Οχι στις απόλυτες τιμωρίες
Ανησυχείτε παρακολουθώντας το γιο ή την κόρη σας «κολλημένο» με το διαδίκτυο και τα social media μέσω του τηλεφώνου, του τάμπλετ ή του κομπιούτερ του; Δεν ξέρετε ακριβώς πώς να συμπεριφερθείτε; Στην ειδική σελίδα της Wind και στο kids@safety, με θέμα την εξάρτηση των παιδιών από το κινητό και το ίντερνετ, μιλάει η γνωστή πατρινή παιδοψυχίατρος, σκηνοθέτιδα και υπεύθυνη του Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Σοφία Βγενοπούλου. Αναφέρεται στα αίτια, τα συμπτώματα αλλά και στην αντιμετώπιση του προβλήματος με σύμμαχο την οικογένεια.
ΤΟ «ΓΙΑΤΙ»
Ενα παιδί αναπτύσσει την εξάρτηση για να αποδράσει. Όπως με κάθε εξάρτηση η ανακούφιση είναι πρόσκαιρη, και η υποκείμενη αιτία παραμένει. Η εξάρτηση οδηγεί σε περισσότερη απομόνωση, περισσότερες συγκρούσεις τόσο εσωτερικές όσο και με το περιβάλλον, και ο φαύλος κύκλος επιδείνωσης του προβλήματος έχει εύκολα εγκατασταθεί.
ΤΑ ΠΙΟ ΕΠΙΡΡΕΠΗ ΠΑΙΔΙΑ
Η ίδια επισημαίνει ότι πιο ευάλωτα είναι τα παιδιά που βιώνουν δύσκολες καταστάσεις και σχέσεις μέσα στην οικογένεια και οδηγούνται σε απομόνωση και μοναξιά μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.
«Οι πραγματικές σχέσεις τα απογοητεύουν, αλλά το διαδίκτυο τα αποζημιώνει φέρνοντάς τα σε επαφή με άλλους που τους δίνουν την προσοχή και την αποδοχή που ζητούν... ή έτσι νομίζουν», τονίζει η κ. Βγενοπούλου. Μελέτες δείχνουν ότι μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν εξάρτηση έχουν παιδιά που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Συχνά τα παιδιά αυτά δυσκολεύονται στις παρέες συνομηλίκων και δεν αξιολογούν τον εαυτό τους ως ιδιαίτερα δημοφιλή. Το διαδίκτυο τους προσφέρει διεξόδους ώστε να νιώσουν καλύτερα για τον εαυτό τους, μπορούν να προβάλλουν μια αλλαγμένη κοινωνική εικόνα και προσωπικότητα, είναι λοιπόν ένας τρόπος αναπλήρωσης των κοινωνικών ελλειμμάτων τους. Ή όταν παίζουν παιχνίδια μπορούν να αντιμετωπίζουν διάφορες συνεχώς αυξανόμενες προκλήσεις, που ακολουθούνται από επιβραβεύσεις, νίκες, status, αναγνώριση και αποδοχή σε μια διαδικτυακή «παρέα». Βρίσκουν επομένως στο διαδίκτυο μέσα από την συμμετοχή τους σε αυτά τα ομαδικά παιχνίδια την κοινωνική επαφή και αποδοχή που τους λείπει.
ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ
Εάν οι γονείς ελέγχουν και εμπλέκονται υπερβολικά στην ζωή ενός έφηβου, εάν τον περιορίζουν ασφυκτικά, εάν δεν του επιτρέπουν ιδιαίτερη πρωτοβουλία , τον καθιστούν αυτομάτως ιδιαίτερα ευάλωτο στο να αναζητήσει στο διαδίκτυο ελευθερία, περιπέτεια, αυτονομία επιλογών. Όλοι μας δικαιούμαστε να απολαμβάνουμε και να επιδιώκουμε οποιαδήποτε ευχάριστη δραστηριότητα. Μην ξεχνάμε ότι η χρήση του διαδικτύου περιλαμβάνει επαφή με φίλους μέσω μηνυμάτων ή δικτύων όπως το facebοok και το Instagram, συμμετοχή σε blogs, αλλά και πρόσβαση σε μουσική, βίντεο, νέα και ειδήσεις, πληροφόρηση γενικότερα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν χάνουμε τον έλεγχο, και την σύνδεση με το ίντερνετ την χρειαζόμαστε πια απαραιτήτως, αντί απλά να την θέλουμε. Και τότε αρχίζει να έχει και αρνητικές συνέπειες, καθώς εμπλέκεται και εμποδίζει την καθημερινότητα και την υπόλοιπη ζωή, επηρεάζει τις αποφάσεις και τις επιλογές μας.
ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΗΣΕΤΕ-ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
1.Το παιδί απομονώνεται για ώρες στο διαδίκτυο και χάνει την αίσθηση και τον έλεγχο του χρόνου
2.Στερείται ύπνο και αρχίζει να αποκλίνει από το συνηθισμένο πρόγραμμα της ημέρας, για παράδειγμα δεν διακόπτει για να φάει
3.Αρχίζει να διαταράσσεται το πρόγραμμά του γενικά, δεν διαβάζει για το σχολείο, χάνει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες ή επαφές που άλλοτε τον ενδιέφεραν, για παράδειγμα για προπονήσεις, για άλλα χόμπι και εξωσχολικές δραστηριότητες, για την έξοδο με φίλους και παρέες.
4.Τσεκάρει τα μηνύματά του εμμονικά και καθ όλη την διάρκεια της ημέρας
5.Εμφανίζει συμπτώματα απόσυρσης, όπως ευερεθιστότητα και άγχος, όποτε δεν μπορεί να έχει πρόσβαση, και προκαλεί έντονους ή και βίαιους τσακωμούς όταν του απαγορεύεται η χρήση
6.Παραβαίνει όρια και κανόνες που μπορεί να ισχύουν σχετικά με την χρήση του διαδικτύου, και μπορεί να λέει ψέματα προκειμένου να κάνει χρήση, με λίγα λόγια αλλάζει εμφανώς η συμπεριφορά του παιδιού και η σχέση του μαζί μας.
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Μην αποφύγετε το πρόβλημα με προσωρινά μέτρα.
Η γνώμη μου είναι ότι δεν βοηθούν καθόλου τιμωρίες, τελεσίγραφα και απόλυτες απαγορεύσεις, ή απειλές. Λογικά και αμοιβαία συμφωνημένα μέτρα είναι προτιμότερα. Θα βοηθούσε πολύ αν από κοινού γονείς και παιδί συμφωνήσουν σε κάποια όρια.
(Μπορούμε να σχολιάσουμε την συμπεριφορά, αλλά δεν βοηθάει να χαρακτηρίζουμε τα παιδιά, τεμπέληδες, άχρηστους, κολλημένους, κακά παιδιά, και άλλα πολλά «στολίδια» που κατά καιρούς ξεφεύγουν από έξαλλους και πανικόβλητους γονείς).
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr