαίσθητα, κι έναν κόσμο κομψά ντυμένο που δεν σου έδειχνε να έχει περάσει αυτά που έχουν περάσει οι Κύπριοι.

Από μια άποψη λογικό, αφού από το 1974 είχαν περάσει κιόλας τότε τριάντα χρόνια – σήμερα, σχεδόν, σαράντα. Στο πέρασμα των χρόνων οι μνήμες ξεθωριάζουν, ενώ οι νέοι άνθρωποι δεν έχουν βιώματα από τις τραγικές μέρες του 1974.

Παράλληλα, όμως, σας διαβεβαιώνω ότι πολλοί από τους Κυπρίους που βίωσαν την εισβολή του Αττίλα δεν θέλουν να θυμούνται τίποτα από εκείνες τις ημέρες. Για λόγους που δεν πάει το μυαλό σου, εάν δεν πατήσεις το πόδι σου στο νησί, και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να τους αναφέρω.

Έμεινα εμβρόντητος από τα όσα μου εξιστόρησαν οι Κύπριοι κι ένιωσα μια γροθιά στο στομάχι όταν διαπίστωσα ότι κοντά στα «Φυλακισμένα Μνήματα» βρίσκονται τα μεγαλύτερα στοιχηματζίδικα του νησιού! Η διαπίστωση αυτή με ταρακούνησε για τα καλά, σε συνδυασμό με τη χλιδή που είδα στους δρόμους της Λευκωσίας.

Ως Έλληνας ήλθα στα ίσα μου μόνο όταν βρέθηκα στα «Φυλακισμένα Μνήματα» μπροστά στους τάφους του Γρηγόρη Αυξεντίου και του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, όταν πήγα στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας και, κυρίως, όταν είδα χαραγμένη την τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο.

Στη διάρκεια της παραμονής μου στην Κύπρο είδα αρκετούς σημαντικούς ανθρώπους του νησιού, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, συζήτησα μαζί τους και σχημάτισα μια ολοκληρωμένη άποψη για την κυπριακή κοινωνία, σε σχέση και με τα ιστορικά βιώματα που έχει αυτός ο λαός.

Μεταξύ άλλων, γνώρισα κι έναν πολύ γνωστό επιχειρηματία της Λευκωσίας, ένθερμο υποστηρικτή του σχεδίου Ανάν. Είχε επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες στα κατεχόμενα και πίστευε ότι το σχέδιο Ανάν ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για την επίλυση του Κυπριακού και την αρμονική συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Δεν ήταν ο μόνος, αλλά τουλάχιστον ο ίδιος ήταν ειλικρινής.

Την ίδια ώρα, πολλοί άλλοι Κύπριοι, οι οποίοι επίσης επισκέπτονταν τα κατεχόμενα για δουλειές ή για να κάνουν μια βόλτα από τα καζίνο του ψευδοκράτους ήταν κατά του σχεδίου Ανάν, μολονότι με τη συμπεριφορά τους και δείχνοντας χαρτιά στους Τούρκους για να περάσουν στα κατεχόμενα ,νομιμοποιούσαν επί της ουσίας τη φιλοσοφία του.

«Παρέλαβα κράτος και δεν θα παραδώσω κοινότητα», είχε πει ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος. Αυτή η φράση – κλειδί βρίσκεται πίσω από την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Συνηθισμένοι σε έναν αγγλοσαξονικό και τρόπο ζωής, οι Κύπριοι δεν επιθυμούσαν αυτός να διαταραχθεί με ένα διαφορετικό μοντέλο, και με τους Τουρκοκυπρίους να είναι ενεργό μέρος του. Αυτή είναι η αλήθεια, ασχέτως αν δεν βολεύει τις πατριωτικές κορόνες και τα μεγάλα λόγια, που είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Γιατί ο πατριωτισμός είναι πράξη και στάση ζωής, δεν είναι λόγια του αέρα.

Όποιος το παίζει πατριώτης κι «Ελληνάρας» και πιστεύει το αντίθετο, ας μου αναφέρει μια κατεχόμενη χώρα στον κόσμο (πλην της Κύπρου) που δεν έχει ένοπλη αντίσταση. Και ας μου εξηγήσει πώς και γιατί, με εξαίρεση τη θυσία των Ισαάκ και Σολωμού, εκεί όπου κάποτε έπεφτε ηρωικά μαχόμενος ο Αυξεντίου πολεμώντας τους Άγγλους, από το 1974 έως σήμερα δεν έχει σημειωθεί καμιά αντιστασιακή πράξη κατά των Τούρκων εισβολέων. Δεν έχει πέσει ούτε μια τουφεκιά! Ακόμη και οι πύραυλοι S -300 δεν μεταφέρθηκαν ποτέ στο νησί, αλλά εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη. Κάνω λάθος;

Οι Ελληνοκύπριοι είπαν, ως γνωστόν, «όχι» στο σχέδιο Ανάν με αποτέλεσμα το Κυπριακό να παραμείνει άλυτο και η διχοτόμηση του νησιού να είναι σήμερα δεδομένη. Ωστόσο, οι Ελληνοκύπριοι εξακολουθούν να πηγαινοέρχονται στα κατεχόμενα (αλήθεια, η επίδειξη χαρτιών δεν είναι αναγνώριση ντε φάκτο του ψευδοκράτους;) ενώ οι Τουρκοκύπριοι συνεχίζουν να ψάχνουν στη Λευκωσία κανένα μεροκάματο. Αρκεί που ο συχωρεμένος ο Παπαδόπουλος δεν παρέδωσε κοινότητα!

Σήμερα, πολλοί, κι εν Ελλάδι, πανηγυρίζουν για ένα άλλο «όχι» που είπαν οι Κύπριοι, αυτή τη φορά στην τρόικα. Κι εγώ μαζί τους. Μόνο που δεν αρκεί ένα «όχι». Υπάρχει και η επόμενη μέρα.

Αν δεν κάνω λάθος, οι Κύπριοι είπαν «όχι» στην τρόικα, ποντάροντας πρωτίστως στους Ρώσους. Μόνο που οι Ρώσοι τους «πούλησαν» όταν περίμεναν αρχικά οικονομική υποστήριξη, με αποτέλεσμα οι Κύπριοι να αναγκαστούν να προσφύγουν στην τρόικα, με τα γνωστά σήμερα αποτελέσματα.

Με άλλα λόγια, οι Κύπριοι μπορεί να είπαν το υπερήφανο «όχι» στην τρόικα, αλλά παρακαλάνε τώρα για μια ακόμη φορά τους Ρώσους -έναν επίσης ξένο παράγοντα- να τους σώσει. Κι αυτό θα γίνει, αν γίνει, προφανώς όχι με το αζημίωτο, αλλά με οικονομικά ανταλλάγματα- βλ. φυσικό αέριο.

Κι εγώ διερωτώμαι: αυτό δεν είναι, επίσης, ξεπούλημα εθνικού πλούτου και απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας ; Γιατί αυτό που καταγγέλλουμε για την Ελλάδα, σε σχέση με τις ιδιωτικοποιήσεις, το δεχόμαστε ως πειστική λύση για την Κύπρο, που πάει να ξεπουλήσει και να ξεπουληθεί στη Μόσχα;

Όσοι εν Ελλάδι θαυμάζουν τους Κυπρίους για το νέο «όχι» που είπαν, με βρίσκουν σύμφωνο και ομολογώ ότι το χάρηκα κι εγώ. Ας κάνουμε, όμως, και κάποιες δεύτερες σκέψεις. Δεν βλάπτει.

Προσωπικά, πάντως, θα ήθελα η χώρα μου να μην έχει κανέναν ξένο νταβατζή. Είτε λέγεται Μέρκελ είτε Πούτιν!