Το Πέρασμα από το Σκοτάδι στο Φως: Η Θυσία και η Ανάσταση μέσα από το «Η θυσία έχει χρώμα αγάπης»

Αν η Μεγάλη Πέμπτη είναι η μέρα που η αγάπη θυσιάζεται, το Μεγάλο Σάββατο είναι η μέρα της σιωπηλής προσμονής.

Η στιγμή που η θυσία έχει ήδη συντελεστεί και η ψυχή περιμένει, μέσα στο σκοτάδι, να γεννηθεί το οριστικό φως. Αυτή ακριβώς η συγκλονιστική μετάβαση από τον πόνο στη λύτρωση και από τη θυσία στην Ανάσταση διατρέχει σαν αόρατο νήμα τις σελίδες του μυθιστορήματος: «Η θυσία έχει χρώμα αγάπης», της δημοσιογράφου & πολυτάλαντης Ιωάννας Μπέικου.

Διαβάζοντας την ιστορία της Αλύσσας, ένιωσα τον ρυθμό μιας καρδιάς να χτυπά ανάμεσα στις γραμμές, θυμίζοντάς μου πως κάθε προσωπικός Γολγοθάς κρύβει μέσα του τον σπόρο μιας άνοιξης. Η πρωταγωνίστρια, γεννημένη με καρδιακή ανεπάρκεια, μεγαλώνει με την απειλή μιας ασθένειας, σε έναν κόσμο που τον περιβάλλουν γιατροί, φάρμακα και συνεχείς περιορισμοί. Δίπλα της, η μητέρα της, η Σμαράγδα, βράχος δίπλα της, σαν τις μυροφόρες που αγρυπνούν, κρατά τη ζωή της κόρης της σε ισορροπία, κάνοντας τη δική της, αθόρυβη θυσία.

Όμως, το μήνυμα του Μεγάλου Σαββάτου είναι πως η ζωή δεν μπορεί να κρατηθεί αιχμάλωτη. Όταν η υγεία της κλονίζεται, η Αλύσσα επαναστατεί. Επιλέγει την «Ανάστασή» της. Φεύγει για το Παρίσι, δοκιμάζει το χώρο της μόδας, αναζητά τα «χρώματα» που της στέρησε το γκρίζο της ασθένειας της. Αποφασίζει με πυγμή και θάρρος να ζήσει, έστω και για λίγο, στο φως.

Σ’ αυτή τη διαδρομή: από τη Βοστώνη στο Παρίσι κι έπειτα στην Κρήτη, συναντά εκείνους που θα γίνουν οι συνοδοιπόροι της προς το φως. Ο Οκταβιέν στέκεται δίπλα της με μια σταθερότητα ανιδιοτελή, προσφέροντας το χέρι του για να σηκώσει τον σταυρό της. Με τη σειρά του εισβάλει ο Αίαντας, φωτεινός σαν το Άγιο Φως της Ανάστασης μέσα στη μαύρη θάλασσα του φόβου της, για να της θυμίσει πως ο έρωτας δεν χρειάζεται άδεια για να ανθίσει. Οι στιγμές τους χαρακτηρίζονται από τρυφερότητα κι μια αγάπη που δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου, μα η αξία της είναι αιώνια.

Οι μεγάλοι έρωτες δεν μετρούνται σε χρόνια, αλλά σε χτυποκάρδια. Η συγγραφέας δεν φοβάται να αποτυπώσει τον πόνο από την πρώτη ανάσα του αναγνώσματος. Μετά από μια μεγάλη βουτιά στην άβυσσο της ψυχής των ηρώων , έρχεται η χαρμόσυνη καμπάνα του μεσονυχτίου. Η μητρική αγάπη, η φιλία, ο έρωτας και η αδυσώπητη σκιά της ασθένειας συνυπάρχουν, αποδεικνύοντας πως ο δρόμος για την Ανάσταση περνά αναπόφευκτα μέσα από τα «πάθη».

Η αγάπη, όταν είναι αληθινή, χωράει όλα τα χρώματα, ακόμα και τα πιο σκοτεινά.

Το Μεγάλο Σάββατο μας καλεί να αναμετρηθούμε με το νόημα της προσφοράς, μας μαθαίνει τι σημαίνει να αγαπάς δίχως όρους, να θυσιάζεις κομμάτια του εαυτού σου για να σωθεί κάποιος άλλος. Αυτό επισημαίνει η συγγραφέας μέσα στο περιεχόμενο του βιβλίου της. Ο τίτλος του μυθιστορήματος δεν αποτελεί τυχαία επιλογή ,«Η θυσία έχει χρώμα αγάπης», αποτυπώνει απόλυτα το ουσιαστικό μήνυμα της χριστιανοσύνης που διδασκόμαστε τόσα χρόνια. Η ιστορία της Αλύσσας και του Αίαντα, σαν μια «μοντέρνα παραβολή» του Χριστού μας δίνει την δυνατότητα να κατανοήσουμε το βάθος της λέξης «θυσία» για έναν ανώτερο σκοπό…

Κάθε ταξίδι αγάπης είναι και μια άσκηση στο να αφήνεσαι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Κλείνοντας το άρθρο, εν αναμονή του χαρμόσυνου μηνύματος της Λαμπρής, αναρωτιέμαι: τελικά η θυσία αποτελεί πράξη γενναιότητας ή πρόκειται για την απόλυτη παράδοση στη δύναμη της αγάπης; 

Η θυσία αφήνει σημάδια ανεξίτηλα, ναι. Αλλά, όπως ακριβώς το κενό μνήμα του Σαββάτου μαρτυρά τη νίκη της ζωής, έτσι και η αγάπη παραμένει εκεί, αιώνια και φωτεινή, για να μας διδάξει πως κανένα τέλος δεν είναι οριστικό αν έχει προηγηθεί η απόλυτη προσφορά.