Κώστας Σπυρόπουλος: Από τα στενά του Παντοκράτορα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τα εικαστικά εργαστήρια

Και ίσως αυτό δεν είναι τυχαίο: και τα τρία παιδιά του αποφάσισαν να ακολουθήσουν το μονοπάτι της Ιατρικής, συνεχίζοντας με τον δικό τους τρόπο μια παράδοση προσφοράς και αφοσίωσης.

Ανάμεσα στο ιατρείο, τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και το εργαστήριο της ζωγραφικής, ο Κώστας Σπυρόπουλος παραμένει ένας άνθρωπος που βλέπει τη ζωή με ευγνωμοσύνη, επιμονή και δημιουργικότητα, κρατώντας πάντα ζωντανή την απλή, καθαρή ματιά του παιδιού που κάποτε έτρεχε στα καλντερίμια της Πάτρας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΤΣΙΧΛΑ

Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Πάτρα. Ποια θα λέγατε ότι είναι μία από τις πιο έντονες μνήμες των παιδικών σας χρόνων;

Ο πατέρας μου ήταν φαρμακοποιός και διατηρούσε το φαρμακείο του στην οδό Μαιζώνος. Θυμάμαι ότι έτρεφε μεγάλη εκτίμηση για τους γιατρούς. Είχε πολλούς φίλους από τον χώρο της Ιατρικής. Ήταν κάτι συνηθισμένο, καθώς οι γιατροί επισκέπτονταν τα φαρμακεία και είχαν στενή επαφή με τους φαρμακοποιούς. Τότε άλλωστε στην Πάτρα δεν υπήρχαν πάνω από δεκαοκτώ φαρμακεία. Θυμάμαι επίσης τα παιχνίδια γύρω από τον Παντοκράτορα. Πολλές φορές μπαίναμε στην εκκλησία, ο ιερέας μάς έδινε τα εξαπτέρυγα και τον ακολουθούσαμε όταν έβγαινε από την Ωραία Πύλη.

Ποια είναι η σχέση σας με τον Θεό;

Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, ο Θεός είναι μια μεγάλη παρηγοριά για τον άνθρωπο. Από την ημέρα που γεννιέται, ο άνθρωπος ζει με τον φόβο του θανάτου. Η ιδέα της ύπαρξης του Θεού, πιστεύω, τον λυτρώνει. Δεν έχω ωστόσο την πνευματική ισχύ να πω αν υπάρχει ή όχι. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Από τη σκοπιά της θρησκειολογίας, για την παρηγοριά των λαών και των μαζών, καλό είναι να πιστεύουμε ότι υπάρχει, γιατί έτσι οι άνθρωποι ηρεμούν και δεν παρεκτρέπονται μπροστά στην έννοια της θείας δικαιοσύνης.

Από την Πάτρα φύγατε για να ακολουθήσετε την Ιατρική, ωστόσο δεν την εγκαταλείψατε ποτέ…

Έφυγα για να σπουδάσω στην Αθήνα και στη συνέχεια έκανα εκεί και την ειδικότητά μου στα Νοσήματα Θώρακος. Το 1980 παρουσίασα τη διδακτορική μου διατριβή και, αφού ολοκλήρωσα την ειδικότητα, υπηρέτησα στο Ναυτικό μέχρι το 1982. Έπειτα πήγα στην Αμερική, όπου ήμουν επίκουρος καθηγητής, και αργότερα επέστρεψα στην Ελλάδα ως επιμελητής Α΄ στα Νοσήματα Θώρακος στην Πάτρα. Στη συνέχεια εργάστηκα στον Ευαγγελισμό. Ο επόμενος σταθμός ήταν το Λονδίνο, προκειμένου να αποκτήσω εμπειρία σε νέες τεχνικές. Τελικά επέστρεψα στην Πάτρα και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου. Επέλεξα την Πάτρα γιατί είχα όμορφα παιδικά βιώματα και την αγαπούσα, ενώ δεν ήθελα να αφήσω μόνους τους γονείς μου. Η παραμονή μου στην πόλη που γεννήθηκα δεν μου στέρησε τίποτα από την επαγγελματική μου εξέλιξη. Μάλιστα, παράλληλα με την Ιατρική, μπορούσα να ταξιδεύω και να ασχολούμαι με την Τέχνη.

Γιατί επιλέξατε τον δρόμο της Ιατρικής και τι σημαίνει για εσάς αυτή η επιστήμη;

Γιατί τα Τ-λεμφοκύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού δεν διαθέτουν πλήρη πληροφορία για την άμυνα έναντι λοιμώξεων ή κακοηθειών, με αποτέλεσμα η ζωή, μέσω της νόσησης, να γίνεται επώδυνη. Ήθελα να συμβάλω στην έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση, να διδάξω τους νεότερους -τους φοιτητές- την παλιά και τη νέα γνώση ως καθηγητής Ιατρικής και να ανακουφίσω, με όποιον τρόπο μπορούσα, τους πάσχοντες συνανθρώπους μας.

Παράλληλα με την Επιστήμη, ασχοληθήκατε και με την Τέχνη. Ποια ανάγκη σας ώθησε σε αυτό;

Η ανάγκη να σχολιάζω τη ζωή και να ελέγχω την αισθητική του αστικού περιβάλλοντος - ενός περιβάλλοντος που αποτελεί αρθρωμένη δήλωση του πολιτισμού μας και καθορίζει την υπόστασή μας ως μέλη της κοινότητας.

Πώς συνδυάζονται και πού «συναντιούνται» Επιστήμη και Τέχνη;

Η Τέχνη δεν κάνει επανάσταση, αλλά την προετοιμάζει, δημιουργώντας καινούριες φόρμες και καλλιεργώντας νέες απόψεις για την ύπαρξη. Πολλές φορές η Τέχνη είναι ουτοπική. Η Επιστήμη όμως συχνά πραγματοποιεί την ουτοπία.

Από όλες τις Τέχνες επιλέξατε τη ζωγραφική. Τι σας κεντρίζει σε αυτήν;

Δεν πρόκειται για επιλογή, αλλά για ασυνείδητη σύνδεση με τα παιχνίδια των μορφών, των χρωμάτων και των αποχρώσεων.

Τι αποτελεί για εσάς πηγή έμπνευσης και τι επιδιώκετε μέσα από τα εικαστικά σας έργα;

Ο ορατός και ο αόρατος κόσμος. Η Τέχνη βοηθά τον άνθρωπο στην επώδυνη πορεία προς το άγνωστο, βελτιώνοντας την ψυχολογία του και αίροντας, σε μεγάλο βαθμό, το όνειδος του θανάτου.

Έχετε βραβευτεί για τα επιτεύγματά σας στην Ιατρική και στην Πνευμονολογία, αλλά και για το εικαστικό σας έργο. Υπάρχει κάτι για το οποίο αισθάνεστε ιδιαίτερα περήφανος;

Αισθάνομαι περήφανος γιατί ζωγραφίζω πάντα αυτό που με εκφράζει, χωρίς να λογαριάζω αν θα πουληθεί ή όχι. Επίσης, αισθάνομαι περηφάνια όταν κάποιος ασθενής μου λέει ένα ειλικρινές «ευχαριστώ».

Πώς είναι μια τυπική ημέρα σας;

Κάθε ημέρα είναι χαρούμενη. Το πρωί βλέπω ασθενείς, ενώ το απόγευμα έχω κάποια ιατρεία. Από εκεί και πέρα ασχολούμαι με τη ζωγραφική μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σας το γεγονός ότι δημιουργήσατε μια ευτυχισμένη οικογένεια και πώς θα λέγατε ότι είστε ως πατέρας;

Το μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας ενός ανθρώπου οφείλεται στην οικογένεια και κυρίως στη σχέση των δύο συντρόφων. Αν δεν είχα τη βοήθεια της συζύγου μου, πιστεύω πως δεν θα τα κατάφερνα. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο ειδικά στη διαμόρφωση των παιδιών, γιατί τα παιδιά χρειάζονται συμπαράσταση. Πρέπει να νιώθουν ότι σε έχουν πάντα κοντά τους. Έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθη. Με τη συμπεριφορά μας ως μεγαλύτεροι οφείλουμε να τα εμπνέουμε ώστε να μας ρωτούν. Για να ανοίξει «το αυτί» του νέου, πρέπει ο ίδιος να θελήσει να ρωτήσει. Τα παιδιά πρέπει να ρωτούν και να εμπιστεύονται την άποψή μας. Σήμερα υπάρχει τεράστια πληροφόρηση, αλλά και παραπληροφόρηση στην κοινωνία, και χρειάζεται προσοχή. Ακούω πάρα πολύ τα παιδιά και μιλάω λίγο. Γνωρίζω καλά ότι η γνώμη μου δεν μπορεί να επιβληθεί, αν δεν είμαι σε θέση να τα εμπνεύσω. Τα παιδιά ξέρουν πολλά και αντιλαμβάνονται αν ο πατέρας τους τα εμπνέει ή όχι.

Και τα τρία σας παιδιά ακολούθησαν τον δρόμο της Ιατρικής. Πόσο τυχαίο είναι αυτό και πώς αισθάνεστε;

Ίσως εμπνεύστηκαν από κάτι που μόνο εκείνα γνωρίζουν και αφορά όχι τη δημόσια, ούτε την ιδιωτική μου εικόνα, αλλά αποκλειστικά την προσωπική.

Τι υπάρχει στα μελλοντικά σας σχέδια;

Διαρκής πορεία και προσπάθεια για βελτίωση. Μην ξεχνάμε ότι καλύτερο από το καλό είναι το καλύτερο. Η ζωή δίχως προσπάθεια είναι βαρετή και συνήθως προκαλεί λύπη. Αγώνας δίχως τέλος.