Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης πέθανε την Παρασκευή, 6 Μαρτίου, σε ηλικία 82 ετών.
Δήλωνε ποιητής και ηθοποιός. «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη», οι θρυλικές βιντεοκασέτες και οι αξέχαστοι «Αυθαίρετοι» είναι μόνο λίγα από τα highlights της πορείας του.
Στις συνεντεύξεις του ήταν πάντα ξεκάθαρος και αφοπλιστικά ειλικρινής.
«Ξέρεις ποιο είναι το μυστικό που σκοτώνει; Η ποίηση. Κατά βάθος ήμουν ποιητής»
«Έγινα ηθοποιός λόγω του πατέρα μου. Είχα περάσει στη Νομική Θεσσαλονίκης, σπούδαζα εκεί και κάποια στιγμή είχαμε ανεβάσει μια φοιτητική παράσταση, το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας». Με είδε ο πατέρας μου και μου είπε «Άσε παιδί μου τα νομικά, ασχολήσου με τα θέατρο». Ήταν ανοιχτό μυαλό, δημοσιογράφος από την καλή γενιά των δημοσιογράφων» είχε περιγράψει σε συνέντευξή του στο Popaganda.
«Προτιμώ τη ποίηση από την πεζογραφία γιατί είμαι άνθρωπος της συμπύκνωσης. Λόγω της συμπύκνωσης έκανα και πολλές διαφημίσεις. Στη διαφήμιση καλείσαι να πείσεις τον άλλον μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα. Καλείσαι να περάσεις ένα μήνυμα με παίξιμο, με ατάκα, με timing. έρεις ποιο είναι το μυστικό που σκοτώνει; Η ποίηση. Κατά βάθος ήμουν ποιητής. Η ποίηση σε βγάζει από αδιέξοδα. Μπορεί βέβαια και να σε σκοτώσει. Έχω γράψει ένα στίχο «Μη μιλήσεις/ Θα φύγει, θα πετάξει/ Μη κουνηθείς/ Θα σε σκοτώσει». Έτσι αντιμετωπίζω την ποίηση».
«Το 1979 πήρα το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον ρόλο μου στο «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη». Ο Νικολαΐδης μου έμαθε πειθαρχία μπροστά στον φακό. Ήταν πρώτος στην χαρά και την καζούρα κατά την περίοδο των προβών, κατά τη περίοδο των γυρισμάτων ήταν δικτάτωρ. Έπρεπε όμως να είναι. Δεν κυβερνιέται αλλιώς αυτό το πλοίο. Ήμασταν τρελοπαρέα, ο Τζούμας, ο Παναγιωτίδης, η Όλια (Λαζαρίδου), η Μπενσουσάν, εγώ. Προτείναμε πράγματα στον Νικολαΐδη. Το έλεγχε όμως. Του είχα πει στην σκηνή που ανακαλύπτω ότι ο Τζούμας έχει αυτοκτονήσει «Μπορώ να κλάψω εδώ;». Μου απάντησε πως όχι. Ήθελε άλλο πράγμα να βγει. Ήθελε απελπισία, λύσσα, όχι κλάμα. Είναι ηττοπαθές το κλάμα για άτομα ροκ. Τα «Κουρέλια» ήταν δικό μας πράγμα» αφηγήθηκε.
Οι Αυθαίρετοι
«Έχω κάνει μια πολύ μεγάλη επιτυχία στην τηλεόραση, τους «Αυθαίρετους» στο αείμνηστο Mega. Μόλις ολοκληρώθηκε άρχισαν οι παράγοντες του χώρου να μου προτείνουν ξανά και ξανά το ίδιο, να επαναλάβω δηλαδή με λίγα λόγια τον χαρακτήρα των «Αυθαίρετων». Είπα όχι, πήγα στον διευθυντή παραγωγής και του πέταξα το χαρτί εξ ου και με έκοψε. Η εποχή των «Αυθαιρέτων» ήταν βέβαια γλέντι. Όχι από οικονομικής απόψεως, αλλά ευφορίας επειδή κάναμε κάτι καινούριο» είχε πει.
“Έχω ζήσει κακή μορφή ανταγωνισμού, δεν σε άφηναν να υπάρξεις”
«Έχω ζήσει ανταγωνισμό σε πολύ κακή μορφή και σε bullying. Δεν σε άφηναν να υπάρξεις, να αναπνεύσεις, γιατί αν η αναπνοή σου είχε κάτι ιδιαίτερο, σε έτρωγε η μαρμάγκα. Δεν με ήθελαν καθόλου, υπήρχαν συνάδελφοι που έλεγαν, “δεν μου αρέσει αυτός ο Βαλαβανίδης”. Δεν τα παράτησα ποτέ, γιατί είμαι βουδιστής. Περιμένω στην άκρη να δω το πτώμα του εχθρού μου να περνάει. Όσο κινούμαι, θα παίζω» είχε περιγράψει σε άλλη συνέντευξή του.
«Εγώ κάνω τηλεόραση από την εποχή του Πρετεντέρη, στο “Εκείνες κι Εγώ”, στο πρώτο με τον Κωνσταντάρα. Ήταν υπέροχος ηθοποιός, μου είχε δείξει μεγάλο σεβασμό. Όταν έγινε το remake της σειράς με τον Γιάννη Μπέζο, δεν μου ζήτησε κάποια συμβουλή. Δεν είναι τέτοιας κατηγορίας ηθοποιός».
«Η Ασπασία ήταν η μούσα μου στην ποίηση»
Η σύζυγός του Ασπασία ήταν πάντα δίπλα του και την χαρακτήριζε ως μούσα του για τα ποιήματα που έγραφε.