Μια ζωή στο χορωδιακό τραγούδι
Ένας από τους πιο σημαντικούς Πολιτιστικούς Οργανισμούς που διαθέτει η Πάτρα είναι, χωρίς αμφιβολία, η Πολυφωνική Χορωδία της. Ιδρύθηκε το 1983 και μέχρι σήμερα συνεχίζει να παρουσιάζει το σημαντικό της έργο παραμένοντας πίστη το όραμα που είχε από το ξεκίνημα της.
Το thebest.gr βρέθηκε στον χώρο της Πολυφωνικής Χορωδίας (Γούναρη και Κορίνθου), συναντήσαμε τον καλλιτεχνικό διευθυντής της, Σταύρο Σολωμό και μάθαμε τα πάντα για τον Οργανισμό.
Της Κωνσταντίνας Τσίχλα
Αρχικά θα ήθελα να μιλήσουμε για την δική σας σχέση με την μουσική...
Όταν κάποιος καλείται να μιλήσει για τις μουσικές του καταβολές, αν αυτές υπάρχουν, θα πρέπει να αναφερθεί στον οικογενειακό του περίγυρο. Τα πρώτα εναύσματα, τα πρώτα ακούσματα, τις πρώτες εικόνες περί της μουσική τις είχα από την μητέρα μου. Όχι μόνο επειδή εκείνη έπαιζε πιάνο και προσπαθούσα να την ακούσω ακόμα και όταν με «έβαζε για ύπνο» αλλά και επειδή εξαιτίας της, γαλουχήθηκα στο Χορωδιακό τραγούδι. Η ίδια από τα 16 χρόνια της, ήταν μέλος χορωδιών και εκείνη την εποχή (1960-1970) ήταν στην κορωνίδα της δραστηριότητας της, ούσα μέλος χορωδιών της πόλης μας, αλλά και της Πατραϊκής Μαντολινάτας, στην οποία έκανα τα πρώτα μου βήματα ως χορωδός.
Υπάρχουν στην Πολυφωνική σήμερα συνάδελφοι, με τους οποίους τότε ήμουν συγχορωδός. Σχετικά σε μεγάλη ηλικία πήγα στο Ελληνικό Ωδείο της εποχής εκείνης, με πολύ καλούς δασκάλους [Δημήτρης Σινούρης, Χρήστος Ξανθάκης, Γιώτα Σαραβάλου, Ουρανία Νικολοπούλου, Σούλα Τζελάτη κ.α.]. Παίρνοντας το πτυχίο Ωδικής στα 22 μου χρόνια [με το οποίο μπορούσε κανείς να διοριστεί και στο δημόσιο], μου ανέθεσαν την Χορωδία της Πατραϊκής Μαντολινάτας. Εκεί βρέθηκα ως μαέστρος μέχρι το 1983. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι με την Πολυφωνική, με τη συνδρομή της συζύγου μου Μαρίας, αλλά και των δύο γιών μας Κωνσταντίνου και Αλέξανδρου, καθοριστικός παράγων για την όποια συνέχεια.
Αναφερθήκατε στην μητέρα σας η οποία έφυγε από την ζωή πριν έξι μήνες… Σίγουρα θα ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή…
Είναι αλήθεια. Βλέπεις ότι οι φωτογραφίες της με συνοδεύουν ακόμα και εδώ. Ήταν μια συγκινητική- καθοριστική στιγμή και για τον Οργανισμό της Πολυφωνικής. Όχι μόνο ήταν Ιδρυτικό μέλος της, αλλά διέγραψε 33 χρόνια της ζωής της ευρισκόμενη στις επάλξεις αυτού του εγχειρήματος. Στήριξε τον Οργανισμό, εμένα και όλες τις ενέργειες της Πολυφωνικής. Ήταν ο πιο θερμός οπαδός αυτού του χώρου. Όχι μόνον επειδή σε αυτόν βρισκόταν ο γιός της, αλλά επειδή πίστευε πάρα πολύ στη δύναμη της Χορωδιακής μουσικής. Ακόμα και σήμερα, την συνοδεύει στο μνήμα της, ο τίτλος του «Επίτιμου Προέδρου της Πολυφωνικής Χορωδίας». Αυτό τον τίτλο τον τίμησε μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής της. Γι αυτό το Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε να δώσει το όνομα της, στην αίθουσα της Μικτής Χορωδίας.
Η μητέρα μου ήταν από τους ανθρώπους που λειτουργούσε με ανιδιοτέλεια, σεβασμό και συνέπεια σε ότι έκανε. Πίστευε στον εθελοντισμό και αφιέρωνε χρόνο στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Άλλωστε ένα από τα οράματα της Πολυφωνικής στο ξεκίνημά της, ήταν και παραμένει, η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο μέσα από τον Πολιτισμό.
Από το 1983 μέχρι σήμερα σίγουρα εκτός από τις όμορφες θα υπήρξαν και δύσκολες στιγμές…
Αυτό είναι νομοτέλεια στη ζωή. Συνήθως «κρατάμε» τις καλές στιγμές, όμως έχει αποδειχθεί ιστορικά, ότι αν δεν αντιμετωπίσεις και τις δύσκολες στιγμές σου, έτσι ώστε να σου γίνουν μάθημα και παράδειγμα, έχεις κάνει λάθος στη ζωή σου. Ο χώρος και εγώ προσωπικά, έχουμε διέλθει από αρκετές δυσκολίες. Μπορώ να ξεκινήσω από τις οικονομικές και να καταλήξω σε κάτι πιο επώδυνο, όπως είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα στον χώρο της Πολυφωνικής λειτουργούν 700 άνθρωποι. Είναι ένα υποσύνολο της κοινωνίας μας. Είναι δυνατόν να μην υπάρξει το παραμικρό πρόβλημα; Σίγουρα όχι. Προσπαθούμε όμως να αμβλύνουμε κάθε φορά τα προβλήματα που παρουσιάζονται. Ακόμα κι όταν πρόκειται να ληφθούν σκληρές αποφάσεις. Είμαστε υποχρεωμένοι από την ιστορία των 34 χρόνων του Οργανισμού να τον διατηρήσουμε. Είμαστε υποχρεωμένοι και από το καταστατικό που διέπει την Πολυφωνική έναντι των μελών της, να παίρνουμε και δύσκολες αποφάσεις, για να διατηρήσουμε την φιλοσοφία μας και το όραμα που είχαμε το 1983 και το οποίο δεν απέχει από το όραμα του σήμερα. Μάλιστα είναι πολύ πιο πλούσιο. Ξεκινήσαμε με δυο χορωδίες, 80 μέλη της τοπικής κοινωνίας (την Μικτή και την Παιδική) και σήμερα έχουμε εν λειτουργεία 10 τμήματα. Αυτή η διαχρονική πορεία και εξέλιξη , που συνοδεύτηκε με πάνω από 80 διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό σημαίνει κάτι: Ότι αυτοί οι άνθρωποι, που με κάθε ανιδιοτέλεια εργάζονται, έχοντας πίστη στο όραμα της Πολυφωνικής, έχουν προσφέρει κάτι στην κοινωνία. Αυτό δεν φαίνεται μόνο από τις βραβεύσεις, αλλά και από την τιμητική αναφορά διαφόρων φορέων της πολιτείας,όμως και πλείστων ιδιωτών.
Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας;
Το μυστικό της επιτυχίας για έναν τέτοιο χώρο είναι οι άνθρωποι, που κάθε φορά τον στελεχώνουν. Φυσικά δεν παραμένουν πάντα οι ίδιοι. Η φιλοσοφία και το «πιστεύω» μας όμως [συνέπεια, πειθαρχεία, οργάνωση και προγραμματισμός] παραμένουν αναλλοίωτα. Είναι ιδιαίτερη τιμή μας, το γεγονός ότι φτασμένα στελέχη καλλιτεχνικά, μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις των καιρών μας, από διάφορες θέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Θα ήθελα να κάνουμε μια αναδρομή και να σταθούμε σε κάποιες συγκινητικές στιγμές που έχετε ζήσει με την Πολυφωνική…
Υπάρχουν κάποιες στιγμές, που είναι ιδιαίτερα καθοριστικές για τον Οργανισμό και για εμένα προσωπικά. Μια τέτοια στιγμή, ήταν η πρώτη συναυλία που δώσαμε και μάλιστα εκτός Πατρών, στην αίθουσα «Τερψιχόρη» του ξενοδοχείου Χίλτον, στο πλαίσιο του Χορωδιακού Φεστιβάλ Αθηνών. Λίγες μέρες μετά, έγινε και η πρώτη παρουσία μας στο κοινό της Πάτρας,σε συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο. Έτος 1983.
Από εκεί και πέρα σημαντικές ήταν οι συμμετοχές σε διαγωνισμούς και Φεστιβάλ του εξωτερικού. Στην Ευρώπη σε πολλές χώρες και στην Ιαπωνία. Μέρη ονειρεμένα που επισκεφθήκαμε και δώσαμε συναυλίες. Τίτλοι και βραβεία, που μας χάρισαν βαθιές συγκινήσεις.
Παρόλα αυτά για εμένα το βραβείο δεν είναι αυτοσκοπός. Σημασία έχει η συμμετοχή. Σου αφήνει εντυπώσεις τις οποίες δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ στη ζωή σου. Θυμάμαι, πως όταν πήραμε δυο χάλκινα μετάλλια στην Ιαπωνία στο Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Χορωδιών Δωματίου της Takarazuka- Ozaka, δεν το πίστευε κανείς μας. Είναι χαραγμένη έντονα μέσα μου, η εικόνα ενός "μαρμαρωμένου" συναδέλφου μας, ο οποίος στο άκουσμα της ανακοίνωσης από τον Πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής, δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι έφυγε από την Πάτρα με κάποιες μικρές δυνατότητες και κατάφερε να βραβευτεί ανάμεσα σε μεγαθήρια. Ένιωσε τέτοια συγκίνηση που δεν μπόρεσε να αντιδράσει. Καθηλώθηκε. Στιγμές μοναδικές και ιδιαίτερα συγκινητικές. Έτσι, συνειδητοποιημένα πλέον, θα καταθέσω πως είναι λάθος να λες: «Πάω να πάρω το πρώτο βραβείο». Είναι δείγμα εγωισμού και αλαζονείας. Είναι όμορφο να δουλεύεις, χωρίς να σημαίνει πως λειτουργείς χωρίς στόχους.
Συγκινητική επίσης, είναι η αυταπάρνηση και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των15 άμεσων συνεργατών μου στην καλλιτεχνική πράξη, με κορύφωση την Αναπληρώτρια μου, Έφη Καββαδία- Ζέρβα, των 35 καθηγητών του Ωδείου της Πολυφωνικής, αλλά και η ουσιαστική στήριξη της διοίκησης του Οργανισμού [Πρόεδρος, ο Λυκειάρχης, Γιάννης Κόττορος]. Δε θα παραλείψω να αναφερθώ και στη δυσκολία της δοκιμής [πρόβας]. Αφήνεις τα πάντα και αφιερώνεσαι. Εκεί αφουγκράζεσαι και βλέπεις τελικά, πώς σκέφτεται ένας ερασιτέχνης χορωδός. Αυτή η σχέση του μαέστρου με τον χορωδό (μικρό ή μεγάλο) είναι ένα θαυμάσιο γεγονός. Η προσπάθεια που καταβάλλεται από όλους τους συνεργάτες μας, που έχουν επιλέξει να συμπορεύονται σε αυτά τα δύσκολα μονοπάτια της Χορωδιακής μουσικής είναι ένα γεγονός που τιμώ και που με κάνει καλύτερο ως άνθρωπο.
Ποιος μπορεί να χτυπήσει την πόρτα της Πολυφωνικής και να γίνει μέλος της;
Ασφαλώς ο οποιοσδήποτε. Άνδρας και γυναίκα. Μικρός από 4 ετών και μεγάλος. Χρειάζεται τουλάχιστον, αν δεν έχει γνώσεις μουσικής, να διαθέτει μια σωστή φωνή, αν μιλάμε για χορωδιακή ένταξη. Εννοούμε τη δυνατότητα να ακούει κανείς σωστά. Εάν αυτό, που είναι ένα δώρο από την φύση, δεν υπάρχει, είναι δύσκολο για κάποιον να ενταχθεί σε μια χορωδία.
Οποιοσδήποτε λοιπόν χτυπήσει την πόρτα της Πολυφωνικής, θα βρει κάτι, προκειμένου να ασχοληθεί καλλιτεχνικά. Υπάρχουν μέλη μας, που βρήκαν αυτό που τους ταίριαζε,είτε στα Χορωδιακά μας τμήματα ή στο Θεατρικό εργαστήρι ή στη Φιλαρμονική, ή στα Ορχηστρικά τμήματα [κιθαρών κ.λπ.], ενώ δεν είχαν έρθει με αυτό τον σκοπό. Άλλωστε, θα πρέπει να σημειωθεί πως δε σημαίνει, ότι αν κάποιος ενταχθεί σε ένα Χορωδιακό Τμήμα θα παραμείνει κιόλας. Η εργασία στη χορωδιακή πράξη είναι ιδιαίτερη επίπονη και απαιτητική.
Υπάρχει κάποιο όνειρο ή στόχος για την Πολυφωνική που θέλετε να τον δείτε να πραγματοποιείται μαζί σας;
Σε Χορωδιακά επίπεδο, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάποια πράγματα ακόμα. Εκτός από την Μικτή Χορωδία, θα μπορούσε να υπάρχει αυτοτελής γυναικεία και ανδρική Χορωδία. Αυτή την στιγμή καλυπτόμαστε με άλλους τρόπους γι’ αυτό δεν είναι στις άμεσες σκέψεις μας και με δεδομένο, πως στην πόλη μας τουλάχιστον, δεν υφίσταται κανένα κενό στη χορωδιακή δημιουργία, γεγονός που αποτελεί το επίτευγμα των 34 χρόνων της αποτελεσματικότητας και του έργου της Πολυφωνικής. Η εμπειρία και η δημιουργία του χώρου μας, είναι απλά η υπογραφή μας.
Ένας στόχος που έχω, αλλά δεν μπορεί να υλοποιηθεί ακόμα λόγω οικονομικών και καλλιτεχνικών παραγόντων είναι η ύπαρξη μιας Συμφωνικής Ορχήστρας. Είναι αυτό που κατ’ ουσία λείπει από αυτόν τον χώρο. Στο φετινό Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο [17 και 18 Δεκεμβρίου], θα κάνουμε μια αρχή προσπαθώντας να υλοποιήσουμε το σχέδιο μας, με τοπικές δυνάμεις (και όχι σχήματα από την Αθήνα).
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr