Ζεϊμπέκικο και πολιτική

Ένα από τα πιο όμορφα ζεϊμπέκικα που έχουν αφήσει ιστορία είναι εκείνο με τίτλο  Ένα Παράπονο ή Με ένα παράπονο   που γράφτηκε το 1969 σε στίχους Ν. Γκάτσου και το τραγούδησαν ο Μ. Μητσιάς και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης... Εκείνο το παράπονο του Έλληνα εκπροσωπεί το ζεϊμπέκικο   τρόπος να εκτονώσει κανείς  το βαρύ θυμικό ή να διώξει σκοτούρες και έννοιες. Στα δύσκολα ο βηματισμός ακολουθεί τις νότες και τότε έρχεται η μέθεξη.

Λένε πως ο χορός αυτός χορεύεται μόνο από άντρες (αντρίκειος) για εμάς τις γυναίκες καθίσταται απαγορευτικός . Λες και οι γυναίκες δεν έχουν ψυχή , ντέρτια και καημούς ; Αυτό το κατεστημένο έσπασε η Μελίνα Μερκούρη στην Ταινία Ποτέ την Κυριακή υπό το άγρυπνο και ταυτόχρονα δημιουργικό  βλέμμα του Ντασσέν .

Κάπως έτσι φτάνουμε στη δεκαετία του 80 μαζί με τα κοτλέ παντελόνια και τα ζιβάγκο λανσάρεται  σαν μάστ το ζεϊμπέκικο. Άλλοι το χόρευαν για μια ιδέα, άλλοι για μια γυναίκα, άλλοι πάλι για να κάνουν απλώς φιγούρα. Μέσα σε όλα αυτά  έχουμε από τον τότε Υπουργό Εργασίας Βαγγέλη Γιαννόπουλο την Υπουργική απόφαση τα μπουζούκια να μετονομαστούν σε πολιτιστικά κέντρα και η εργατική εστία να παρέχει εισιτήρια για δωρεάν έλευση σε αυτά. Κάτι που κάτω από το πρίσμα της  κοινωνικής κατακραυγής συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης πάρθηκε πίσω.

Όλα αυτά γιατί η συννεφιασμένη Κυριακή του Τσιτσάνη χαρακτηρίστηκε ως το ζεϊμπέκικο του Ανδρέα . Στη προσπάθειά τους να ακολουθήσουν τα βήματα του ηγέτη τους όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ από τους Υπουργούς έως και τον κλειδαρά της Τρικούπη   με το που άκουγαν μπουζούκι και μπαγλαμά πρώτοι στη ζεμπεκιά . Από τον Άκη και τον Τσοβόλα έως τον Γεννηματά , Χαραλαμπόπουλο και τον Γιώργο Παπανδρέου  να ασκεί εξωτερική πολιτική στη Τουρκία, χορεύοντας  υπό το βλέμμα και τα χειροκροτήματα  του  Τούρκου ομολόγου του Τζεμ.

Το ζεμπέκικο ταυτίζεται με το σοσιαλισμό μέχρι το 2004. Όπου η ΝΔ με τον Κ.Καραμανλή  Πρωθυπουργό να πρεσβεύει τη σοβαρότητα και τη ταπεινότητα ενώ οι  Υπουργοί  και τα στελέχη του να δίνουν τα ρέστα τους στα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας. Χορεύοντας ζεϊμπεκιές και να γίνονται πρώτο θέμα στις μεσημεριανές γκόσιπ εκπομπές . Βλέπετε τότε η Ελλάδα, ήταν η Χώρα της ευμάρειας , του πλαστικού χρήματος και της κατ' επίφαση ανάπτυξης .

Μια ανάπτυξη που όσο και αν περιμέναμε ποτέ δεν είδαμε . Αντιθέτως μνημόνια και μόνο μνημόνια είδαμε , ακούσαμε και βιώσαμε . Φτάνουμε στο σήμερα, όπου μνημόνια ακούσαμε ότι θα σκίσουν ενώ όχι μόνο δεν τα έσκισαν αλλά υπέγραψαν και υπογράφουν  ακόμα  πιο επαχθή μέτρα. Η σεμνότητα και η σοβαρότητα που ζήτησε ο Τσίπρας από τη κυβέρνηση του έπεσαν για μια ακόμα φορά στο κενό. Το ζεϊμπέκικο καλά κρατεί είτε της Δούρου είτε της Γεροβασίλη πρωταγωνιστεί σε πρώτο πλάνο .

Τότε σκέφτεσαι αυτό τον πόνο και το παράπονο του Έλληνα εκτός από το να τον χορεύουν πότε θα σοβαρευτούν και θα τον απαλύνουν ;