Χριστόδουλος Τουλιάτος: Αντί επιλόγου

Υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή την πόλη που δεν θα δούνε το όνομά τους σε ένα δρόμο. Που δεν θα κοσμήσουν μια πλατεία, ή ένα ίδρυμα. Που δεν θα δώσουν τ’ όνομά τους σε βραβεία ή διακρίσεις.

Είναι εκείνοι που διάλεξαν να μην ξεχωρίσουν, να μην επιδιώξουν τιμές και επαίνους.

Προτίμησαν να περπατήσουν στα πεζοδρόμια της πόλης, ένα με τους ανθρώπους της.

Να είναι ουσιαστικά δίπλα τους. Με ανάστημα και πυγμή.

Να συμμετέχουν σε κάθε έκφανση της ζωής της πόλης και της περιοχής μας.

Να προσφέρουν σε εκείνους που είχαν την ανάγκη τους, ακόμα και αν δεν τους γνώριζαν, ακόμα και αν δεν τους το ζητούσαν.

Και, τελικά, να αφήσουν ανεξίτηλο χάραγμα στις ζωές μας.

Μια τεράστια προστιθέμενη αξία στη συλλογική μνήμη.

Από εκείνες τις προσωπικές πορείες, που όχι μόνο στηρίζουν το συλλογικό μας συνειδητό, αλλά και ανεβάζουν το επίπεδό του για όλους μας.

Ο Χριστόδουλος Τουλιάτος είναι μια τέτοια περίπτωση.

Ένας άνθρωπός που με τη ζωή του απέδειξε ότι μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα δώρα του Θεού, όσο δύσκολες και να είναι οι συνθήκες.

Να χαράξουμε την προσωπική μας διαδρομή, πιστοί στις αξίες μας, χωρίς να γίνουμε έρμαιο της εκάστοτε ευκολίας.

Να συμμετέχουμε σε κάθε δράση της πόλης, χωρίς να μας διαπερνά ο εσμός του πλήθους.

Ο Χριστόδουλος μας έμαθε ότι μπορείς και στις μέρες μας να ασχολείσαι με τα κοινά, να αγωνίζεσαι για τους πολίτες, να αφιερώνεις χρόνο και ενέργεια, χωρίς να έχεις ίδια προσωπική ατζέντα, στόχους και βλέψεις.

Αδιαφόρησε για την προσωπική αξιοποίηση της αγάπης του κόσμου, την εκμετάλλευση των θέσεων που κατά καιρούς τίμησε, την εκμετάλλευση της ευγνωμοσύνης όσων βοήθησε.

Αλλά και στάθηκε πάντα απέναντι σε κάθε προσπάθεια άλλων να κάνουν κάτι ανάλογο.

Όταν οι θέσεις, τα αξιώματα και τα οφέλη που τα συνόδευαν, μοιράζονταν αφειδώς, ο Χριστόδουλος, προτιμούσε να τρέχει σε μια αδιάφορη επιτροπή για να βγάλει τη σύνταξη μιας χήρας.

Να παρακαλάει ένα βολεμένο τραπεζίτη για το δάνειο κάποιου, ή ένα γραφειοκράτη για μια άδεια ενός βιοπαλαιστή.

Ή να τρέχει στο Βλατερό να βοηθήσει ένα παλιό γείτονα, ή τα Προσφυγικά να βοηθήσει μια οικογένεια.

Και μετά στο Επιμελητήριο, τους συλλόγους και φυσικά στο Κωνσταντοπούλειο.

Παντού ανιδιοτελής προσφορά, παντού ανεξίτηλο σημάδι.

Από το πατάρι του ζαχαροπλαστείου του παππού Δημάρατου και μετά του Χριστόδουλου, στην Αγ. Νικολάου και μετά στο πατάρι του ζαχαροπλαστείου στο Μαρκάτο, πέρασαν όλοι, έμειναν λίγοι.

Πέρασαν για να ζητήσουν, να συζητήσουν, να σχεδιάσουν. Πολλές ιστορίες της πόλης έχουν την αφετηρία τους σε αυτά τα δύο πατάρια. Ιστορίες επιτυχίας, ιστορίες αγωνίας, αλλά και ιστορίες συμφιλίωσης.

Είναι πραγματικά κρίμα που ο Χριστόδουλος δεν κατέγραψε στιγμές από τη ζωή του σε ένα βιβλίο.

Θα αποτελούσε ένα πολύτιμο συστατικό της νεότερης ιστορίας της πόλης μας.

Αλλά και να του το πρότεινε κανείς, ο Χριστόδουλος, αφού τον κοιτούσε με εκείνο το χαμογελαστά διαπεραστικό του βλέμμα, θα του έλεγε: Άστα αυτά! Δεν είναι για μένα.

Πως γίνεται όμως ένας άνθρωπος που επέλεγε πάντα να μην ξεχωρίζει, να αναδεικνύεται τελικά τόσο ξεχωριστός;

Ήταν ο συνδυασμός της κεφαλονίτικης ιδιοσυγκρασίας, της ανατροφής από τον παππού Δημάρατο και της δικής του μοναδικής προσωπικότητας;

Ήταν το τεράστιο δώρο που έστειλε ο θεός στο δρόμο του, τη γυναίκα του Νίκη, που λειτούργησε πάντα σαν την αταλάντευτη πυξίδα προς το σωστό;

Μάλλον όλα αυτά μαζί οδήγησαν στη δημιουργία της αλησμόνητης προσωπικότητας του Χριστόδουλου Τουλιάτου.

Μαρία, Δήμο, Στάθη, Ιωάννα και Βασίλη, ο Χριστόδουλος μάλλον δεν θα γίνει ποτέ κάτι τετριμμένο όπως δρόμος της πόλης.

Έχει κατακτήσει ήδη κάτι πολύ σημαντικότερο.

Αποτελεί ολόφωτη λεωφόρο στη συνείδηση της Πάτρας και τις ζωές των ανθρώπων της.