Σύγχρονη …αρχαιολογία στην Πάτρα: Όταν τα πολυσυζητημένα έργα καταρρέουν, πριν καν «ενηλικιωθούν»

Η μια σπασμένη σχάρα απορροής ομβρύων σε ένα  ολοκαίνουργιο έργο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ατυχία. Οι δύο, οι τρεις, οι τέσσερις, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αποτέλεσμα κακής χρήσης.

Οι δεκάδες όμως σπασμένες  πλάκες σε όλο το μήκος του πεζόδρομου της Μαιζώνος αλλά και στην Τριών Ναυάρχων, σε δύο έργα δηλαδή τα οποία έχουν παρουσιαστεί και ως εμβληματικά για την ανάπλαση του κέντρου και την δημιουργία της (νέας;) εικόνας πόλης, συνιστούν μια συνθήκη που θα μπορούσε, με την ταχεία του χιούμορ, να χαρακτηριστεί ως έργο «σύγχρονης αρχαιολογίας».

Ένα έργο δηλαδή, που, ενώ είναι καινούργιο, μοιάζει ήδη φθαρμένο, σαν να έχει δοκιμαστεί από δεκαετίες χρήσης και όχι από λίγους μήνες καθημερινότητας.

Το χιούμορ βέβαια δεν μπορεί να κρύψει την αδιανόητη πραγματικότητα. Και ποια είναι αυτή; ‘Ενα πολυσυζητημένο, δημόσιο έργο που δεν άντεξε ούτε τον ελάχιστο χρόνο ούτε τις απολύτως προβλέψιμες συνθήκες λειτουργίας του και ήδη εγείρει μεγάλη συζήτηση σε σχέση με την ποιότητα, τον σχεδιασμό,  την ευθύνη, τον έλεγχο, αλλά και τον κίνδυνο για τους διερχόμενους πεζούς.

Είναι πλέον πέρα από σαφές ότι το πρόβλημα δεν οφείλεται σε «κακή χρήση», αλλά σε λανθασμένες επιλογές σχεδιασμού και υλικών. Όταν οι πλάκες σπάνε μαζικά μέσα σε λίγους μήνες, δεν μιλάμε για υπερβολική καταπόνηση, αλλά για υλικό ακατάλληλο για τη συγκεκριμένη χρήση.

Το επιχείρημα της δημοτικής αρχής της Πάτρας ότι από τον πεζόδρομο διέρχονται μηχανάκια ή οχήματα τροφοδοσίας, με αποτέλεσμα τη φθορά των υλικών δεν μπορεί πλέον να σταθεί ούτε σοβαρά, ούτε αστεία μιας και σε έναν κεντρικό εμπορικό πεζόδρομο, η περιοδική διέλευση οχημάτων τροφοδοσίας δεν είναι εξαίρεση αλλά δεδομένο, το οποίο οφείλει να  λαμβάνει σοβαρά υπόψιν κάθε πόλη που φιλοδοξεί να παραμένει ενταγμένη σε αυτό που ονομάζουμε «σύγχρονος κόσμος».

Τι πιο λογικό και επόμενο, από το ότι ένα  σύγχρονο αστικό έργο οφείλει εξαρχής να λαμβάνει υπόψη τις πραγματικές συνθήκες λειτουργίας της πόλης και να επιλέγει υλικά που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της;

Το πρόβλημα που έχει προκύψει είναι πρωτίστως τεχνικό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και πολιτικό. Τεχνικό, διότι αφορά την επιλογή υλικών που δεν πληρούν τις απαιτήσεις αντοχής ενός κεντρικού πεζόδρομου. Πολιτικό, διότι εγείρει ερωτήματα για τις μελέτες, τις προδιαγραφές, την επίβλεψη και, τελικά, τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Οι πολίτες δικαίως αναρωτιούνται:

Με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένες πλάκες;

Προβλέφθηκαν οι φορτίσεις που αναπόφευκτα θα δεχόταν το έργο;

Ποιος θα αναλάβει την αποκατάσταση και με ποιο κόστος;

Αν η  Πάτρα συνεχίσει με έργα βιτρίνας που καταρρέουν πριν καν «στρώσουν» (δείτε τι γίνεται και στο έργο της Άνω Πόλης) τότε πολύ σύντομα δεν θα χρειάζεται αρχαιολόγους για το παρελθόν της, αλλά για το παρόν της, καταγράφοντας «σύγχρονα ερείπια» έργων που δεν άντεξαν ούτε τον χρόνο ούτε την πραγματικότητα. …

 Και αυτό δεν θα είναι απλώς αισθητική ή τεχνική αποτυχία, αλλά μια βαθιά αποτυχία αντίληψης για το τι σημαίνει σύγχρονη πόλη.

 (Ακολουθούν φωτογραφίες από διαφορετικά σημεία καθόλο το μήκος του πεζόδρομου της Μαιζώνος και φωτογραφίες από τον πεζόδρομο της Τριών Ναυάρχων)