Επίθεση κατά του δικηγόρου Γιώργου Μάρκου από τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο

Σύμφωνα με τη σχετική συνήθεια, κάθε χρόνο ανήμερα της 25^ης Μαρτίου και μετά τη λειτουργία, στον αύλειο χώρο της Αγίας Λαύρας, εκεί που κατά την ιστορική παράδοση υψώθηκε το λάβαρο της Επανάστασης εκφωνείται ο πανηγυρικός λόγος της ημέρας.

Φέτος το καθήκον αυτό ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο καλαβρυτινής καταγωγής δικηγόρος Γιώργος Μάρκου. Αφού ολοκλήρωσε την ομιλία του, στη συνέχεια υπέστη επίθεση από τον μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο, όπως αναφέρει στο τελευταίο τεύχος του το περιοδικό "Ατζέντα της Πάτρας". Η ομιλία, για όσους την άκουσαν και για όσους στη συνέχεια την αναζήτησαν και τη διάβασαν, δεν περιείχε κάτι που να δικαιολογεί τη μήνι του δεσπότη. Είναι μια ψύχραιμη συνόψιση στα γεγονότα της εποχής, μια περιδιάβαση στο έπος της παλιγγενεσίας και, τέλος, μια απόπειρα συναγωγής συμπερασμάτων που μπορεί να έχουν μια σημασία και για το σήμερα.

Πιθανολογείται ότι αυτό ακριβώς το τελευταίο τμήμα ήταν που ενόχλησε το σεβασμιότατο, σε βαθμό που είπε στον ομιλητή μόλις τέλειωσε η ομιλία: «Σκέφθηκα να σηκωθώ και να σου πάρω από τα χέρια το μικρόφωνο…». Και ναι μεν ο ομιλητής του απάντησε δεόντως αλλά καλύτερα και προς διαμόρφωση πλήρους άποψης, εκ μέρους των αναγνωστών, ας δούμε το επίμαχο τμήμα της ομιλίας, εκεί δηλαδή που ο Γ. Μάρκου συμπεραίνει, με βάση τα όσα έχει υπογραμμίσει περί το έπος του 1821, και ολίγα για το σήμερα:

«Πρώτον, γιατί η μετά το 1821 στάση του λαού μας το έχει κάνει πια εθνικό κεκτημένο. Θυμίζω τον Οκτώβριο του 1940 και τα διάστικτα από πολέμιους  της γερμανικής κατοχής Έλληνες, βουνά της χώρας μας κατά τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης.

Δεύτερον, γιατί τίποτα δεν δείχνει ότι σήμερα, Μάρτιο του 2010, η Ελλάδα σαν τμήμα πλέον της ενωμένης Ευρώπης, κινδυνεύει να χάσει την εθνική της ανεξαρτησία και θα χρειαστεί να πολεμήσει για να την ανακτήσει.

Μήπως, όμως, κινδυνεύει από κάτι άλλο;

Κάτι που δυστυχώς επώνυμοι διαφόρων ειδών τολμούν να το εκφέρουν μεγαλόστομα και απειλητικά  πολλές φορές;

Μιλάω για το ‘άσπιλο’ και ‘αμόλυντο’ της ελληνικότητάς μας, που τάχα θα κινδυνεύσει από τους οικονομικούς μετανάστες που ζουν εδώ και χρόνια μαζί μας.

Όμως για να αισθανθεί κάποιος καλοπροαίρετα πολιτικά και ιδεολογικά τον κίνδυνο αυτόν, πρέπει να αγνοήσει όλα τα ιστορικά δεδομένα που προανέφερα. Βιώνοντας, όμως, αυτή την ιστορική πορεία  του έθνους μας,  πρέπει όλοι μας να μιλήσουμε και να προστατεύσουμε τα λαϊκά στρώματα από την ανασφάλεια που γενούν οι ιλιγγιώδεις αλλαγές της εποχής μας. Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι πρέπει να χαιρετήσουμε με αυθεντική εθνική ειλικρίνεια τη θεσμική προσπάθεια που ξεκίνησε η σημερινή Πολιτεία για την ενσωμάτωση των μεταναστών στον εθνικό κορμό.

Ας θυμηθούμε τον Ελευθέριο Βενιζέλο που στις 15 Δεκεμβρίου 1914 μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, στη συζήτηση του νομοσχεδίου περί ‘διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσης εν τοις οθωμανικοίς  και ισραηλιτικοίς σχολείοις’ είχε πεί:

‘Εάν θέλωμεν να εκμάθουν ταχέως οι αλλόγλωσσοι πληθυσμοί των νέων χωρών την ελληνικήν γλώσσαν πρέπει να διδαχθούν την λαλουμένην’.

Σήμερα, λοιπόν που ξαναθυμόμαστε το ξεκίνημα της εθνικής εξέγερσης του 1821 κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν πρέπει να σταθούμε αυτάρεσκα στη διαπίστωση της τότε ικανότητάς μας, σαν λαού, να υπερασπίσει την Ελληνική Εθνική συνοχή.

Πρέπει να αναλογισθούμε και πάλι ότι θεμέλιο του έθνους μας, εκτός από τη γλώσσα, τις κοινές παραδόσεις, τη φυλετική καταγωγή και τους δεσμούς αίματος είναι και η ειλικρινής αφομοίωση από το λαό μας των αρχών της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης που πηγάζουν από το αρχαιοελληνικό ιδεώδες και μπολιάζονται από τις αρχές του Διαφωτισμού και της Ορθοδοξίας.

Πρέπει να πιστέψουμε ότι για την Ελλάδα που εμπιστεύεται τις δυνάμεις της και την ευφυΐα του λαού της, η ένταξη στον εθνικό κορμό όσων ξένων αποφάσισαν να συνδέσουν τις τύχες τους μαζί της είναι ζήτημα εθνικής προτεραιότητας».